Ξέρω, ξέρω… μη φωνάζεις. Δεν σου αρέσουν τα παχιά λόγια, οι υπερβολές. Όπως ξέρω ότι μας απαγόρευσες, εμένα και τον Πρέκα να έρθουμε στην… κηδεία σου. Το θυμάσαι Γιάννη… Κι εγώ, όμως δεν πίστευα ότι θα έρθει αυτή η στιγμή.
Ήμουν… είμαι τυχερός που σε γνώρισα και συνεργάστηκα μαζί σου τόσα πολλά χρόνια. Τριάντα, μακάρι να ήταν περισσότερα.
Ήσουν… ΕΙΣΑΙ μια όαση στην έρημο της δημοσιογραφίας, ένας φάρος στην ομίχλη και το σκοτάδι του χώρου.
Τώρα έχεις πάλι δύσκολο έργο. Να συμμαζέψεις τα πράγματα και κει πάνω. Στην εφημερίδα του παραδείσου, που ήδη έχεις αναλάβει, πιστεύω να έχεις κρατημένη μία θέση δίπλα σου. Όπως έκανες πάντα.
Στο επανιδείν φίλε ΓΙΑΝΝΗ ΑΜΑΝΑΤΙΔΗ.
Κώστας Τσαγκαράκης