«Ένα μεσημέρι στης Ακρόπολης τα μέρη» παρουσιάστηκε, πρόθυμος για επιστημονική ενημέρωση από κορυφαίους επιστήμονες με διεθνές κύρος (όντως) σχετικά με τον περίφημο «διάδρομο», που τόσες αντεγκλήσεις προκάλεσε, ο κ. Αλέξης Τσίπρας, «ο λαοπρόβλητος ηγέτης» της αριστερής αξιωματικής αντιπολίτευσης.
Του Χρήστου Υφαντή
Η επίσκεψη είχε οργανωθεί «στα κρυφά», δεν είχε ανακοινωθεί σε κανένα, δεν έτυχε καμία επικοινωνιακής προβολής και διαχείρισης. Κοτζάμ αρχηγός αξιωματικής αντιπολίτευσης εμφανίστηκε «ιδιωτικά» μέρα μεσημέρι στον Ιερό Βράχο, ως κοινός επισκέπτης, την ώρα που λίγες μέρες πριν είχε αρνηθεί δημοσίως την πρόσκληση της Υπουργού Πολιτισμού κας Μενδώνη για μια δημόσια επίσκεψη και μια πλήρη ενημέρωση από τον υπεύθυνο του έργου, τον καθηγητή Μανόλη Κορρέ με δικαιολογίες «κατίνας της γειτονιάς» δήθεν προσβεβλημένης από το τρολάρισμα που δέχθηκε από την Μενδώνη.
Σε αυτή την «ιδιωτική» επίσκεψη ο κ. Τσίπρας συνοδεύονταν από την περιβόητη «Σία» (κι αράξαμε!) και τρεις ειδικούς επιστήμονες στην επιστημοσύνη των οποίων είχε επενδύσει για να έχει μια πλήρη ενημέρωση για τις εργασίες που συντελέστηκαν, για τον «διάδρομο του Κορρέ» και για ο,τιδήποτε άλλο επιθυμούσε σχετικά με την Ακρόπολη.
Τον Πρόεδρο του ΣΥΡΙΖΑ ενημέρωσαν η κα Ισμήνη Τριάνη, επίτιμη έφορος Ακροπόλεως και ομότιμη καθηγήτρια Κλασικής Αρχαιολογίας, ο Δρ. Τάσος Τανούλας, αρχιτέκτονας, προϊστάμενος του έργου αποκατάστασης των Προπυλαίων (1984-2012) και επιβλέπων της αναστήλωσης στη νότια πτέρυγα των Προπυλαίων (2013-2016) και ο κ. Άλκης Πρέπης, καθηγητής Ιστορίας Αρχιτεκτονικής, Αποκατάστασης και Επανάχρησης Μνημείων Ιστορικών Συνόλων στο Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο κι εμπειρογνώμων της UNESCO σε θέματα Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς.
Απουσίασε από την ομάδα ενημέρωσης ενός αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης και ηγέτης της κυβερνώσας αριστεράς ο κατ’ εξοχήν υπεύθυνος για το έργο του «διαδρόμου», ο Μανόλης Κορρές, για να αποδειχθεί για μια ακόμη φορά η διάσταση μεταξύ της εμμονικής ιδεοληψίας και της πραγματικής διάθεσης για κανονική και πλήρη ενημέρωση, που μαστίζει από την ίδρυση της την αριστερά.
Το σημαντικό στην υπόθεση δεν είναι η «τυχαία» συνάντηση του κ. Τσίπρα με την κα Μενδώνη ( κάποιοι υποστηρίζουν ότι η επίσκεψη «καρφώθηκε» από εσωκομματικούς αντιπάλους του κ. Τσίπρα κι η Μενδώνη τον περίμενε στη γωνία έτοιμη για όλα), ούτε ο αποκαλυπτικός διάλογος που ακολούθησε μεταξύ τους, η ανάγνωση του οποίου προκάλεσε πανελλήνια θυμηδία αυτή τη φορά «για τη Μέση Οδό και για την Αγία Σοφία» στα έργα του Μετρό στη Θεσσαλονίκη, είναι βέβαιο πως ο ίδιος κατάλαβε, πριν η κα Μενδώνη του εξηγήσει, ότι μάλλον πρόκειται για την Αγιά Σοφιά στην Κωνσταντινούπολη!!! Δεν είναι ούτε καν «τα γλυπτά στον σταθμό Βενιζέλου που δεν υπάρχουν»…
Η ανυπαρξία και των στοιχειωδέστερων γνώσεων για τα θέματα που υποτίθεται πως τον απασχολούν και στην ανάδειξη των οποίων προσβλέπει για να αυξήσει τις δημοσκοπικές του επιδόσεις είναι κοινός τόπος για τον κ. Τσίπρα και κανένας στη χώρα αυτή δεν εντυπωσιάζεται πλέον, δεν χαμογελάει καν με τα όσα «ο στόμας» του προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ εκτοξεύει κάθε φορά που χρειάζεται να μιλήσει εκτός χειρογράφου.
