Είχαν περάσει τέσσερις μήνες από τότε που είχα περάσει το κατώφλι της εφημερίδας και ήμουν δόκιμος. Δόκιμος σημαίνει πως δουλεύεις από το πρωί μέχρι το βράδυ χωρίς να πληρώνεσαι. Έπρεπε να αντέξεις μέχρι να μπεις για τα οδοιπορικά. Εσύ τότε ήσουν τότε διευθυντής στην «Χώρα», είχες δει κάτι σε εμένα και με είχες προσεγγίσει καθώς εγώ τότε ήμουν «ψαράς».
Του Λευτέρη Θεοδωρακόπουλου
Αφού «έχτισες» τη σχέση σου μαζί μου με ρώτησες, αν ένιωθα πως ήταν η στιγμή για να βγάλω τα πρώτα μου λεφτά ως δημοσιογράφος. Τι πρέπει να κάνω; σε είχα ρωτήσει, για να μου απαντήσεις, θέλω 100 άτομα φωτογραφικό γκάλοπ για τις δημοτικές και νομαρχιακές εκλογές, να έχουμε ένα δυνατό και νεανικό δείγμα. Μέσα σε δύο ώρες σου είχα φέρει 96, καθώς μας τελείωσαν τα φιλμ (τότε οι φωτογραφικές είχαν φιλμ).
Με έπιασες από τον ώμο και με οδήγησες στο λογιστήριο, δώστε του τα πρώτα του δημοσιογραφικά λεφτά είχες πει. Εμένα μου είχαν κοπεί τα πόδια. Μην κάθεσαι σαν άγαλμα πήγαινε και γράψε το ρεπορτάζ σου…
Αυτό ήταν η αρχή, μιας φιλίας και μιας δυνατής συνεργασίας, ήρθαν και τα πρώτα «χτυπήματα» στην πρώτη και άλλα πολλά αποκλειστικά. Πέρα από τη δουλειά οι λεκτικές μάχες μας για τον Ολυμπιακό και τον Παναθηναϊκό ήταν ομηρικές. Τα στοιχήματα που παίζαμε μαζί και πιάναμε απίστευτα ματς.
Θυμάμαι που λέγαμε και για την Κοζάνη, την ιδιαίτερη πατρίδα σου την Αιανή όπου η μοίρα με έκανε για λίγο ερωτικό μετανάστη. Και εκεί πάλι με έκανες να αγαπήσω τη Μακεδονία και ιδίως τη δυτική.
Πόσες συμπτώσεις πια; Δεν θα ξεχάσω ποτέ πως είχες γράψει εσύ και ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος τις συστατικές επιστολές για να γίνω μέλος στην ΕΣΗΕΑ. Κάποια στιγμή χώρισαν οι δρόμοι μας, γιατί αναζήτησα άλλα επαγγελματικά μονοπάτια. Και όμως η μοίρα μας έφερε ξανά μαζί στο Καρφί, όπου ήσουν Σύμβουλος Έκδοσης. Μαζί με τον Ηλία τον Τζαφέρη δίναμε δημοσιογραφικές μάχες, μακριά από τα copy-paste που προτάσουν οι εποχές. Φτιάχναμε μαζί με εσένα και τον Ηλία και τον Κώστα τον Τσαγκαράκη ελεύθερα θέματα πολύ δυνατά και φέρναμε ξανά τον κόσμο στις εφημερίδες. Αυτό ήταν και το στοίχημα μας.
Μιλήσαμε πριν λίγες ημέρες και μου έλεγες πόσο περήφανος είσαι για εμένα, μου έταξες καφέ τη Δευτέρα, αλλά αυτή τη φορά δεν ήσουν συνεπής.
Πήγες και συνάντησες τον Πάνο Τζένο και τον Ηλία Τζαφέρη και τον Νίκο Δρόσο να στήνετε εφημερίδες και να μιλάτε από πολιτική μέχρι και για αθλητικά και να μας βλέπετε από ψηλά.
Ήσουν ο πρώτος που πίστεψες σε εμένα, ήσουν ο πρώτος που μου έδειξε πως η απλότητα είναι αυτή που κάνει τον ρεπόρτερ καλό, είσαι αυτός που μου έμαθε να δίνω το λόγο στον κόσμο για να εκφραστεί.
Γι' αυτό και εγώ έγραψα όλα αυτά, για να μάθει ο κόσμος πόσο απλός και δοτικός ήσουν, παρά το τεράστιο δημοσιογραφικό σου μέγεθος.
Σε ευχαριστώ για όλα, δεν θα σε ξεχάσω ποτέ γιατί ήσουν ο πρώτος μου δάσκαλος στη δημοσιογραφία και όχι μόνο.
Καλό ταξίδι στο Φως Γιάννη...