Η πληθώρα των δημοσκοπήσεων προέκυψε από την σύγχρονη τεχνολογία, που μειώνει σημαντικά το κόστος για τις κάθε λογής μετρήσεις. Κι επειδή και η πολιτική έχει καταντήσει προϊόν, αυτές διενεργούνται με την μορφή της χιονοστιβάδας.
Τα κανάλια και οι εφημερίδες εμπλουτίζουν την ύλη τους με την διεξαγωγή μιας δημοσκόπησης. Τα κανάλια συμβαίνει να αξιοποιούν τις δημοσκοπήσεις, πέρα από την βασική παρουσίασή τους, στις ποικιλώνυμες εκπομπές, όπου πολιτικοί και δημοσιογράφοι προβαίνουν, σε βαθυστόχαστες αναλύσεις.
Του Τάσου Παπαδόπουλου
Οι δημοσκόποι έβαλαν στο ερωτηματολόγιο και ερωτήσεις για υπό εκκόλαψη κόμματα, πράγμα που είναι και παραπλανητικό για τον ερωτώμενο, αλλά και εν μέρει αντιδεοντολογικό.
Χρησιμοποίησαν έναν πλάγιο τρόπο, μιας και τα υπό ίδρυση κόμματα για την ώρα αποτελούν προθέσεις, και δεν έχουν επισήμως εξαγγελθεί. Έχουν έναν αρχηγό, αλλά αγνωστα είναι τα πρόσωπα που θα τα στελεχώσουν, και το κυριότερο άγνωστο το πρόγραμμά τους.
Δεν απαντούν πολύ απλά στα κρίσιμα προβλήματα, που αντιμετωπίζει η κοινωνία σήμερα. Από την παιδεία, την υγεία και την οικονομία, μέχρι τις διεθνείς σχέσεις της χώρας, και κυρίως με τους φίλους και τους εχθρούς.
Για τα μονοπρόσωπα αυτά κόμματα ποια θα μπορούσε άραγε να είναι η απάντηση; Όποια κι αν είναι δεν έχει καμιά αξία. Όταν αυτά θα μορφοποιηθούν, τότε θα αξίζει τον κόπο να μετρηθούν. Τότε θα έχει αξία, να τους δοθεί η δυνατότητα να παρουσιάσουν το πρόγραμμά τους και τα στελέχη τους στην κοινή γνώμη.
Άλλα μονοπρόσωπα κόμματα, ήδη κοσμούν το πάνθεον του ελληνικού κοινοβουλίου. Από την δεξιότερη πτέρυγα της ΝΔ συναντάμε τον υπερφίαλο Κ. Βελλόπουλο, που έχει ένα ταλέντο να μπερδεύει την αλήθεια με το ψέμα με αριστοτεχνικό τρόπο.
Στον ίδιο χώρο μπορεί άνετα να καταταγεί και ο ορθόδοξος λόγος ο Δ. Νατσιός που πρόσφατα δήλωσε ότι οι θέσεις του ταυτίζονται με το υπό εκκόλαψη κόμμα, της τέως προέδρου του συλλόγου των θυμάτων των Τεμπών την οποία και κάλεσε σε συμπόρευση.
Ακάθεκτη και με λόγο που θυμίζει πολυβόλο επελαύνει και Αφροδίτη Λατινοπούλου, που κονταρομαχεί με τους άλλους δύο, μιας και όλοι ψαρεύουν στα ίδια θολά νερά της ακροδεξιάς και συμβαίνει να θαυμάζουν, τον Τραμπ, τον Πούτιν και την Λεπέν.
Αλλά και στον αριστερό χώρο, η ποικιλομορφία και πολυχρωμία των κομμάτων, με πολλά εξ αυτών να έχουν την μορφή της μονοπρόσωπης εταιρίας, δεν έχει αρχή και τέλος. Κάποια βιώνουν την παρακμή τους. Άλλα βρίσκονται εντός του κοινοβουλίου, αλλά στα πρόθυρα, άλλα εντός και εκτός και κάποια σταθερά εκτός.
Από τις πολλαπλές διασπάσεις του πάλαι ποτέ κυβερνητικού σχήματος των ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, έχουν προκύψει πολλά κόμματα, που ουδείς γνωρίζει, που συμφωνούν και που διαφωνούν μεταξύ τους, με τις φαντασιώσεις μιας κάποιας επανασυγκόλλησης, να μοιάζει με όνειρο θερινής νυκτός.