Το εντυπωσιακό είναι πως μετά την ολοκλήρωση της επίσκεψης του, την «ιδιωτική» ενημέρωση που είχε και την ολοκληρωμένη εικόνα που απόκτησε δεν βρήκε τη δύναμη να αναφερθεί συγκεκριμένα στο έργο που, κατά την πολιτική του άποψη, «καταστρέφει την Ακρόπολη» ( ο διάδρομος του Κορρέ), απόφυγε «όπως ο διάολος το λιβάνι» να πει και το όνομα ακόμη του διάσημου αναστηλωτή ή να αιτιολογήσει γιατί δεν ζήτησε και από τον ίδιο ενημέρωση κι έμεινε να αναμασάει γενικότητες που υπηρετούν πολιτικές σκοπιμότητες και να καταθέτει απόψεις που οδηγούν στη διεθνοποίηση του ζητήματος της Ακρόπολης, απαιτώντας να τεθεί υπό διεθνή επιτροπεία η διαδικασία αναστήλωσης.
Η διαπίστωση του για «το μέγεθος της τσιμεντένιας επέμβασης που αλλάζει το τοπίο ενός μνημείου παγκόσμιας κληρονομιάς, προκαλώντας την κριτική πλήθους επιστημόνων, την έντονη αντίδραση της κοινής γνώμης ανεξαρτήτως πολιτικής τοποθέτησης αλλά και επικριτικά άρθρα στο διεθνή Τύπο» δεν είναι παρά μια υπεκυφγή, που προκύπτει από μια εμμονική σχέση κάθε αριστερού που σέβεται την ιερή αποστολή του σε αυτή τη ζωή με τη μοναδική αλήθεια της αριστεράς, μια διαφυγή από την ανάγκη να αναγνωρίσει πως τίποτε από όσα λέει δεν έχει την παραμικρή βάση, είναι «έπεα πτερόεντα», κουβέντες του αέρα για να προκύψει μια τραβηγμένη από τα μαλλιά αντιπολιτευτική θέση.
Το ίδιο ακριβώς συμβαίνει και με την έκκληση του στην κυβέρνηση να ακούσει «την κραυγή αγωνίας της Διεθνούς Πολιτιστικής κοινότητας» και «να σταματήσει να κακοποιεί την πολιτιστική μας κληρονομιά», μια πρόταση που διατυπώθηκε σε συνδυασμό με τα όσα, κατά τον ίδιο, «καταστροφικά» συμβαίνουν και με τα αρχαία στον σταθμό Βενιζέλου.
Ο κ.Τσίπρας βασανίζεται από την αδυναμία του, στο εσωτερικό και διεθνώς, να προκαλέσει σοβαρά, ουσιαστικά πολιτικά ζητήματα και να διαμορφώσει τη δική του, αυθεντική πολιτική ατζέντα και συνεχίζει να τσαλαβουτάει στα θολά νερά, αναζητώντας απελπισμένα να διαμορφώσει μια αρνητική εικόνα για την κυβέρνηση, αντί για μια θετική δική του και του ΣΥΡΙΖΑ.
Όσο δεν του βγαίνει αυτή η εξίσωση τόσο θα χάνεται στους καπνούς της ματαιοδοξίας του και θα περιπλέκει ακόμη περισσότερο τη σχέση του με την κοινωνία των πολιτών.
Είναι γνωστό πως το βαρέλι έχει και άλλο πάτο, δεν τον έχει ξύσει ακόμη …