Του Χρήστου Υφαντή
Ο λόγος; Στη διαδικασία υπόδειξης και εκλογής του αρχηγού της εθνικής ομάδας του 2004 η κυβέρνηση απέτυχε πλήρως, αν και το επεδίωξε συστηματικά, να επιβάλλει και την εκλογή τεσσάρων, ακόμη, παλιών διεθνών ποδοσφαιριστών, που πείστηκαν να πάρουν μέρος στις εκλογές, και να δώσει, με τον τρόπο αυτό, ένα ευκρινές σήμα στην ελληνική ποδοσφαιρική οικογένεια ότι το δημοφιλέστερο άθλημα αλλάζει σελίδα και δεν θα είναι πλέον ελεγχόμενο από ομάδες και συμφέροντα κάθε είδους.
Ότι στο ελληνικό ποδόσφαιρο θα διαμορφωθούν κανόνες υγιούς ανταγωνισμού και πως θα αποκατασταθούν σύντομα τόσο η ακεραιότητα των αγώνων όσο και η αξιοπιστία των διοργανώσεων.
Απέναντι στις κυβερνητικές πρωτοβουλίες και επιθυμίες (την υποψηφιότητα Ζαγοράκη την ανακοίνωσε ο ίδιος ο πρωθυπουργός, τις υποψηφιότητες των υπόλοιπων διεθνών τις προώθησε μετά μανίας ο υφυπουργός Αθλητισμού Λευτέρης Αυγενάκης) ορθώθηκε ένα τείχος από το σύστημα που διοικεί την ΕΠΟ από το 2016, γνωστό ως «εξυγίανση», που προωθήθηκε στην ΕΠΟ με τις ευλογίες του ΣΥΡΙΖΑ και του Κοντονή και κατοχυρώθηκε στην επιρροή της ΑΕΚ και του ΠΑΟΚ.
Ένα σύστημα εξαιρετικά ισχυρό, καθώς υπερασπίζεται συγκεκριμένα ποδοσφαιρικά και προσωπικά συμφέροντα, στηριγμένο στην εξουσία των Προέδρων των Ενώσεων Ποδοσφαιρικών Σωματείων (ΕΠΣ), που διακονούν το ερασιτεχνικό ποδόσφαιρο και διαχειρίζονται κατά το δοκούν κάθε φορά τις επαγγελματικές ομάδες, καθώς έχουν συγκεντρώσει στην ΕΠΟ όλη την εξουσία στο ελληνικό ποδόσφαιρο και την ασκούν εντελώς ανεξέλεγκτα.
Το ουσιαστικό πολιτικό διακύβευμα της εκλογής ήταν η ταχύτητα και η επάρκεια της υλοποίησης της περιβόητης Ολιστικής Μελέτης για το ελληνικό ποδόσφαιρο, ενός σχεδίου για την δομική αναδιάρθρωση του αθλήματος, την οποία διαμόρφωσε η FIFA μετά από συμφωνία με τον πρωθυπουργό Κυριάκο Μητσοτάκη, σε συνέχεια της σχετικής συμφωνίας του Φεβρουαρίου 2020, που προέκυψε από την επιλογή της κυβέρνησης να παρέμβει στην υπόθεση της πολυιδιοκτησίας ΠΑΟΚ – Ξάνθης υπέρ του «Δικεφάλου» της Θεσσαλονίκης με εκείνη την γνωστή τροπολογία Γεραπετρίτη.
Σε αυτό το ιδιότυπο μπρα ντε φερ ανάμεσα στην πολιτική ηγεσία του τόπου και σε μια αθλητική ομοσπονδία με έπαθλο την πλήρη και ανεμπόδιστη υλοποίηση των προβλέψεων της Ολιστικής Μελέτης η κυβέρνηση έχασε. Στην Εκτελεστική Επιτροπή της Ομοσπονδίας εκλέχτηκαν μόνο οι υποψήφιοι της ποδοσφαιρικής κοινότητας, που υποστηρίχθηκαν από την ΑΕΚ και τον ΠΑΟΚ και κανένας άλλος.
