Πριν από τρία χρόνια μια κυρία, με προβολή στελέχους του ΠΑΣΟΚ, κατήγγειλε έναν ευρωβουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ για «ξυλοδαρμό και βιασμό» – με καθυστέρηση και χωρίς το κρίσιμο στοιχείο του χρόνου και του χώρου.
Ούτε η καταγγέλλουσα, ούτε ο καταγγελθείς απασχολούν σήμερα τον δημόσιο βίο. Αλλά τα όρια ανάμεσα στο ιδιωτικό και στο δημόσιο, στο προσωπικό και το κομματικό, στη σοβαρότητα και τη σαπουνόπερα, στο νομικό και το πολιτικό θόλωσαν. Και έτσι παραμένουν, αν κριθεί από δύο επίκαιρα περιστατικά.
Γράφει ο Γιώργος Λακόπουλος
Το πρώτο. Μια άλλη κυρία που ξίνισε με τον Ανδρουλάκη και μετακόμισε στον Τσίπρα, είχε έναν διαπληκτισμό – ως θύμα μάλλον – με έναν παλιό γνωστό της, βουλευτή του ΠΑΣΟΚ, στα παρασκήνια μιας περιθωριακής εκπομπής και κατάφευγε στη Δικαιοσύνη εναντίον του. Δικαίωμά της.
Αλλά με την εμπλοκή των κομμάτων τους, η διαμάχη μεταφέρθηκε στο κέντρο της πολιτικής σκηνής, ως σύγκρουση ΠΑΣΟΚ – ΕΛΑΣ.
Δεύτερο. Όταν έμπειρος «γραφιάς», με επίσημη στράτευση στην ΕΛΑΣ, χρησιμοποίησε για τον επικεφαλής του ΠΑΣΟΚ έναν όρο που ο ίδιος αναγνώρισε, εμμέσως, ως «λάθος» και δικαιολόγησε ως καλώς νοούμενη «προβοκάτσια» για να αναδείξει ένα πολιτικό θέμα, οι πλευρές έστησαν νέο καυγά. Έτσι όμως τροφοδότησαν την κομπανία «Mitsotakis and friends» και τη «δημοσιογραφία της κονόμας», άφησαν τον Καρτερό και έπιασαν τον Τσίπρα ως υποβολέα του.
Αυτά – και άλλα παρεμφερή περιστατικά που έχουν πυκνώσει μετά τη ΔΕΘ – ανακυκλώνουν μια περίεργη διαμάχη δύο πολιτικών αρχηγών, που κρύβει τον εκατέρωθεν ψευδή ισχυρισμό: «πάμε για πρώτο κόμμα και κυβέρνηση» – με αντίπαλο τον Μητσοτάκη.
ΠΑΣΟΚ και ΕΛΑΣ επιδιώκουν τη δεύτερη θέση
Στην πραγματικότητα αμφότεροι επιδιώκουν τη δεύτερη θέση και γι’ αυτό ως απειλή θεωρούν ο ένας τον άλλον και όχι τον Μητσοτάκη. Απλώς η επίκλησή τους κρύβει κάποιες αλήθειες.
Π.χ., «Είναι αργά για δάκρυα Στέλλα», για την «ανάγκη να ηττηθεί η σημερινή κυβέρνηση» – που όντως βλάπτει δραματικά τη χώρα και την κοινωνία, για να ωφελούνται οι κάστες που προϋπήρχαν ή δημιούργησε η ίδια. Αυτά έπρεπε να τα έχουν σκεφτεί την επομένη των εκλογών – για να μην πάμε παλαιότερα.
Διαφορετικά, μια δεύτερη αλήθεια: ο Νεομητσοτακισμός δεν θα ηττηθεί από καμία ΕΛΑΣ, κανέναν Τσίπρα, αλλά και κανέναν Ανδρουλάκη και μάλιστα στις επόμενες, διπλές, εκλογές. Όποιος έχει μάτια βλέπει… Τροφοδότες του είναι, όχι «αντίλαλοι».
