Ο Πιερρακάκης και το μεγάλο ξεκαθάρισμα της Αριστεράς

439

Για να αλλάξει την Ελλάδα, αμέσως μετά την Ευρώπη και στο τέλος τον κόσμο όλο και να επαναδικαιώσει την αυτονόητη υπεροχή των ιδεών της αριστεράς ξεκίνησε γύρω στο 2012 ο Τσίπρας με όχημα τον ΣΥΡΙΖΑ, να ασχολείται με την φωτογράφηση του Ντιόρ στην Ακρόπολη, τον διάδρομο του Κορρέ, στον Κουφοντίνα και τις ονειρώξεις για τις «αντιδημοκρατικές εκτροπές του Μητσοτάκη» κατέληξε.

Του Χρήστου Υφαντή

Το λες και πολιτική κατάντια, αν ξεπεράσεις το πραγματικό γεγονός ότι η κατάληξη αυτή είναι απολύτως συμβατή με την γενικότερη κατάσταση των ιδεών της αριστεράς, οι οποίες υποφέρουν απέναντι στην φιλελεύθερη εκδοχή της κοινωνικής εξέλιξης από την ώρα που εξέλιπαν οι λόγοι της μυθοποιημένης «ηθικής υπεροχής» (το περιβόητο «ηθικό πλεονέκτημα») κι απέναντι στην παραγωγή της αριστερής ιδεολογίας ορθώνεται, πλέον, ένα ορατό τείχος «δημοκρατικού φιλελευθερισμού».

Είναι ένα τείχος μπετόν: υπάρχει παντού, είναι παρόν σε όλες τις κοινωνικές διεργασίες, υπερασπίζεται τις ιδέες του κοινωνικού φιλελευθερισμού, δεν επιτρέπει, πλέον, αυτή την ανεμπόδιστη, την ελεύθερη, την κυριαρχική επιρροή της ιδεολογικής και πολιτικής αριστερής επικυριαρχίας, στην ποδιά της οποίας «σφάχτηκε» η ελληνική κοινωνία από το τέλος του εμφυλίου και μετά και, ακόμη περισσότερο, από την μεταπολίτευση έως το 2015.

Η μάχη εξελίσσεται σε όλες τις κοινωνικές και πολιτικές διεργασίες, είναι σκληρή και γενικευμένη, για κάθε αριστερό μύθευμα προκύπτει, αυτοματοποιημένα, σχεδόν, μια φιλελεύθερη απάντηση λες και ξαφνικά ο χώρος του πολιτικού και κοινωνικού φιλελευθερισμού απόκτησε μια ισχυρότατη πρόσβαση στην παραγωγή ιδεολογίας και πολιτικής, ενώ μέχρι πριν λίγο ασχολούνταν απλώς με τη διαχείριση του κράτους (με ό,τι σημαίνει η διαχείριση αυτή).

Ο Τσίπρας, ο ΣΥΡΙΖΑ και η κομμουνιστογενής αριστερά (περιλαμβάνεται και η γραφική νεοσταλινική του Περισσού) έχουν αντίπαλο: κάθε απόπειρα τους να διαμορφώσουν τον ιδεολογικό και πολιτικό χάρτη με βάση τις πάγιες (και ήδη ιστορικά αποσυνάγωγες) αριστερές αφετηρίες και προτεραιότητες προκαλεί ένα κύμα απαντήσεων που συνωθούνται περί τον φιλελευθερισμό και διεκδικούν με μεγάλη επιτυχία να κερδίσουν τις μάχες στα ιδεολογικά μαρμαρένια αλώνια.

Δεν ήταν πάντα έτσι, γνωστό αυτό και ιστορικά αποδεκτό. Έως την «πρώτη φορά αριστερά» διακυβέρνηση της χώρας από το μόρφωμα ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ ο χώρος της αριστερής πολιτικής διατηρούσε με ευκολία την ιδεολογική του υπεροχή, διακινούσε διάφορους «ήρωες» και υπενθύμιζε «σκληρές μάχες», διέθετε ένα πλουσιότατο οπλοστάσιο από μυθοποιημένες στα αριστερά αμόνια «καβάντζες», διαφέντευε την κοινωνία και τη χώρα με τσιτάτα που χάιδευαν αυτιά, ποιος αλήθεια μπορεί να ξεχάσει εκείνα το συγκλονιστικά «νόμος είναι το δίκιο του εργάτη;»…

Η τετραετία plus στην οποία οι Τσιπραίοι πήραν την κυβέρνηση (αλλά όχι την εξουσία) και επιχείρησαν να διαχειριστούν την χώρα ήταν ο τάφος της αριστερής πολιτικής πρότασης, εξέλιξη αναμενόμενη από τότε που ο Καραμανλής νομιμοποίησε το ΚΚΕ και το «εξαφάνισε» εκλογικά.