Η εξέλιξη είναι βέβαιο ότι θα καθυστερήσει σε βαθμό σιωπηρής απόρριψης την υλοποίηση των σημαντικών προτάσεων της Ολιστικής Μελέτης και κυρίως εκείνων που επιβάλλουν τον απεγκλωβισμό του επαγγελματικού ποδοσφαίρου από την ΕΠΟ και την ανάθεση της διοίκησης του στην προβλεπόμενη Επιτροπή Επαγγελματικού Ποδοσφαίρου, οι εξουσίες της οποίας είναι μεγάλες και φτάνουν έως την έγκριση των κανονισμών διεξαγωγής των διοργανώσεων.
Την προοπτική αυτή ποτέ δεν αποδέχθηκε η ΕΠΟ και ειδικότερα ο σκληρός πυρήνας των Ενώσεων ερασιτεχνικού ποδοσφαίρου που σήμερα διοικούν την Ομοσπονδία και καρπώνονται έσοδα από το επαγγελματικό ποδόσφαιρο επί του οποίου ασκούν πλήρη έλεγχο και εξουσία.
Η προοπτική να αποκοπεί από την εξουσία της ΕΠΟ το επαγγελματικό ποδόσφαιρο και να αναδιαμορφωθεί ο τομέας των εσόδων της Ομοσπονδίας που προέρχονται από τις επαγγελματικές ομάδες σήμανε συναγερμό στο Πάρκο Γουδή και αντιμετωπίστηκε από το σύστημα των Ενώσεων ως αίτια πολέμου.
Ο πόλεμος κηρύχτηκε στο πεδίο των εκλογών, η κυβέρνηση έψαξε αλλά δεν βρήκε ποτέ τις κατάλληλες συμμαχίες για να τον κερδίσει, η παραδοσιακή ηγετική ομάδα του ελληνικού ποδοσφαίρου (οι Πρόεδροι των Ενώσεων) αποδείχθηκαν εξαιρετικά ικανοί και συμπαγείς και το αποτέλεσμα των εκλογών δικαίωσε πλήρως όσους δεν πόνταραν ούτε ένα ευρώ στην πλευρά του πρωθυπουργού.
Η εκλογή (ομόφωνη σχεδόν) του Θόδωρου Ζαγοράκη στη θέση του Προέδρου ερμηνεύεται ως ένας τακτικός ελιγμός των παραδοσιακών δυνάμεων του αθλήματος, που δέχθηκαν να «απωλέσουν» την κορυφαία θέση της Ομοσπονδίας για να διατηρήσουν, μέσω της Εκτελεστικής Επιτροπής την οποία ελέγχουν πλήρως, την εξουσία και τις νόρμες αναπαραγωγής της.
Ο Θόδωρος Ζαγοράκης μόνος κι έρημος σε ένα σύστημα εξουσίας, που διαθέτει ισχυρότατα ερείσματα και εκτός της χώρας, στις περιβόητες διεθνείς ποδοσφαιρικές ομοσπονδίες (FIFA/UEFA) είναι αφετηριακά μία χαμένη υπόθεση. Πρακτικά είναι αδύνατο να επιβάλλει οποιαδήποτε αλλαγή από την ώρα που απέναντι του θα βρίσκεται μια συμπαγής πλειοψηφική ομάδα μελών της Εκτελεστικής Επιτροπής που θα υπερασπίζεται την εξουσία της με νύχια και με δόντια.
Οι προβλέψεις για τον αρχηγό της εθνικής ομάδας δεν είναι θετικές και δεν είναι λίγοι εκείνοι που στοιχηματίζουν από τώρα για το χρόνο που θα αντέξει να παριστάνει τον Πρόεδρο άνευ χαρτοφυλακίου, χωρίς τη δυνατότητα να διαμορφώσει τους όρους της διακυβέρνησης του αθλήματος που ο ίδιος έχει κατά νου.
Οι πλέον απαισιόδοξοι δεν του δίνουν περιθώριο ούτε ως το καλοκαίρι, ο ίδιος εμφανίζεται αποφασισμένος να διαψεύσει τις Κασσάνδρες, αλλά, κακά τα ψέματα, τα περιθώρια αλλαγών στο ελληνικό ποδόσφαιρο είναι πρακτικά ανύπαρκτα.
Ακολουθήστε το Lykavitos.gr στο Google News
και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