Η ήττα του απερχόμενου Πρωθυπουργού, ή όποιου τον διαδεχθεί από τη ΝΔ – μόνο από το ΠΑΣΟΚ μπορεί να προέλθει. Ως ΠΑΣΟΚ. Δηλαδή ως κόμμα που έρχεται από μακριά και μπορεί να πάει μακριά – για έναν συγκεκριμένο λόγο: παρά τις ανοησίες περί κατάργησής της, η διαχωριστική γραμμή είναι υπαρκτή στο πολιτικό σύστημα – και στην κοινωνία – και ορίζει τις εξελίξεις.
Απέναντι στη Δεξιά, το ΠΑΣΟΚ είναι ο «νόμιμος κληρονόμος» της κιβωτού που περιέχει την Ιστορία της Δημοκρατικής παράταξης, επί έναν αιώνα: τον Βενιζελισμό, την πύκνωση των γραμμών του ΕΑΜ – που κατέστρεψε το ΚΚΕ με τον Ζαχαριάδη – το 53% του 1965 και το 48% του 1981. Η συνέχεια αυτής της διαδρομής με τον ΣΥΡΙΖΑ του 2015 αποδείχθηκε παρένθεση.
Ο Τσίπρας ως τυπικός πολιτικός καριέρας
Και ο Τσίπρας; Ας μην κρυβόμαστε: ξεκίνησε από θελκτικός αιθεροβάμων, έγινε διαχειριστής μιας κληρονομιάς που δεν του ανήκε και όταν η Δημοκρατική παράταξη τον εφοδίασε με εισιτήριο πρώτης θέσης έχασε το τρένο για την ηγεσία της.
Πλέον θεωρείται τυπικός πολιτικός καριέρας με όχι ιδιαίτερη αφοσίωση σε αρχές και κανόνες… Και επειδή δεν παύει να είναι και ένας από τους πρώην μνημονιακούς Πρωθυπουργούς δεν έχει τύχη στο ριμέικ της πρωθυπουργίας που επιδιώκει – συχνά συμμαχώντας με τον διάβολο…
Ο Ανδρουλάκης; Με βιογραφικό που δεν τον καθιστά πραγματικό επίγονο του Ανδρέα Παπανδρέου, ούτε του Σημίτη, είναι περισσότερο «ένας ακόμη πρόεδρος» της εποχής των ισχνών αγελάδων του ΠΑΣΟΚ. Κι αυτός θύμα – ή αποτέλεσμα – της καταστροφικής διαχείρισης του Παπανδρέου, την οποία ο ταλαντούχος Βενιζέλος, δεν επιχείρησε καν να αλλάξει.
Πάντως, με κολλημένη ή όχι τη βελόνα του ΠΑΣΟΚ, ως επικεφαλής του ο Ανδρουλάκης δεν πέτυχε και λίγα. Δρα με πάθος ως μαχητικός πολιτικός – αλλά του κομματικού σωλήνα. Αλλά βρίσκεται ανάμεσα στο να κάνει τη θητεία του και να… εκτίει την ποινή του – όπως και ο… επόμενος. Μέχρι να βρεθεί αυτός που θα προσκομίσει το κρίσιμο πιστοποιητικό των κομμάτων εξουσίας: ότι είναι πρωθυπουργήσιμος. Με αναγνωρισμένη ηγετικότητα και πέραν των κομματικών ορίων.
Δεν είναι εύκολο. Στη Δεξιά ο Μητσοτάκης έγινε πρόεδρος της ΝΔ αλλά δεν έγινε ηγέτης της. Αναδείχθηκε Πρωθυπουργός όχι ως εμπνευστής οράματος με ηγετικό ταπεραμέντο, αλλά γιατί λειτουργώντας με απίστευτο επαγγελματισμό ως κληρονόμος, επωφελήθηκε από μια «ιστορική» ανάγκη: να επιστρέψει στην κυβέρνηση η πιο συγκροτημένη πολιτική δύναμη, μετά από την μνημονιακή περιπέτεια, τριών κυβερνήσεων διαφορετικών αποχρώσεων. Και ίσως γιατί οι άλλοι στο κόμμα τον υποτίμησαν.
