Ο ΣΥΡΙΖΑ και οι βολεμένοι επαναστάτες του γλυκού νερού

382

Στοιχειώνει τον ΣΥΡΙΖΑ η κατάσταση που έχει διαμορφωθεί, μετά την αριστεροφασιστική επίθεση στον Πρύτανη του Ο.Π.Α. κ. Μπουραντώνη, στα Πανεπιστήμια και οδηγεί, έστω και δια της τεθλασμένης, στη διαμόρφωση μιας νέας πραγματικότητας στα θέματα της ασφάλειας του χώρου και των προσώπων και της λειτουργίας τους.

Του Χρήστου Υφαντή

Οι παρανοϊκοί της δήθεν αντιεξουσιαστικής «Μαχητικής τάδε», μιας από τις δεκάδες επαναστατικές οργανώσεις της εξτρεμιστικής αριστεράς που έχουν αναπτυχθεί στο ξέφραγο σε όλη τη μεταπολίτευση αμπέλι των πανεπιστημίων με τις ευλογίες και του ΣΥΡΙΖΑ, πέτυχαν ακριβώς το αντίθετο από αυτό που, δήθεν, επεδίωκαν.

Η εικόνα ενός λοιδωρούμενου, απειλούμενου και κατατρομαγμένου πρύτανη να έχει μετατραπεί σε υποχείριο φασιστικών ταγμάτων αριστερής απόχρωσης ήταν η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι και έφερε στο προσκήνιο, με μεγαλύτερη από κάθε άλλη φορά ένταση, την ανάγκη να διαμορφωθεί και στο Ελλαδιστάν μια συνεπής, δυτικόστροφη και σύγχρονη πρόταση για την οργάνωση και τη λειτουργία του πανεπιστημιακού χώρου με έμφαση στα θέματα ασφάλειας.

Η ευκαιρία που ζητούσε η κυβέρνηση για να κάνει ένα βήμα παραπάνω και να θεσμοθετήσει μια ασφαλέστερη της σημερινής καθημερινή διαχείριση των πανεπιστημίων δόθηκε με θριαμβευτικό τρόπο και ο κ. Μητσοτάκης την άρπαξε και ξεκίνησε τη διαχείριση της.

Απέναντι στις εξελίξεις αυτές ο ΣΥΡΙΖΑ έχει κουρνιάσει στη γωνία του και τρέμει. Ψέλλισε, λόγω υποχρέωσης, μια δήλωση καταδίκης στη γνωστή λογική «ναι μεν, αλλά οι αγώνες και τα δικαιώματα» επιχειρώντας να ακολουθήσει την πεπατημένη προηγούμενων περιόδων, αλλά ανακάλυψε έντρομος ότι η παρέμβαση του αυτή αντιμετωπίστηκε περίπου ως αστεία και σε κάθε περίπτωση ως παρελθοντολογική και εξαιρετικά αδύναμη στις συνθήκες που σήμερα έχουν διαμορφωθεί.

Η δημόσια παρέμβαση του κ. Τσακαλώτου, γνώστη από πρώτο χέρι των συνθηκών λειτουργίας και ασφάλειας των πανεπιστημίων της Δύσης (στην αμερικάνικη, μάλιστα, εκδοχή τους), ισορρόπησε λίγο την κωμική εικόνα του κόμματος, αλλά, ταυτόχρονα, πυροδότησε εσωτερικές κόντρες εξαιτίας του γεγονότος πως ο ηγέτης των «53+» ξεπέρασε την κομματική γραμμή που διαμόρφωσε ο Τσίπρας και κινήθηκε πολύ περισσότερο εντός της αστικής πολιτικής σκέψης, αφήνοντας πίσω της τις δεσμεύσεις του παρελθόντος και την αγιοποιημένη εικόνα του δήθεν αντιεξουσιαστικού χώρου.

