Ένα διαφορετικό σχολείο βρίσκεται στην καρδιά της Κυψέλης. Το 39ο Γυμνάσιο Αθηνών μεταμορφώθηκε μέσα σε λίγα χρόνια σε μια πολύχρωμη διαδρομή στην Ιστορία, χάρη στην πρωτοβουλία εκπαιδευτικών και στην εθελοντική συμμετοχή δεκάδων μαθητών.Η αρχή έγινε από κάτι εντελώς καθημερινό. Μια μαθήτρια είχε γράψει πάνω σε έναν ήδη ταλαιπωρημένο τοίχο και η καθηγήτρια Γαλλικών Ρέα Νταζύ αναρωτήθηκε εάν αντί για έναν ακόμη γκρίζο σχολικό τοίχο θα μπορούσε να δημιουργηθεί κάτι διαφορετικό. Σε συνεργασία με τον διευθυντή του σχολείου Γιάννη Κελεπούρη, η αρχική ιδέα εξελίχθηκε σε ένα μεγάλο εγχείρημα που τελικά άλλαξε σχεδόν ολόκληρη την εικόνα του Γυμνασίου.
800 εικόνες και περισσότερες από 100 ώρες προετοιμασίας
Πριν ξεκινήσει η ζωγραφική, χρειάστηκε σημαντική προεργασία. Η καθηγήτρια αφιέρωσε πάνω από 100 ώρες για την προετοιμασία, μελέτησε ιστορικό και καλλιτεχνικό υλικό και δημιούργησε μακέτες με περισσότερες από 800 εικόνες.Μία από τις βασικές πηγές έμπνευσης ήταν το «Χρονικό του Κόσμου» του Ισαάκ Ασίμοφ. Στόχος ήταν οι τοίχοι να μη διακοσμηθούν απλώς, αλλά να αφηγούνται την πορεία της ανθρωπότητας, τις ανακαλύψεις, τις επιστήμες και τις διαφορετικές ιστορικές περιόδους.
80 μαθητές ζωγράφισαν το σχολείο τους
Μέσα σε περίπου δυόμισι χρόνια, σχεδόν 80 μαθητές εργάστηκαν εθελοντικά τα απογεύματα, δημιουργώντας συνολικά 40 τοιχογραφίες.Το αποτέλεσμα είναι ένα ταξίδι από την προϊστορία και την αρχαία Αίγυπτο μέχρι τη Μινωική Κρήτη, την αρχαία Ελλάδα, τη Ρώμη, το Βυζάντιο, τον Μεσαίωνα και την Αναγέννηση, φτάνοντας μέχρι τη σύγχρονη εποχή και την εξερεύνηση του Διαστήματος.Οι δημιουργίες δεν περιορίζονται στις αίθουσες. Βρίσκονται στους διαδρόμους, στη βιβλιοθήκη, στο κυλικείο, στο προαύλιο, ακόμη και στις τουαλέτες και στους εξωτερικούς χώρους του σχολείου.
Το εντυπωσιακό αποτέλεσμα: Κανείς δεν πειράζει τις ζωγραφιές
Ίσως το σημαντικότερο στοιχείο του εγχειρήματος δεν είναι μόνο αισθητικό. Παρά τους αρχικούς φόβους ότι οι τοιχογραφίες θα καταστρέφονταν ή θα γέμιζαν με συνθήματα, παραμένουν άθικτες.Οι εκπαιδευτικοί διαπιστώνουν ότι οι ίδιοι οι μαθητές αντιμετωπίζουν διαφορετικά έναν χώρο στη δημιουργία του οποίου συμμετείχαν. Το σχολείο έχει γίνει μάλιστα προορισμός επισκέψεων από μαθητές και εκπαιδευτικούς άλλων σχολείων, στους οποίους τα παιδιά παρουσιάζουν με υπερηφάνεια τις δημιουργίες τους.
Η περίπτωση του 39ου Γυμνασίου δείχνει έτσι ότι μια σχετικά απλή ιδέα μπορεί να αλλάξει την καθημερινότητα ενός δημόσιου σχολείου. Και κυρίως ότι όταν οι ίδιοι οι μαθητές συμμετέχουν στη διαμόρφωση του χώρου τους, μαθαίνουν να τον αισθάνονται δικό τους και να τον προστατεύουν.