Το μοναστήρι να είναι καλά…
Επειδή οι Θεοί Κοινοβουλευτισμού επιμένουν στον χρυσό κανόνα της Δημοκρατίας – την εναλλαγή στη διακυβέρνηση – και κάποια στιγμή το εκκρεμές θα αλλάξει πλευρά, αν ο Ανδρουλάκης είναι ακόμη πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ θα γίνει και Πρωθυπουργός. Αλλά, λόγω ΠΑΣΟΚ. Το κόμμα θα τον φέρει στην κυβερνητική εξουσία και όχι ο ίδιος το κόμμα, α λα Ανδρέα Παπανδρέου. Αν δεν προλάβει, το μοναστήρι να είναι καλά. Και οι μιντιακοί και οικονομικοί παράγοντες που «κατασκευάζουν» πολιτικούς μιας χρήσης…
Για τον Τσίπρα είναι πιο δύσκολο. Το μειονέκτημά του απέναντι στον πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ είναι ότι δεν διαθέτει οργανωμένο κόμμα με ρίζες και είναι απίθανο να αποκτήσει. Ο ζωτικός πολιτικός χώρος του είναι περιορισμένος, χωρίς ιδεολογικό απόθεμα και πολιτικά κοιτάσματα στην κοινωνία. Πολιτεύεται μόνο με το προσωπικό ταλέντο του και ό,τι έμεινε από το κυβερνητικό του κεφάλαιο.
Ο Ανδρουλάκης μπορεί να δηλώνει «σοσιαλδημοκράτης» και «κεντροαριστερός» και να ισχύει, γιατί αυτό γράφει το οικόσημο του ΠΑΣΟΚ. Ο επικεφαλής της ΕΛΑΣ διαμορφώνει πολιτική – ως προϊόν ιδεολογίας – διά της κοπτοραπτικής. Αν μάλιστα ισχύει η μορφή για εθελουσία αποκοπή του από ιστορικό ρεύμα της προέλευσής του βρίσκεται στο κενό. Δεν προβάλλει ότι είναι «αριστερός», αλλά δεν είναι και τίποτε άλλο.
Αν το ΠΑΣΟΚ έχει λόγους να περιμένει ότι «θα αλλάξουν τα πράγματα» και θα ανακάμψει, ο Τσίπρας δεν έχει να περιμένει κάτι αντίστοιχο. Πήρε ήδη ό,τι μπορεί να επιδιώκει ένας πολιτικός.
Ορισμένοι τονίζουν ότι είναι πολλά και ο τρόπος που τα έχασε τον τοποθετεί δίπλα στον Γ. Παπανδρέου: δεν μπορούσε να τα σηκώσει… Όταν στην πολιτική δαγκώνεις περισσότερο από όσο μπορείς να μασήσεις, πνίγεσαι…
Η ουσία της διαμάχης
Για να επιστρέψουμε στην αρχή, ουσία της διαμάχης ΠΑΣΟΚ – ΕΛΑΣ δεν έχει στον πυρήνα της αν ο Τσίπρας ή ο Ανδρουλάκης είναι επί θύραις Πρωθυπουργοί. Γιατί απλούστατα, ακόμη και αν τα κόμματά τους βγουν με άθροισμα κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας, για να τη μετατρέψουν σε συνταγματική ψήφο εμπιστοσύνης, πρέπει να συμφωνήσουν σε άλλο πρόσωπο για την πρωθυπουργία. Η παραταξιακή αλλαγή διακυβέρνησης είναι περισσότερο πιθανή – και αναγκαία – αν δεν προορίζεται για το Μέγαρο Μαξίμου ο ένας ή ο άλλος.
