Τα αποτελέσματα των προχθεσινών εκλογών στο Ισραήλ επιτρέπουν την εξαγωγή ορισμένων συμπερασμάτων, μακριά από τα «κοάσματα» της Αριστεράς, που περίπου έχει εξομοιώσει το Ισραήλ με την ναζιστική Γερμανία…
Η προσεκτική ανάγνωση των αποτελεσμάτων αυτών απλώς επιβεβαιώνει την πραγματικότητα, η οποία, όσο και αν εθελοτυφλούν, οι free Palestine, οι διάφορες «φλοτίλες» και οι λοιποί θαυμαστές «ευγενών» αγωνιστών, όπως η Χαμάς, η Χεζμπολάχ και οι Χούθι, κάθε άλλο παρά δικαιολογεί εκείνους που υιοθετούν άκριτα εξωφρενικές απόψεις, που μόνον την διαιώνιση του φυλετικού μίσους, του ισλαμικού φανατισμού και της διαρκούς σύγκρουσης εξυπηρετούν…
Του Διονύση Κ. Καραχάλιου
Πρώτο συμπέρασμα: Το Ισραήλ είναι μια δημοκρατική χώρα, που σέβεται την λαϊκή κυριαρχία, διενεργεί ελεύθερες εκλογές και επιτρέπει σε κόμματα, που ταυτίζουν τις ακραίες απόψεις τους με τρομοκρατικές ισλαμικές οργανώσεις, να συμμετέχουν στην εκλογική διαδικασία, να εκλέγουν αντιπροσώπους τους στην Κνέσετ (το ισραηλινό κοινοβούλιο) και να λογίζονται ως πιθανοί συμμέτοχοι ενδεχομένου κυβερνητικού συνασπισμού. Δυο αραβικά κόμματα εξέλεξαν 19 βουλευτές στην Βουλή των 120 μελών!
Έχει κανείς φαντασθεί την ύπαρξη Ισραηλινών υποψηφίων στην «δημοκρατική» Γάζα; Όλοι αυτοί που, είτε από άγνοια, είτε διότι είναι κατευθυνόμενοι, κραυγάζουν εναντίον του Ισραήλ, εξομοιώνοντας την χώρα με τους χιτλερικούς θύτες των Εβραίων, απλώς αποδεικνύουν ότι διαθέτουν περισσεύματα ρατσιστικού μίσους, που μόνον ολοκληρωτικά καθεστώτα διαθέτουν. Μπορεί να έχουν ηττηθεί ο ναζισμός, ο φασισμός και ο κομμουνισμός, αλλά οι αμετανόητοι νοσταλγοί του τελευταίου, πέρα από την προσήλωσή τους στις αραχνιασμένες ιδεοληψίες του Λένιν και του Στάλιν, φαίνεται ότι διαθέτουν και στοιχεία που είχαμε πιστέψει ότι εξαφανίστηκαν το βράδυ που ο Χίτλερ αυτοκτόνησε στα υπόγεια της Καγκελαρίας…
Δεύτερο συμπέρασμα: Παρά τα όσα διαδίδονταν για την επικείμενη συντριβή του Νετανιάχου, ο πρωθυπουργός του Ισραήλ (έστω και με μειωμένη την εκλογική του δύναμη) μετά από δυο σχεδόν δεκαετίες στην εξουσία, διαθέτει το ισχυρότερο κόμμα στην Βουλή και είναι εκείνος που θα επιχειρήσει πρώτος τον σχηματισμό της νέας κυβέρνησης.
