Με το βλέμμα στραμμένο στον Κουφοντίνα ο ΣΥΡΙΖΑ – Η Κουμουνδούρου αναζητά μανιωδώς λόγο ύπαρξης

183

Εντατικές προετοιμασίες για το ενδεχόμενο να προκληθεί σοβαρότατη ή, ακόμη «καλύτερα» μη αντιστρέψιμη βλάβη στην υγεία του Δημήτρη Κουφοντίνα έχουν ξεκινήσει στον ΣΥΡΙΖΑ, ώστε το κόμμα να βρεθεί «σε θέσεις μάχης» αν οι εξελίξεις είναι αρνητικές και να είναι έτοιμο να διαχειριστεί πολιτικά την «έκρηξη της ιερής αγανάκτησης όλων των συμπαθούντων τον ελαφροχέρη της 17 Νοέμβρη».

Του Χρήστου Υφαντή

Η δεδομένη, γνωστή και πλήρης ταύτιση του κομματικού μηχανισμού με την εξωκοινοβουλευτική αριστερά και σχεδόν όλες τις ακροαριστερές ομάδες δεν θα μπορούσε παρά να οδηγήσει την αξιωματική αντιπολίτευση στην άκριτη υιοθέτηση του συνόλου των αιτημάτων του κατά συρροήν δολοφόνου, δηλαδή σε μια, ακόμη, επίδειξη της απόλυτης αδυναμίας της να εγκατασταθεί εντός του αστικού συστήματος και να πολιτευθεί με βάση τις αρχές της αστικής δημοκρατίας. Ο σκληρός πυρήνας του κόμματος σε αγαστή συνεργασία με διάφορους περιφερόμενους «δικαιωματιστές» έχει λάβει τις αποφάσεις του κι αυτές δεν περιλαμβάνουν τη νόμιμη,  συντεταγμένη πολιτική λειτουργία, αντίθετα τη θεωρεί αντίπαλο και βασικό εχθρό.

Η πιθανότητα να καταλήξει η απεργία του Δημήτρη Κουφοντίνα στην πρόκληση μη αντιστρέψιμης βλάβης στον οργανισμό του και να απειληθεί η ζωή του, συνιστά μια προοπτική που στον ΣΥΡΙΖΑ την επεξεργάζονται ως βασική πολιτική επιλογή για το επόμενο διάστημα. Το κόμμα αναζητά μανιωδώς λόγο ύπαρξης και δεν διαθέτει την πολυτέλεια των επιλογών, καθώς οι έως σήμερα πολιτικές του εκφεύγουν συστηματικά της προσοχής της κοινής γνώμης, δηλαδή κανένας δεν τις λαμβάνει υπόψη του, ούτε ασχολείται μαζί τους.

Ο Κουφοντίνας και η απεργία πείνας του είναι μάννα εξ ουρανού για ένα χώρο χειμαζόμενο πολιτικά και σπαρασσόμενο οργανωτικά στην μακρά πορεία προς ένα συνέδριο, το διακύβευμα του οποίου είναι ο πόλεμος των μηχανισμών και το οργανωτικό τους αποτύπωμα στην επόμενη μέρα στην Κουμουνδούρου. Είναι «πολιτική», έστω ακροαριστερή και «επί πτωμάτων» (μακάρι να μην συμβεί κάτι ανάλογο), και στον ΣΥΡΙΖΑ, με την ένδεια που παρατηρείται σε πολιτικές πρωτοβουλίες που να αφήνουν θετικό αποτύπωμα στην κοινωνία των πολιτών, ετοιμάζονται να την αρπάξουν από τα μαλλιά και να τη διαχειριστούν όπως παλιότερα «τις μέρες του Γρηγορόπουλου».

Εξαφανισμένοι από τις διεργασίες στην κεντροαριστερά, απόντες από τις πολιτικές προσδοκίες των «κεντρώων», «σκοτωμένοι» μεταξύ τους σε ομάδες, ομαδούλες, κινήσεις και συνιστώσες και ανίκανοι να δημιουργήσουν και να επιβάλλουν δική τους ατζέντα, είναι απολύτως λογικό να επιζητούν κάθε ευκαιρία, ακόμη και την πλέον ακραία, για να αποκτήσουν λόγο ύπαρξης.