Σε αυτή την ιστορική αναμέτρηση ανάμεσα στην αριστερή ιδεολογία και πολιτική και στις πραγματικές κοινωνικές ανάγκες που διαμόρφωνε η συγκυρία όλα τα αριστερά μυθεύματα κατέληξαν στα σκουπίδια, όλες οι παραδοσιακές και μεγαλειώδεις αριστερές παραδοχές εξαερώθηκαν, ολόκληρη η αριστερή μυθολογία εξελίχθηκε σε ένα πολιτικό ανέκδοτο. Η αριστερά χάθηκε στις ανάγκες και τα εργαλεία της, αυτά τα πολυδιαφημισμένα εργαλεία ανάλυσης της κοινωνικής εξέλιξης, αποδείχτηκαν απλά σκεπάρνια.

Το ακόμη χειρότερο; Η τετραετία αυτή διαμόρφωσε τους όρους για να ξεφύγει από την μυθοποιημένη ανάγνωση της ιστορίας μια κρίσιμη αριστερή μάζα, που είδε και κατάλαβε τον εξαιρετικά πεπερασμένο χαρακτήρα των πολιτικών του χώρου, διέβη τον πολιτικό Ρουβίκωνα, υιοθέτησε πλήρως τους όρους λειτουργίας της αστικής δημοκρατίας και αντιλήφθηκε πως έξω από τη δημοκρατία τίποτε και κανένας δεν μπορεί να ευδοκιμήσει.

Αυτό το πολύ ισχυρό πολιτικά και ιδεολογικά κομμάτι της αριστεράς που εγκατέλειψε την πατρογονική πολιτική εστία και μετακινήθηκε προς τον κοινωνικό φιλελευθερισμό είναι που συγκροτεί αυτό το νέο ιδεολογικό και πολιτικό τείχος και απαγορεύει, πλέον, την ασφαλή και βέβαιη κυριαρχία της εγχώριας αριστεράς.

Ο Τσίπρας και η κομμουνιστογενής παρέα του δεν είναι μόνοι στην παραγωγή ιδεολογίας και πολιτικής, υπάρχει αντίλογος ισχυρός και επιστημονικός, υπάρχουν πρώην κομμουνιστές και αριστεροί γενικώς που δεν επιτρέπουν την εύκολη και αποδοτική αριστερή παρέμβαση, ικανοί να απομυθοποιήσουν τα ιδεολογήματα και να στηρίξουν πλήρως τον κοινωνικό φιλελευθερισμό και τη δημοκρατία σε ένα καθημερινό και γενικευμένο ιδεολογικο – πολιτικό πόλεμο.

Η μάχη στο άμεσο μέλλον θα δοθεί μεταξύ αυτών των πρώην κομμουνιστών (και αριστερών γενικώς) με τους εναπομείναντες σταλινογενείς κάθε απόχρωσης, εκεί κάπου θα προκύψει η επόμενη μέρα στο ελληνικό πολιτικό σύστημα, ο λόγος των μεν απέναντι στα ιδεολογήματα των δε είναι το πεδίο και η εξέλιξη αυτή συνιστά μια κορυφαία αλλαγή στην ελληνική πολιτική σκηνή.

Πως εμπλέκεται σε όλο αυτό το σκληρό, το ανελέητο πολιτικό και ιδεολογικό μπρα ντε φερ ο Κυριάκος Πιερρακάκης; Είναι, αντικειμενικά, ο βασικός (όχι ο μοναδικός) πόλος παραγωγής μιας σύγχρονης ιδεολογικο-πολιτικής ατζέντας, η παραγωγικά παρεμβαίνουσα πολιτική προσωπικότητα που «ανοίγει το γήπεδο για να παιχτεί το ματς» και δίνει χώρο σε αυτό το πρώην κομμουνιστικό και γενικώς αριστερό κομμάτι των ενεργών πολιτών «να παίξουν μπάλα και να κερδίσουν και τον αντίπαλο και τον διαιτητή».

Η περπατησιά που ανοίγει είναι βούτυρο στο ψωμί αυτής της κρίσιμης πολιτικής δύναμης, η οποία αποδεικνύεται, εκτός των άλλων, εξαιρετική και στο επικοινωνιακό κομμάτι. Το έργο ξεκίνησε και πολύ δύσκολα θα σταματήσει.