Ο ΣΥΡΙΖΑ πήρε... διαζύγιο από την πραγματικότητα

290

Απτόητος, σχεδόν αήττητος από όσα συμβαίνουν στην κοινωνία των πολιτών και αποκρυσταλλώνονται στις περιοδικές δημοσκοπήσεις ο Αλέξης Τσίπρας εξακολουθεί να ζει μέσα στο σύννεφο του κατεστραμμένου «αριστερού ηθικού πλεονεκτήματος» και με τις δημόσιες παρεμβάσεις του «να γελάνε και τα παγκάκια στην πλατεία Κουμουνδούρου».

Του Χρήστου Υφαντή

Τελευταίο μεγάλο σουξέ του υπό αντικατάσταση προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ η παρέμβαση του σε μια εκδήλωση ενός «Παρατηρητήριου για την Παιδεία», ενός σκληρού κομματικού μορφώματος, η οποία γεννήθηκε από την υποτιθέμενη ανάγκη να προκύψει μια αριστερή απάντηση «στην νεοφιλελεύθερη πολιτική της κυβέρνησης και στην αντιδημοκρατική εκτροπή με την ίδρυση της πανεπιστημιακής αστυνομίας».

Άνοιξε το στόμα του «ο ηγέτης» και εσχίσθη το καταπέτασμα του ουρανού. Όποιοι λογογράφοι σκέφθηκαν να τον βάλουν να καταγγείλει την προτεινόμενη από το σχέδιο νόμου «βάση εισαγωγής στα ΑΕΙ» πρέπει να τον μισούν υπερβολικά ή να είναι πράκτορες της Ιντέλιντζες Σέρβις!!! Όταν, μάλιστα, συνδύασαν, την ψήφιση του νομοσχεδίου με τα ιδιωτικά κολέγια και «εξουσιοδότησαν» τον Τσίπρα να τα καταγγείλει είναι βέβαιο πως πληρώνονται κρυφά από τον Τσακαλώτο.

Τέτοιο γέλιο με την τοποθέτηση ενός ηγέτη αριστερού μορφώματος εναντίον των ιδιωτικών κολεγίων, τα οποία «θα αποκτήσουν πελατεία από τις επιλογές της κυβέρνησης να αφήσει εκτός ΑΕΙ πάνω από είκοσι χιλιάδες υποψηφίους», είχε να κάνει η πολιτική σκηνή από τότε που η ασφάλεια του Τσίπρα κυνηγούσε στη Σχολή Χιλ τον φωτογράφο για να μην καδράρει την Περιστέρα με τα δύο αγόρια της οικογένειας κι έφαγε ο καημένος το ξύλο της αρκούδας.

Χωρίς την παραμικρή εντροπία, χωρίς την ελάχιστη τσίπα, χωρίς ίχνος αυτοκριτικής ο Τσίπρας βγήκε σε μια κομματική σύναξη της κακιάς ώρας να καταγγείλει μια κυβερνητική πολιτική κατά του δημοσίου πανεπιστημίου και υπέρ των ιδιωτικών κολεγίων, όταν ο ίδιος είναι ο μεγαλύτερος πελάτης των κολεγίων αυτών.

Εννοείται πως τη χειμερινή σύναξη των «τσιπροφυλάκων» τίμησαν με την παρουσία τους ο μοναδικός υπουργός Παιδείας που δεν πήρε ποτέ του πτυχίο, ο πρύτανης του ΕΚΠΑ που έζησε στην διακυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ το θεατρικό του όνειρο και ο αντίστοιχος του ΑΠΘ που είχε διακριθεί στην κατασκευή μουσαμάδων για το μετρό της Θεσσαλονίκης κι είχε επίχρυση τουαλέτα στο πανεπιστήμιο.

Η εκδήλωση αποτέλεσε μια ακόμη σαφή απόδειξη πως ο ΣΥΡΙΖΑ είναι σε πλήρη διάσταση με τις πραγματικές ανάγκες και προτεραιότητες της κοινωνίας, δίνει καθημερινά μάχες οπισθοφυλακών, αρνείται πεισματικά να αποκτήσει επαφή με την πραγματικότητα και καταναλώνεται σε αριστερές ονειρώξεις χωρίς το παραμικρό αποτύπωμα στη συγκυρία. Δεν είναι τυχαίο βεβαίως ότι στις δημοσκοπήσεις απεικονίζεται ευκρινώς ένα ποσοστό περί το 30% των ψηφοφόρων του του 2019 να διάκειται ευμενώς προς το σχέδιο νόμου της κυβέρνησης και να «απαιτεί» να μπει ένα τέλος στον αριστερό μακαρθισμό που κατατρώει τις σάρκες του δημόσιου πανεπιστημίου.

«Παλλαϊκό κίνημα για την υπεράσπιση της δημοκρατίας και του δημόσιου πανεπιστημίου» ζήτησε στην τοποθέτηση του ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ, προοπτική που δεν εμπνέει πλέον κανένα στη χώρα αυτή, καθώς ούτε η δημοκρατία ούτε το δημόσιο πανεπιστήμιο κινδυνεύουν επειδή οι μωροφιλοδοξίες του «ηγέτη» Τσίπρα, τον οδηγούν να αναζητεί μανιωδώς γήπεδο για να παίξει μπάλα στα παλιά και φθαρμένα χωράφια των αριστερών ιδεοληψιών της περιόδου της μεταπολίτευσης.

Τα ισχυρά ποσοστά (άνω του 65%) που καταγράφονται στις δημοσκοπήσεις υπέρ των κυβερνητικών πρωτοβουλιών στην παιδεία δεν επιτρέπουν στον Τσίπρα παρά μικρές κυκλικές κινήσεις περί τον εξαερωμένο άξονα της αριστερής παρακμής, η οποία για να επιβιώσει και να αναπαραχθεί χρειάζεται ακόμη να προστρέχει στο αριστερό ηθικό πλεονέκτημα και στην ταύτιση της με τη δημοκρατία και τα δικαιώματα.

Την ίδια ώρα οι αντιδράσεις που αναπτύσσονται και εντός του κόμματος από στελέχη, που δεν στέργουν να αναπαράγουν τα φληναφήματα μιας θνήσκουσας αριστεράς, είναι καθημερινά ολοένα και ισχυρότερες και διαμορφώνουν, ήδη, ένα νέο πεδίο κομματικής νομιμότητας, που ψάχνει εναγωνίως να αποκτήσει σταθερή και μόνιμη επαφή με την πραγματικότητα, ώστε να μην χαθεί στην έρημο του «τσιπριστάν».

Τα στελέχη αυτά ενισχύουν καθημερινά τις επαφές τους, μετέχουν ενεργά στο εν εξελίξει εσωκομματικό παιχνίδι και διαμορφώνουν σε μόνιμη βάση μια δική τους πλατφόρμα που επιχειρεί να μετατοπίσει την καθ’ ημάς εκδοχή της αριστεράς προς ρεαλιστικότερες κατευθύνσεις και να την καταστήσει μέρος της λύσης αντί να την καταδικάζει να είναι μέρος του προβλήματος για να ικανοποιούνται οι παραδοσιακές αριστερές κατακτήσεις, με τις οποίες κανένας στη χώρα δεν ασχολείται σήμερα σοβαρά.