Ο Νάιτζελ Φάραζ ανακοίνωσε στις 7 Ιουλίου ότι παραιτείται από βουλευτής της περιφέρειας του Clacton, προκαλώντας αναπληρωματική εκλογή (by-election - όπως το λένε στην Αγγλία), στην οποία δήλωσε ότι θα είναι εκ νέου υποψήφιος.
Ο ίδιος παρουσιάζει την κίνησή του ως μια αναμέτρηση «του λαού εναντίον του κατεστημένου». Υποστηρίζει ότι, επειδή βρίσκεται στο επίκεντρο ερευνών και έντονης δημοσιότητας για οικονομικά ζητήματα και δηλώσεις παροχών, θέλει να αποφασίσουν οι ίδιοι οι ψηφοφόροι αν εξακολουθούν να τον εμπιστεύονται. Ο Φάρατζ αρνείται ότι έχει παραβιάσει τους κανόνες.
Του Ανδρέα Ανδριανόπουλου
Η κίνησή του δεν είναι απλώς μια εκλογική τακτική. Εντάσσεται σε μια ευρύτερη στρατηγική λαϊκιστικής και αντισυστημικής πολιτικής, την οποία εφαρμόζει εδώ και δεκαετίες. Μετατρέπει την άμυνα σε επίθεση. Αντί να βρίσκεται συνεχώς στη θέση του απολογούμενου για τις έρευνες και τις κατηγορίες, επιχειρεί να αλλάξει το ερώτημα από «Έκανε κάτι μεμπτό;» σε: «Εμπιστεύονται οι πολίτες τον Φάρατζ ή το πολιτικό κατεστημένο που τον κατηγορεί;» Έτσι μεταφέρει τη συζήτηση από το νομικό ή ηθικό επίπεδο στο πολιτικό. Ενισχύει επίσης το αφήγημα κατά του συστήματος.
Ο Φάρατζ επί χρόνια υποστηρίζει ότι υπάρχει μια ελίτ - πολιτική, γραφειοκρατική και μιντιακή – που προσπαθεί να ανακόψει την άνοδο του Reform UK. Αν κερδίσει ξανά, θα μπορεί να ισχυριστεί «Παρά τις επιθέσεις, ο λαός μού ανανέωσε την εμπιστοσύνη του». Αυτό αποτελεί ισχυρό πολιτικό μήνυμα προς τους υποστηρικτές του.
Δοκιμάζει επίσης τη δύναμη του Reform UK. Η αναπληρωματική εκλογή λειτουργεί ως «δημοσκόπηση με πραγματικές ψήφους». Αν το Reform αυξήσει το ποσοστό του, θα υποστηρίξει ότι όχι μόνο δεν αποδυναμώθηκε αλλά ισχυροποιήθηκε.
Αν τα υπόλοιπα κόμματα επιλέξουν να μην κατεβάσουν ισχυρούς υποψηφίους ή να υποβαθμίσουν την αναμέτρηση, ο Farage μπορεί να τους κατηγορήσει ότι φοβούνται την ετυμηγορία των πολιτών. Αν, αντίθετα, δώσουν μεγάλη μάχη, εκείνος θα παρουσιάσει την εκλογή ως απόδειξη ότι «όλο το κατεστημένο ενώθηκε εναντίον του».
Υπάρχουν εμφανείς ομοιότητες με τον Τραμπ στον τρόπο πολιτικής επικοινωνίας. Προσωποποίηση της πολιτικής σύγκρουσης, παρουσίαση των δικαστικών ή θεσμικών ερευνών ως πολιτικά υποκινούμενων, μετατροπή κάθε κρίσης σε ευκαιρία συσπείρωσης της εκλογικής βάσης, έμφαση στη νομιμοποίηση μέσω της λαϊκής ψήφου.
Αν ο Φάρατζ επανεκλεγεί με άνεση ή αυξήσει το ποσοστό του, θα ενισχύσει την εικόνα ότι το Reform UK παραμένει η κύρια δύναμη διαμαρτυρίας στη βρετανική πολιτική. Η αναμέτρηση στο Κλάκτον επομένως έχει σημασία που υπερβαίνει μία μόνο κοινοβουλευτική έδρα: λειτουργεί ως δοκιμασία της πολιτικής ισχύος του Farage και ως ένδειξη για το κατά πόσο το Reform UK μπορεί να διατηρήσει ή να διευρύνει την επιρροή του σε εθνικό επίπεδο.