Στα δυο ο ΣΥΡΙΖΑ με την έκθεση Πισσαρίδη-Θεατής ο Τσίπρας

254

Τον έκοψε, τον χώρισε στα δύο τον ΣΥΡΙΖΑ η έκθεση της επιτροπής Πισσαρίδη για τις μεταρρυθμίσεις που είναι απολύτως απαραίτητες, ώστε η ελληνική οικονομία να ανθίσει (στο μέτρο του δυνατού) και να στηρίξει τις αναγκαίες κοινωνικές αλλαγές στη χώρα.

Του Χρήστου Υφαντή

Η δημοσιοποίηση της έκθεσης έθεσε τα παραδοσιακά αριστερά αντανακλαστικά σε εγρήγορση, διευκόλυνε τις συσπειρώσεις συνιστωσών που επιβιώνουν στο πολιτικό γίγνεσθαι  μόνο διαμαρτυρόμενες στη γωνία και «πετώντας πέτρες σε κάθε επιχειρούμενη αλλαγή» και προσέφερε ζωτικό χώρο στη χορεία των λαϊκιστών να διεκδικήσουν και πάλι ηγετικό ρόλο στο κόμμα.

Αιχμή του δόρατος των αντιδράσεων οι προτάσεις της έκθεσης για την επικουρική ασφάλιση και τον κεφαλαιοποιητικό χαρακτήρα που πρέπει να έχει, ώστε να συνεχίσει να υπάρχει και να διανέμεται στο μέλλον σε συνθήκες αρνητικής σχέσης «εργαζόμενων/συνταξιούχων», όπως αυτές που έχουν ήδη διαμορφωθεί στην κοινωνία.

Το παράξενο είναι πως, ενώ οι λαϊκιστές δείχνουν να έχουν το πάνω χέρι και να ετοιμάζονται για εφ' όλης της ύλης αντιπαράθεση με την κυβέρνηση, ένα σημαντικό μέρος του ΣΥΡΙΖΑ εμφανίζεται περισσότερο σκεπτικό, δεν υιοθετεί άκριτα τις αντιδράσεις των ακραίων, απαιτεί περισσότερη και πιο προσγειωμένη μελέτη των δεδομένων και αρνείται να στοιχηθεί πίσω από τους Πολλάκηδες κάθε είδους και πολιτικού διαμετρήματος.

Η ανάγνωση που επιχειρούν οι «σκεπτικιστές» εμφανίζεται να είναι πιο σύνθετη από την απλή συνθηματολογία, επιχειρεί να διασυνδέσει την πολιτική πραγματικότητα με τις αλλαγές που είναι αναγκαίες στην κοινωνία, αντιλαμβάνεται ότι «η περίοδος δεν μας παίρνει για να αποθεώνουμε όπως το 2012 το πεζοδρόμιο» και προσπαθεί για μια πολιτική ανάγνωση του ζητήματος. Μάλιστα, δεν λείπουν κι εκείνοι που διατυπώνουν εξαιρετικά προωθημένες απόψεις, όπως την αναγκαιότητα το κόμμα να πάρει μέρος στο διάλογο με πολιτικά προτάγματα και να εγκαταλείψει τις επιλογές των αναρχομπαχαλάκηδων.

Ο βασικός φόβος των σκεπτικιστών του ΣΥΡΙΖΑ είναι η πιθανότητα ο Κυριάκος Μητσοτάκης να επιχειρήσει με όχημα την έκθεση Πισσαρίδη να απευθυνθεί, μέσω εκλογών, στην ελληνική κοινωνία και να ζητήσει την πολιτική επικύρωση της έκθεσης με δεδομένο πως η περίοδος τον βολεύει, καθώς αντίπαλος που να τον απειλεί δεν υφίσταται.