Ο Τσακαλώτος διέκοψε οριστικά κάθε σχέση ή σύνδεση με τον χώρο αυτό και συγχρόνως ξεπέρασε το σύνδρομο της «νεολαίας του ΣΥΡΙΖΑ», του πλέον συνδεδεμένου με τέτοιες φασιστικές λογικές και πρακτικές τμήματος του κόμματος, για χάρη του οποίου ο Τσίπρας δεν θέλησε ποτέ να κάνει το μεγάλο βήμα και να αποστεί οριστικά από την αντιεξουσιαστική μυθολογία των βολεμένων επαναστατών του γλυκού νερού.

Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι και πάλι σε θέση μάχης και αυτή τη φορά το διακύβευμα κρίνεται πολύ σοβαρό, καθώς εξελίσσεται σε ένα χώρο, αυτόν του πανεπιστημίου, στον οποίο ο ΣΥΡΙΖΑ και η εν γένει αριστερά είχε βρει για δεκαετίες το προσφορότερο έδαφος για να αναπαράγεται ακούραστα στελεχιακά και να κυριαρχεί ιδεολογικά με την επίκληση θεωριών της περασμένης εκατονταετίας, που σήμερα θεωρούνται (και είναι) ιδεολογικά και πολιτικά απολιθώματα.

Ήδη, η στάση των λεγόμενων «πανεπιστημιακών του κόμματος» είναι η χειρότερη δυνατή που θα μπορούσε να διαμορφωθεί.  Περιγράφεται από την άρνηση τους να καταδικάσουν τα γεγονότα, από την αδυναμία τους να δεχθούν την τραγικότητα των καταστάσεων που έχουν διαμορφωθεί και από την ανικανότητα τους να διατυπώσουν μία, έστω, εναλλακτική πρόταση που να ξεφεύγει από την ιδεολογική και πολιτική τους μανία να επενδύουν στον μανιχαϊσμό και στο δίπολο «ή εμείς ή αυτοί». Ψοφοδεείς παρακολουθούν την κοινωνία να κινητοποιείται, να ζητάει σκληρά μέτρα αστυνόμευσης και δικαστικής αντιμετώπισης του κόκκινου φασισμού και να ξεπερνά ταχύτατα τους μύθους του παρελθόντος και την κυβέρνηση να παίζει μόνη της στο γήπεδο των πρωτοβουλιών διαμορφώνοντας τις ισορροπίες κατά πως τη βολεύουν.

Πανεπιστημιακοί «δάσκαλοι» (τρομάρα τους) που διατέλεσαν υπουργοί, ακόμη και Παιδείας, έχουν χαθεί από προσώπου γης, έχουν χωθεί στα «ανέξοδα» παραδοσιακά ιδεολογικά τους λαγούμια, απορρίπτουν μετά βδελυγμίας κάθε πιθανότητα να καταδικάσουν δημόσια τους αριστεροφασίστες του Ο.Π.Α. και των άλλων πανεπιστημιακών χώρων και την ίδια ώρα, κλασσικοί τρόφιμοι του πρυτανείου ρε φίλε, σκέφτονται μόνο τη βόλεψη τους και τον τραπεζικό τους λογαριασμό.

Ο Τσίπρας είναι σε απόγνωση και οι πιθανότητες να προκύψει κάτι θετικό για το κόμμα από τα γεγονότα του Ο.Π.Α. κρίνονται μηδενικές.

Απέναντι στις κυβερνητικές πρωτοβουλίες διαμορφώνεται από τον επίσημο ΣΥΡΙΖΑ μια σιωπή και μια αδυναμία να διατυπωθεί εναλλακτική αριστερή πρόταση (προφανώς δεν υπάρχει καμία) και το κόμμα επενδύει μόνο στο χρόνο και στην πιθανότητα να «ξεχαστεί» η υπόθεση υπό το βάρος άλλων εξελίξεων είτε με την πανδημία, είτε με την Τουρκία.

Στην ουσία έχει παραδοθεί και στο ζωτικό, για την ίδια την ύπαρξη της αριστεράς, θέμα των όρων λειτουργίας των πανεπιστημίων στις καλές προθέσεις του κ. Μητσοτάκη και αναμένει, απλώς, την εξατομίκευση των ανακοινώσεων μήπως και ανακαλύψει κάποιο λόγο για να δικαιολογήσει την ύπαρξη του.

Μάταιος κόπος. Η ήττα είναι δεδομένη και πλήρης.