Το ποίημα της Κυριακής: «Το τελευταίο φως του καλοκαιριού»

Στο τέλος του καλοκαιριού

οι μέρες μικραίνουν αθόρυβα,

ο ήλιος βαδίζει πιο χαμηλά,

σαν ταξιδιώτης που ετοιμάζει αναχώρηση.

Η θάλασσα ανασαίνει βαριά,

κρατάει στις πτυχές των κυμάτων της

τα παιχνίδια, τα γέλια, τις φωνές,

και τώρα τα λικνίζει σαν μνήμες που ξεθωριάζουν.

Οι αμμουδιές ερημώνουν,

μονάχα αποτυπώματα που σβήνει ο αέρας

και κοχύλια που ψιθυρίζουν μυστικά

για καλοκαίρια που δεν θα γυρίσουν ίδια.

Στις αυλές οι κληματαριές γέρνουν φορτωμένες,

το σταφύλι στάζει κόκκινο,

σαν αίμα που χύνεται αθόρυβα

πάνω σε λευκό τραπεζομάντηλο σιωπής.

Ο άνεμος φέρνει ψυχρή υπόσχεση,

ανοίγει τα φύλλα σαν σελίδες

ενός νέου βιβλίου που ξεκινά,

μα μελάνι του είναι η μελαγχολία.

Κι όμως, βαθιά στην καρδιά

μένει μια σπίθα καλοκαιριού,

ένα αλάτι κολλημένο στο δέρμα,

ένα φως που αντιστέκεται στο σβήσιμο.

Γιατί κάθε τέλος κρύβει μια αρχή,

και το καλοκαίρι, ακόμη κι όταν πεθαίνει,

ζει μες στον ήλιο που θα ξαναγεννηθεί,

όπως μια ανάμνηση που αρνείται να σωπάσει.

@Γιάννης Παρασκευόπουλος

Ακολουθήστε το Lykavitos.gr στο Google News
και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις