Η φοβική αντίδραση του «ηγέτη» και οι εξοντωτικές πρακτικές κατά του Τύπου

193

Έχει χαθεί εντελώς η μπάλα στον ΣΥΡΙΖΑ και ο κατ’ εξοχήν υπεύθυνος για να την επαναφέρει στο γήπεδο της πολιτικής, ο Αλέξης Τσίπρας, δεν χάνει ευκαιρία να αποδεικνύει στο κομματικό ακροατήριο ότι είναι αλλού γι’ αλλού, ότι αδυνατεί να αντιληφθεί καν τη συγκυρία και τις ανάγκες που αυτή γεννάει.

Του Χρήστου Υφαντή

Το τελευταίο του μεγάλο κατόρθωμα, η κατάθεση αγωγών σε βάρος του Γιάννη Κουρτάκη και του Γιώργου Παπαχρήστου για όσα έγραψαν σχετικά με την περιβόητη «βίλα στο Σούνιο»(που τελικά ήταν λίγο πιο δίπλα, στο Λαύριο) δεν προσέθεσε απλώς ένα ακόμη λιθαράκι σε μια διαρκή αλληλουχία από γκάφες. Κάτι ανάλογο η επικοινωνία του ΣΥΡΙΖΑ θα το μάζευε με μικρές απώλειες.

Η έμπνευση της κατάθεσης των αγωγών, τα ποσά που ζητούνται από το δικαστήριο ως ηθική αποζημίωση και, το χειρότερο, η εκπροσώπηση του «ηγέτη» του ΣΥΡΙΖΑ από τον κ Γιάννη Μαντζουράνη, γνωστό για τις περιπέτειες του στην υπόθεση Κοσκωτά συνέθεσαν ένα παζλ άκρως αντιαισθητικό πολιτικά, που έδωσε την ευκαιρία τόσο στη Νέα Δημοκρατία όσο και στον ευρύ χώρο των αριστερών χωρίς κομματική στέγη να χλευάσουν τις επιλογές του κ. Τσίπρα και να τον διασυνδέσουν στην κοινή συνείδηση με τα έργα και τις ημέρες του πρώην τραπεζίτη.

Ούτε το «κόλπο» του κ. Τσίπρα να ανακοινώσει πως το ποσό που θα του επιδικαστεί θα κατατεθεί στον ΕΔΟΕΑΠ «υπέρ των δημοσιογράφων» δεν κατάφερε να μετριάσει τις επιθέσεις που προκάλεσε η απόφαση του να μεταφέρει τον σκληρό πολλές φορές πολιτικό διάλογο στις αίθουσες των δικαστηρίων με εγκαλούμενους δημοσιογράφους που είπαν (και διαπίστωσαν) αλήθειες.

Στην πορεία και μετά την αποκάλυψη των αγωγών του κ. Τσίπρα στον ΣΥΡΙΖΑ επικράτησε ένας ψιλοπανικός, καθώς οι ενέργειες του «ηγέτη» τραυμάτισαν βαρύτατα τον σκληρό πυρήνα του νεοκομμουνιστικού αφηγήματος, σύμφωνα με το οποίο «πολιτική με δικαστήρια δεν κάνει κανένας». Είναι πασίγνωστος για την μεγάλη ανεκτικότητα του και την επιμονή του στην πολιτική διευθέτηση όλων των διαφορών ακόμη και των πλέον σκληρών ο χώρος της αριστεράς και ο Τσίπρας με τις αγωγές που κατέθεσε ακύρωσε το αφήγημα του ΣΥΡΙΖΑ και έδωσε χώρο στη Νέα Δημοκρατία να παίξει ένα παιχνίδι υπεράσπισης της κριτικής των ΜΜΕ προς τους πολιτικούς ηγέτες και να υπομνήσει ότι ο Κυριάκος Μητσοτάκης και η σύζυγός του ποτέ δεν προχώρησαν σε ανάλογες κινήσεις παρά τον λυσσαλέο πόλεμο που δέχθηκαν και δέχονται.