Έχουμε και λέμε. Στα μονοπρόσωπα κόμματα συγκαταλέγονται αυτό της Ζωής Κωνσταντοπούλου, που κινδυνεύει να απολέσει με μια νέα έξοδο την αναγνώριση της, ως προέδρου κόμματος στη Βουλή. Το κόμμα Κασσελάκη, που έστριψε όχι δια του αρραβώνος, αλλά διά της αλλαγής ονόματος, το τιμόνι δεξιότερα.
Υπάρχει βεβαίως και ο νέος ΣΥΡΙΖΑ απογυμνωμένος με τους πρώτους εξοδούχους της παρούσας Βουλής, αυτούς που έφτιαξαν τη Νέα Αριστερά. Στους δύο αυτούς σχηματισμούς οι αρχηγοί τους παλεύουν με τους εντός των τειχών δαίμονες, τον Π. Πολλάκη από την μια, και ο Γ. Σακκελαρίδη από την άλλη, και ταυτόχρονα αναζητούν σωσίβιο σωτηρίας με συνεργασίες ελπίζοντας στην σωτηρία όχι της ψυχής τους, αλλά των εδρών που ήδη κατέχουν.
Τη συγκολλητική ουσία της εξουσίας αναζητεί Ο Α. Τσίπρας στην Ιθάκη του έχοντας βάλει τους παλιούς συντρόφους του στον εξώστη, δηλ. στο μπαλαούρο. Η αδημονία της τεκνοποιίας του νέου κόμματος θα αργήσει, απ’ ότι φαίνεται.
Φίλοι του Τσίπρα διατείνονται, ότι ο μέγας τιμονιέρης, που περιοδεύει με το βιβλίο του ανά χείρας, περιμένει να σκάσει μύτη η Καρυστιανού και να ακολουθήσει εκείνος, όπως οι πρωταγωνιστές που βγαίνουν τελευταίοι στη σκηνή, για να εισπράξουν το μεγαλύτερο χειροκρότημα.
Στους πρώτους απολεσθέντες, του πάλαι ποτέ κραταιού Τσίπρα περιλαμβάνεται και το δίδυμο Λαφαζάνη – Στρατούλη, που μπορεί να μην έγινε ευρέως γνωστό το γεγονός, ότι πήραν διαζύγιο, με τον δεύτερο να κρατάει το κόμμα και τον πρώτο να στήνει ένα νέο κομματικό σχηματισμό.
Στο παζλ των κομματικών σχηματισμών περιλαμβάνονται διάφορα αριστερίστικα γκρουπούσκουλα, με γνωστότερο τον ΑΝΤΑΡΣΥΑ, που κερδίζει σταθερά στο 1% του εκλογικού σώματος, άλλα έχει αναλάβει εργολαβικά την στήριξη των λαθραίως εισερχομένων μεταναστών, τους οποίους καλεί με το γνωστό welcome να πλαισιώσουν τις δυνάμεις του.
Βεβαίως υπάρχει και το ΠΑΣΟΚ, που δεν φαίνεται να ανακάμπτει και θα αγωνιστεί όπως όλα δείχνουν, να διατηρηθεί στη δεύτερη θέση, πολύ μακράν της πρώτης που διατηρεί με μεγάλη διαφορά η ΝΔ.
Για το ΚΚΕ τι να πει κανείς. Ζει στον περασμένο αιώνα, πιστό στον Λένιν και τον Στάλιν. Οι θέσεις του θυμίζουν μαυσωλείο και είναι για το μουσείο, ως μια θεωρία που απέτυχε παταγωδώς στην πράξη.
Κατά τα άλλα, ζούμε την παρακμή του Ελληνικού Κοινοβουλίου, όπου οι ύβρεις και οι απαξιωτικοί χαρακτηρισμοί κυριαρχούν. Όμως ας μην ανησυχούν οι λάτρεις του μπάχαλου και του χάους, το επόμενο κοινοβούλιο που θα προκύψει από τις προσεχείς εκλογές, θα είναι κατά τι χειρότερο … Βοήθεια μας λοιπόν…