Η πολιτική και δημοσκοπική απελπισία που βιώνουν  τους οδηγεί, εκόντες – άκοντες, να ενσωματώνουν και να αναδεικνύουν ως αιχμή της πολιτικής τους ό,τι συνδέεται αυτή την περίοδο με τον Δημήτρη Κουφοντίνα, ανεξάρτητα από το εάν συνάδει με τις κεντροαριστερές προοπτικές που έχει, δήθεν, επιλέξει για το μέλλον του ΣΥΡΙΖΑ η περί τον Τσίπρα ηγετική ομάδα. Δεν τους πτοούν ούτε οι γενικευμένες αντιδράσεις απέναντι στην οργανωμένη επίθεση του «χώρου» στα social media της Πρόεδρου της Δημοκρατίας Κατερίνας Σακελλαροπούλου, που ξεκίνησε ως απαίτηση προεδρικής παρέμβασης (για την απονομή χάρης;) υπέρ του Κουφοντίνα και κατέληξε να προκαλέσει ένα κύμα επικοινωνιακής αντεπίθεσης από το χώρο των κεντρώων, που δεν στέργουν πλέον στην εργαλειοποίηση των θεσμών εκ μέρους του συριζαίικου μορφώματος. ‘Ήταν τόσο κωμική η μαζική αποστολή πανομοιότυπων μηνυμάτων προς την Πρόεδρο της Δημοκρατίας κάτω από μια άσχετη εντελώς ανάρτηση της (για την επέτειο της απελευθέρωσης των Ιωαννίνων), που είχε το εντελώς αντίθετο από το επιδιωκόμενο αποτέλεσμα. Γέλασε και το παρδαλό κατσίκι!

Η διαχείριση αυτή οδήγησε τον ίδιο τον πρόεδρο του ΣΥΡΙΖΑ στην τοποθέτηση του στη Βουλή να συγκρίνει ένα κοινό δολοφόνο με ένα εκ των κορυφαίων ηρώων της ιρλανδικής αντίστασης τον Μπόμπι Σάντς, που πέθανε στις φυλακές της Μάργκαρετ Θάτσερ, σε μια πρωτοφανή απόπειρα να «καθαγιάσει» τον Κουφοντίνα, να τον περιβάλλει στέφανο αντιστασιακού ήρωα και να μεταφέρει στις πλάτες της κυβέρνησης δυσανάλογο πολιτικό κόστος, ώστε να την αναγκάσει να υποχωρήσει στις απαιτήσεις του αμετανόητου «ελαφροχέρη» της 17 Νοέμβρη.

Η εικόνα ενός Τσίπρα να επιχειρεί να ταυτίσει ή να συγκρίνει τον σκληρό δολοφόνο Κουφοντίνα με τον Μπόμπι Σαντς ώστε να ταυτίσει τον Μητσοτάκη με την Μάργκαρετ Θάτσερ είναι μια εικόνα από το μέλλον. Περιγράφει ευκρινώς τις πολιτικές προτεραιότητες του ΣΥΡΙΖΑ στην απευκταία περίπτωση που προκύψει σοβαρότατο θέμα με τη ζωή του κ. Κουφοντίνα, όσο και αν η κατάσταση στην οποία έχει βρεθεί ο εκτελεστής της 17 Νοέμβρη είναι προσωπική του επιλογή και δεν του έχει επιβληθεί από κανένα τρίτο και κανένα νόμο.

Δεν είναι εντελώς εκτός πραγματικότητας να σκεφθεί κανείς ότι μερίδα ακραίων στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ είναι πιθανό να αισθανθούν προσωπική δικαίωση από μια αρνητική εξέλιξη για την υγεία ή ακόμη και τη ζωή του Κουφοντίνα, καθώς είναι έτοιμοι να επενδύσουν πολιτικά στην εξέλιξη αυτή και να επιχειρήσουν να δημιουργήσουν κίνημα ανάλογο με αυτό του Δεκεμβρίου του 2008, όταν ανέλαβαν εργολαβικά να κάψουν την Αθήνα με την ανοχή του Προκόπη Παυλόπουλου.

Οι μέρες που έρχονται θα είναι γκαστρωμένες.