Βεβαίως και στην υπόθεση αυτή δεν έλειψαν οι δεύτερες αναγνώσεις και κάποιες λίγο περίεργες εκτιμήσεις για τους λόγους για τους οποίους ο κ. Τσίπρας έφτασε στο ακραίο σημείο να προσφύγει στην αστική δικαιοσύνη εναντίον δύο δημοσιογράφων, που άσκησαν σκληρότατη μεν, αλλά όχι υβριστική ή απαξιωτική κριτική σε προσωπικές επιλογές του προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ.

Κάποιοι από τα βασικά στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ απορούσαν με τη σφοδρότητα της αντίδρασης του κ. Τσίπρα να φτάσει στο σημείο να καταθέσει αγωγές με δικηγόρο τον κ. Μαντζουράνη και επεσήμαναν ότι «δεν μπορεί να μην γνώριζε ο Αλέξης τον θόρυβο που θα δημιουργούνταν ή τους συνειρμούς που θα προέκυπταν από την υπογραφή του Γιάννη Μαντζουράνη στα δικόγραφα. Γνώριζε τι θα συμβεί και επέλεξε να το κάνει, άρα πήρε όλη την πολιτική ευθύνη μιας πράξης που μας περιθωριοποιεί ακόμη περισσότερο σε μια περίοδο που η κοινωνία δεν μας ακούει κι εμείς δεν βρίσκουμε σοβαρό τρόπο να την κάνουμε να ακούσει».

Ο συνδυασμός αυτός γέννησε στο εσωτερικό του ΣΥΡΙΖΑ κάποιες δεύτερες σκέψεις για τους ακριβείς λόγους της αντίδρασης του κ. Τσίπρα και εκεί κάπου ξεκίνησε το μεγάλο πανηγύρι. «Υπάρχει, άραγε, κάτι που ο Αλέξης φοβάται ή θεωρεί αποκαλυπτικό σε τέτοιο βαθμό, ώστε να επιστρατεύσει αγωγές και δικηγόρους και απειλές για εκατομμύρια ευρώ αποζημίωσης για να κάνει δύο δημοσιογράφους και τα ΜΜΕ που εργάζονται ή διαχειρίζονται να σιωπήσουν υπό την απειλή της οικονομικής κατάρρευσης;» αναρωτιούνταν στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ, που είναι πολιτικά αντίθετοι με την επιλογή του προέδρου του κόμματος και επιμένουν στην «πολιτική διευθέτηση των κάθε είδους διαφορών».

Δεν είναι λίγοι μάλιστα εκείνοι που υποστηρίζουν ότι ο Αλέξης Τσίπρας οδηγήθηκε στην απόφαση αυτή, είτε από την πίεση που δέχθηκε από τους νομικούς του συμπαραστάτες, οι οποίοι είναι λογικό να μην προκρίνουν την «πολιτική αντιμετώπιση ακόμη και των προσωπικών διαφορών», είτε επειδή προσδοκάει να παγώσει, μέσω της απειλής ενός βαρύτατου χρηματικού προστίμου σε περίπτωση καταδίκης των δημοσιογράφων, τη συνέχεια των αποκαλύψεων, καθώς είναι σχεδόν βέβαιο πως αυτές θα εξελιχθούν και στο επόμενο χρονικό διάστημα θα κορυφωθούν με βάση και τις εν εξελίξει δικαστικές διερευνήσεις διάφορων επιλογών του ΣΥΡΙΖΑ στα χρόνια που κυβέρνησε τη χώρα.

Τέλος, εκεί κάπου στο βάθος των διαδρόμων της Κουμουνδούρου αρχίζει να αχνοφαίνεται και μια άλλη διάσταση της αντίδρασης του κ. Τσίπρα, την οποία «ούτε να φανταστούν» δεν μπορούν αυτή την περίοδο οι κομματικοί ινστρούχτορες αναλογιζόμενοι το απώτερο παρελθόν της πολιτικής ζωής της χώρας.

Όλοι, όμως, συμφωνούν ότι η αντίδραση του κ. Τσίπρα δεν είναι απλώς «ένα κορυφαίο πολιτικό λάθος», αλλά μια φοβική ανάγνωση της πραγματικότητας και μια απόπειρα του Προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ να προλάβει εξελίξεις και όχι απλώς να υπερασπιστεί «την προσωπική στάση και συμπεριφορά του», την οποία, δήθεν, απαξίωσαν τα δημοσιεύματα για την περιβόητη βίλα της Λαυρεωτικής.