Ακόμη και αν αντιμετωπίσουν τη δύναμη πυρός του Μητσοτάκη, στην επόμενη στροφή θα βρουν τις εφεδρείες της ΝΔ και την ικανότητα επιβίωσης της «κυβερνώσας» Δεξιάς, με εμπροσθοβαρείς πολιτικούς. Π.χ., ποιος από τους δύο μπορεί να ανταγωνιστεί ας πούμε τον Πιερρακάκη, αν τον βρουν μπροστά τους;
Σημαίνουν τα προηγούμενα ότι η δεξιά διακυβέρνηση είναι μονόδρομος; Κάθε άλλο. Απλώς όσο αυξάνεται η ανάγκη για «αλλαγή πορείας», τόσο θα αναδεικνύεται ως εναλλακτική λύση το ΠΑΣΟΚ ως κόμμα. Επειδή υπήρξε πράγματι κόμμα, ως ανώτερη μορφή οργάνωσης του λαού, στα αμπάρια του υπάρχει το κάρβουνο που χρειάζεται για να ξαναγίνει.
Αρκεί να βρεθεί αυτός που – εκτός διατύπωση επιθυμιών ή φιλοδοξίας και – «κοστολογημένο» πρόγραμμα τεχκρατικής βαρεμάρας – θα το κάνει όραμα, κείμενο, λόγο, ύφος δημόσιας παρουσίας –, μεγάλου βεληνεκούς. …
Γιατί κάποιος από το ΠΑΣΟΚ και όχι ο Τσίπρας; Γιατί όσο μικρό κόμμα ήταν ο ΣΥΡΙΖΑ άλλο τόσο είναι και η ΕΛΑΣ του. Ο πρώην Πρωθυπουργός είχε πάρει 2,3 εκατομμύρια ψήφους και το οργανωμένο κόμμα του είχε μόλις 30.000 μέλη και ήταν ανύπαρκτο στην κοινωνία και τις οργανώσεις της.
Η ΕΛΑΣ δεν δείχνει ότι μπορεί περισσότερα από όσα μπορεί να δώσει στο πολιτικό μάρκετινγκ στον Τσίπρα. Ήδη έχει μιντιακή στήριξη, πόρους και βοήθειες από το τηλέφωνο και την κουρτίνα, αλλά δεν έχει λαϊκό έρεισμα
Ο Τσίπρας δεν είναι πλέον «λαϊκός ηγέτης», αλλά ψυχρός παίκτης σε μια κούρσα επικράτησης στην οποία τους κανόνες διαμορφώνουν δυνάμεις εκτός πολιτικής και όχι η δυναμική της παρουσίας του.
Ας μην κρυβόμαστε: Οι επόμενες εκλογές είναι πιθανό να αφαιρέσουν το πρωθυπουργικό στέμμα από τον Μητσοτάκη, αλλά το πιθανότερο είναι να το δώσουν σε κάποιον άλλον από τη Δεξιά, και πάντως όχι στους ερίζοντας σημερινούς επικεφαλής του ΠΑΣΟΚ και της ΕΛΑΣ…
Παίζουν ξεχωριστά τα ρέστα τους
Ο Τσίπρας και ο Ανδρουλάκης κάνουν νέο αμοιβαία μοιραίο σφάλμα: Αντί να συγκλίνουν σε ρωμαλέα πολιτική δύναμη, παίζουν ξεχωριστά τα ρέστα τους. Αυτό είναι παιχνίδι χωρίς αύριο, γι αυτόν που θα χάσει το προβάδισμά μεταξύ τους. Υπάρχει μόνο μια διαφορά: Αν είναι ο Τσίπρας χάνει μαζί και το κόμμα του. Αν είναι ο Ανδρουλάκης, το ΠΑΣΟΚ θα συνεχίσει να υπάρχει και μετά από αυτόν.
Κατά τραγική ειρωνεία για τον καθοδηγητή Μαρατζίδη: Με λίγη πολιτική εμπειρία θα καταλάβαινε ότι η φράση του «θα χάνει μέχρι να κερδίσει» για τον Τσίπρα, μπορεί να ισχύει μόνο για το ΠΑΣΟΚ….
Ποιες ουσίες εντοπίστηκαν στον οργανισμό του Γιώργου Μαζωνάκη
Θεσσαλονίκη: 18 συλλήψεις και κακουργηματική δίωξη για παράνομο ηλεκτρονικό τζόγο
Ακολουθήστε το Lykavitos.gr στο Google News
και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
