Ι. Διαβάλλεται η ΝΔ ότι δια του άρθρ. 86 Σ. καθιέρωσε ασυλία των πολιτικών.
● Δεν έχει έτσι το ζήτημα.
ΙΙ. Την μήτρα όλων των μεταπολιτευτικών μας συνταγμάτων έχει αποτελέσει εκείνο που ψηφίσθηκε την 7 Ιουνίου 1975. Το είχε εκπονήσει ο τότε Υπουργός Δικαιοσύνης Κ. Στεφανάκης σε στενή συνεργασία με τους Κ. Παπακωνσταντίνου και Κ. Τσάτσο.
●●● Ο Α. Παπανδρέου το είχε χαρακτηρίσει ως το καλλίτερο Σύνταγμά μας. Και με δηλώσεις του στα Νέα είχε δεσμευθεί ότι δεν θα το αναθεωρήσει (Αρχείο Κ. Καραμανλή τομ. 12 σελ. 461).
Ότι ευθύς αμέσως άλλαξε άποψη δεν εντυπωσιάζει. Η συνέπεια ουδέποτε ήταν στοιχείο της ψυχοσύνθεσης του Ανδρέα (!!!).
ΙΙΙ. Στο κατατεθέν προς ψήφιση από την ΝΔ, στη Βουλή σχέδιο Συντάγματος, ο υ δ ε μ ί α προβλέπεται ασυλία. Τροπολογία της αντιπολίτευσης προσέθεσε την ασυλία αυτή (Α.Γ. Ράϊκου Συντ. Δίκαιο τομ. Α σελ. 424).
●● Η ΝΔ δέχθηκε την τροπολογία σ΄ένδειξη καλής θέλησης προς την αντιπολίτευση.
IV. Ήδη το κρίσιμο. Η ασυλία δεν υποχρεώνει τον κατηγορούμενο πολιτικό να την αποδεχθεί. Θεμελιώδης είναι σ΄όλα μας τα Συντάγματα η διάταξη ότι “”. Άρα παρ΄οιαδήποτε αναστολή εκείνος που θεωρεί εαυτόν αθώο. Προσφεύγει στον Δικαστή και ζητά την διακήρυξη της αθωότητάς του.
●●● Η αναστολή δεν είναι αθώωση. Είναι συγκάλυψη. Παρέχει ατιμωρησία όχι, όμως, και νομιμότητα. Αλλ΄όπου, κατά συγκάλυψη έχει κτηθεί πλουτισμός, αυτός, δεν γίνεται νόμιμος. Η περαιτέρω χρήση του συνιστά ξέπλυμα. Επίσης, ως έκνομος, δεν καταχωρείται στις δηλώσεις του καλουμένου “”. Έτσι τελείται και νέο αδίκημα. Αν, ακόμη, ο πλουτισμός μεταφερθεί στην οικογένεια του δράστη, γεννάται επί πλέον ξέπλυμα με την συμμετοχή και των ληπτών.
V. Συμπέρασμα: Η δυνατότητα ασυλίας των πολιτικών δεν υπήρξε πρωτοβουλία της ΝΔ. Ακόμη και κυρίως, ό,τι λείπει στην πολιτική πράξη δεν είναι ο νόμος αλλά το ήθος.
Γεώργιος Κ. Στεφανάκης