Οι ίδιοι αναγνωρίζουν (και καταθέτουν) την έντονη ανησυχία τους για την περίπτωση να επιλέξει ο κ. Μητσοτάκης τις πρόωρες εκλογές, ακόμη και ως οδό διαφυγής, να καταφέρει να αποσπάσει την επιζητούμενη πολιτική νομιμοποίηση των «ακραίων» μεταρρυθμίσεων Πισσαρίδη από ένα εκλογικό σώμα που θα επιβεβαιώσει μια ήδη πετυχημένη και σταθερή κυβέρνηση και στη συνέχεια να βαδίσει μόνος προς τις αλλαγές σαρώνοντας τα πάντα στο πέρασμα του.

Η προοπτική αυτή τους τρομάζει, καθώς, σε αντίθεση με τους «χαβαλέδες της Κουμουνδούρου» αντιλαμβάνονται ότι μια ανάλογη εξέλιξη θα είναι το τέλος του ΣΥΡΙΖΑ από την ώρα που ο Μητσοτάκης «έχει και το μαχαίρι και το πεπόνι», θα διαχειριστεί αποκλειστικά το ευρωπαϊκό και δημόσιο χρήμα και θα διαμορφώσει όρους ιδεολογικής συντριβής της αριστεράς, η οποία δεν έχει κανένα στήριγμα στην Ευρώπη για να καταφύγει και να διασωθεί.

Δεν εκφεύγει της οπτικής τους ακόμη και η πιθανότητα ο Μητσοτάκης να παίξει για ένα διάστημα σκληρά το χαρτί της ασφαλιστικής μεταρρύθμισης και στη συνέχεια να το πάρει πίσω και να τους αφήσει έκθετους να συνομιλούν με τα πεζοδρόμια την ώρα που, ως πρωθυπουργός, θα απολαμβάνει τα πολιτικά οφέλη της αλλαγής της θέσης του αφουγκραζόμενος δήθεν την κοινωνία.

Ο Τσίπρας με το εγγενές πρόβλημα της γρήγορης κατανόησης της πραγματικότητας να τον βασανίζει και να τον εμποδίζει να αντιληφθεί τι συμβαίνει και ποιες παράμετροι διαμορφώνονται ενώπιον του δεν έχει τοποθετηθεί ακόμη, περιμένοντας τους ειδικούς να του παρουσιάσουν τις απόψεις τους.

Η «πεζοδρομιακή» αντίληψη της ιστορίας τον εξιτάρει (δεν γνωρίζει και κάποια άλλη), αλλά τα όσα πέρασε «τρώγοντας ανελέητο ξύλο από την παρέα του Σόϊμπλε την περίοδο που παρίστανε τον πρωθυπουργό του έχουν γίνει εφιάλτης». Η Αδυναμία του όλο αυτό το χρόνο που πέρασε από τις εκλογές να αλλάξει την ατζέντα και η αναγκαστική προσαρμογή του σε ρόλο παρατηρητή των εξελίξεων που διαμορφώνει παντού η κυβέρνηση τον έχουν καταστήσει ακόμη περισσότερο από ότι ήταν αναποφάσιστο, ενώ την ίδια ώρα αντιλαμβάνεται πλήρως το προσωπικό κόστος που θα πληρώσει στην πιθανότητα ενός κακού εκλογικού αποτελέσματος.

Ο/η διάδοχος είναι ήδη έτοιμος/η κι ένα κακό παίξιμο των χαρτιών του Τσίπρα θα διευκόλυνε σημαντικά την ταχύτατη αντικατάσταση του, θα την καθιστούσε πρώτη προτεραιότητα για το κόμμα.

Σε αυτό το σκηνικό ο ΣΥΡΙΖΑ έχει μείνει να αναρωτιέται, να συσκέπτεται για να μην σκέπτεται και να ρίχνει απλώς άσφαιρα από τα Μ.Μ.Ε. που επηρεάζει ή καθοδηγεί περισσότερο για να δει αντιδράσεις παρά για να αναδιατάξει τις ισορροπίες σε πολιτικό και κοινωνικό επίπεδο.