Μια εκλογή Κοσμήτορα που έγραψε ιστορία στο ΕΚΠΑ

Για όσους γνωρίζουν τα ελληνικά ακαδημαϊκά δρώμενα η καταξίωση και η αναγνώριση των ικανοτήτων ενός επιστήμονα συνήθως έρχεται όταν αυτός πλησιάζει στο κλείσιμο της καριέρας του και έχει τη δυνατότητα της ανάρρησης σε ανώτατα διοικητικά όργανα του Πανεπιστημίου. Υπάρχουν κάποια στεγανά που σε αρκετές περιπτώσεις πανεπιστημιακών εκλογικών διαδικασιών δεν επιτρέπουν την εκλογή ενός υποψηφίου στη θέση του Προέδρου του Τμήματος ή του Κοσμήτορα της Σχολής εάν δεν ανήκει στη βαθμίδα του Καθηγητή και δεν διάγει την τελευταία ακαδημαϊκή του δεκαετία.

Με βάση αυτά τα δεδομένα η εκλογή του 51χρονου Αναπλ. Καθηγητή Χρήστου Καραγιάννη στη θέση του Κοσμήτορα της Θεολογικής Σχολής Αθηνών, σε έναν χώρο που χαρακτηρίζεται ως συντηρητικός, αποτέλεσε έκπληξη και προξένησε ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Αναζητώντας τα αίτιά της το δημοσιογραφικό ενδιαφέρον ανακάλυψε ότι ο καθηγητής αυτός έχει εργαστεί για σειρά ετών προκειμένου να αποκτήσει την απαραίτητη δοικητική ικανότητα της ανάληψης μίας τόσο σημαντικής ευθύνης.

Πέρα από το επιστημονικό του έργο, τα τελευταία χρόνια ο κ. Καραγιάννης αποτελεί μέλος της επταμελούς Επιτροπής Ερευνών του ΕΚΠΑ, του διοικητικού οργάνου που διαδραματίζει κομβικό ρόλο στην έρευνα και στην παροχή υπηρεσιών εκ μέρους του Πανεπιστημίου τόσο στον ιδιωτικό όσο και στο δημόσιο τομέα. Έχοντας διαχειριστεί μία σειρά από σύνθετα θέματα, σε ένα διοικητικό όργανο που αποτελεί τον αιμοδότη της έρευνας και των οικονομικών του ΕΚΠΑ απέκτησε την τεχνογνωσία και κατέθεσε ένα προγραμματικό σχέδιο δράσης που σκοπό έχει να αντιμετωπίσει χρόνια προβλήματα της Σχολής του, αλλά και να αξοποιήσει το στελεχιακό δυναμικό της, πραγματοποιώντας άνοιγμα στην Εκκλησία και στην κοινωνία.

Οι συνάδελφοί του εμπιστεύθηκαν και ακολούθησαν την πρότασή του. Η πανεπιστημιακή κοινότητα γνωρίζει ότι ένας νέος άνθρωπος με ζήλο, ικανότητες και φρέσκες ιδέες θα προστεθεί στο δυναμικό της Συγκλήτου. Είναι πλέον ορατό ότι σταδιακά νέοι άνθρωποι αναλαμβάνουν υπεύθυνες θέσεις και φέρνουν μία ανανέωση, προσδίδοντας ένα σύγχρονο πρόσωπο στον ακαδημαϊκό χώρο. Η ευθύνη τόσο εκείνου όσο και των συναδέλφων του, σε μία δύσκολη περίοδο, σε μία εποχή προκλήσεων και ανακατατάξεων είναι μεγάλη και οφείλουν να εργαστούν από κοινού προκειμένου να ενισχύσουν το ρόλο του Πανεπιστημίου στην ελληνική κοινωνία.