Τρίτο συμπέρασμα: Ο αντίπαλος συνασπισμός, του οποίου ηγείται ο πρώην αρχηγός του στρατού Άϊζενκοτ δεν διαθέτει ομοφωνία των κομμάτων, που τον απαρτίζουν, ως προς την στάση τους έναντι των δύο αραβικών κομμάτων («Κοινή Λίστα»: 12 έδρες), «Ράαμ»: 7 έδρες). Το «Μαζί» του Ναφταλί Μπένετ (12 έδρες) και το «Ισραήλ το Σπίτι μας» του Άβιγκντορ Λίμπερμαν (7 έδρες) έχουν απορρίψει οποιαδήποτε εξάρτηση από τα δύο αραβικά κόμματα. Δηλαδή από τις 48 έδρες του συνασπισμού Άϊζενκοτ, οι 19 αρνούνται την συνεργασία μαζί τους, γεγονός που υποδηλώνει ότι, στο κυρίαρχο ζήτημα που απασχολεί το Ισραήλ, δηλαδή στις σχέσεις του με τους Άραβες, δύο βασικοί συνεργάτες του Άϊζενκτοτ συμφωνούν περισσότερο με τον Νετανιάχου, παρά μαζί του!
Επί πλέον και ο ίδιος ο Άϊζενκοτ, που δεν έχει αποκλείσει τον σχηματισμό κυβέρνησης με την στήριξη των αραβικών κομμάτων, θέτει όρους, μεταξύ των οποίων την αναγνώριση του κράτους του Ισραήλ και τον στιγματισμό της Χαμάς ως τρομοκρατικής οργάνωσης, που είναι αδύνατον να δεχθεί ο αριστερός αραβικός συνδυασμός της «Κοινής Λίστας» με τις 12 έδρες, χωρίς τις οποίες δεν είναι δυνατόν να σχηματίσει κυβέρνηση ο αντίπαλος του Νετανιάχου.
Τέταρτο συμπέρασμα: Τα όσα εξακοντίζουν σήμερα εναντίον του Ισραήλ, ως κρατικής οντότητας και των Εβραίων, ως έθνους, οι διάφοροι εγχώριοι «προοδευτικοί», δείχνουν την τεράστια απόσταση που χωρίζει τις φαντασιώσεις τους και τα συμπλέγματά τους από την πραγματικότητα. Είναι άλλο πράγμα να συμμετέχεις στις διάφορες καλοπληρωμένες «φλοτίλες», ανά την Μεσόγειο και να βγάζεις selfies με την Γκρέτα Τούμπεργκ, πίνοντας ποτάκια και χασκογελώντας ή να υβρίζεις τον «ναζιστή» Νετανιάχου «χυμένος» αναπαυτικά σε κάποια πολυθρόνα της γνωστής πλατείας, από το να βρίσκεσαι στο στόχαστρο των σαδιστών δολοφόνων της Χαμάς, που αδιαφορούν ακόμη και για την ζωή των παιδιών τους ή να νοιώθεις ότι, όλοι γύρω σου θέλουν να σβήσουν την χώρα σου από τον χάρτη…
Πέμπτο συμπέρασμα: Όσο και αν θορυβούν, κραδαίνοντας το μίσος τους μαζί με την παλαιστινιακή σημαία, κάποιοι φανατισμένοι αργόσχολοι, που ουδέποτε σκέφθηκαν
να τιμήσουν την ελληνική σημαία, η πραγματικότητα δεν μπορεί να αλλάξει: Το Ισραήλ, ως δημοκρατική χώρα που σέβεται τον λαό της και η κυβέρνησή του, όποια και αν προκύψει από οποιεσδήποτε εκλογές, δεν πρόκειται να επιτρέψουν στον ισλαμικό φονταμενταλισμό να κυριαρχήσει «από το ποτάμι μέχρι την θάλασσα».
Οι δημοκρατικές εκλογές, που επιβεβαίωσαν πανηγυρικά ότι το Ισραήλ ανήκει στην Δύση και, παρ’ ότι ζει μονίμως «εν κινδύνω», κυβερνάται δημοκρατικά, προσφέρει στην παγκόσμια κοινή γνώμη την βεβαιότητα ότι θα παραμείνει προπύργιο ελευθερίας και δημοκρατίας, έστω και αν αυτή ακριβώς η οντότητά του εγείρει τον φθόνο, το μίσος και τις τρομοκρατικές εκρήξεις των διακατεχομένων από ολοκληρωτικές αντιλήψεις αντιπάλων του.