Η Τουρκία άρχισε πάλι να βρυχάται. Την ενοχλούν, γράφουν τα κατευθυνόμενα από το Σεράι του Ερντογάν έντυπα και τηλεοπτικά κανάλια, οι εξοπλισμοί της Ελλάδας. Την ενοχλούν οι συμμαχίες της, με Ισραήλ και Γαλλία. Την ενοχλούν οι αμυντικοί σχεδιασμοί για τα νησιά, με σκοπό να τα προστατεύσουν από τις ορδές των drones. Την ενοχλούν ότι πετάει και ότι κολυμπάει στο Αιγαίο.
Του Τάσου Παπαδόπουλου
Μήπως ήρθε η ώρα να τους θυμίσει η Ελλάδα, με εμφατικό τρόπο πόσο την ενοχλεί η Στρατιά του Αιγαίου και οι συνεχείς ασκήσεις με θέμα την κατάληψη νησιών. Ποια άραγε εννοούν; Μήπως την Μάλτα ή την Σικελία; Και για του λόγου το αληθές, όταν συνεδριάζουν οι επιτελικοί των ασκήσεων στην Τουρκία, έχουν στο φόντο τους, την Λήμνο.
Κατά τα άλλα θέλουν να τους πιστέψουμε ότι δεν κινδυνεύουν τα ελληνικά νησιά του Ανατολικού Αιγαίου, από τις ορδές του Αττίλα. Κι όταν μας μιλούν με υπερφίαλο ύφος, για τους βαλλιστικούς τους πυραύλους, που μπορούν να φτάσουν και πέραν της Αθήνας μήπως σε αυτή την περίπτωση, ξεχνούν ότι είμαστε στην ίδια συμμαχία, ή άραγε την θυμούνται μόνο όταν κατηγορούν την Αθήνα για την αμυντική της θωράκιση.
Το θράσος τους δεν περιγράφεται, μιας και όπως αποδείχθηκε πρόσφατα στις πολεμικές επιχειρήσεις στον Κόλπο, η Αθήνα διαθέτει αμυντικά συστήματα, με τα οποία προστάτεψε πέρα από τον Ελλαδικό χώρο, την Κύπρο και την Βουλγαρία, ενώ όπως αποδείχθηκε στο πεδίο, σε ότι αφορά την άμυνα, ο Σουλτάνος ήταν γυμνός.
Εκλιπαρούσε τότε Ισπανούς, Γερμανούς και ΗΠΑ να προστατεύσουν τον εναέριο της χώρο, από τις επιθέσεις των κατά τα άλλα φίλων της στον περσικό κόλπο. Στο πακέτο των εξωφρενικών και συνάμα εκτός τόπου και χρόνου απαιτήσεών της, η Τουρκία βάζει τώρα στο υπό διαμόρφωση νομοσχέδιο της για το Αιγαίο και την επιβουλή σε 152 νησιά και βραχονησίδες. Τόσα τους λείπουν τόσα ζητούν. Την ίδια ώρα αγνοούν, ή κάνουν ότι το αγνοούν, το άρθρο 12 και 15 της Λαζάννης, που ρητά αναφέρει, ότι η Τουρκία παραιτείται από κάθε δικαίωμα και τίτλο σε εδάφη, πέραν των τριών μιλίων από τις ακτές της.
Αν δεν υπήρχε η συνεχείς απειλή, είναι προφανές ότι η Ελλάδα δεν θα είχε κανένα λόγο να εξοπλίσει τα νησιά του Ανατολικού Αιγαίου. Ούτε περισσεύουν τα χρήματα που διατίθενται για τους εξοπλισμούς, ούτε υπάρχει καμία βλέψη από ελληνικής πλευράς προς τις Μικρασιατικές ακτές. Αυτά που λένε τα παπαγαλάκια της τουρκικής προπαγάνδας στα κανάλια τους, είναι προφάσεις εν αμαρτίαις.
Εξάλλου στην πορεία του χρόνου έχει γίνει φανερό δια γυμνού οφθαλμού, το ποιος τήρησε το γράμμα και το πνεύμα της Συνθήκης και ποιος με βάναυσο τρόπο την καταπάτησε. Από που να αρχίσει κανείς. Από τους Έλληνες της Πόλης, με αφορμή τα 573 χρόνια από την Άλωση, της Ίμβρου και της Τενέδου, ή την λειτουργία του Πατριαρχείου που έχει υποστεί τα πάνδεινα;
Οι Έλληνες που ζούσαν για εκατοντάδες χρόνια στην Κωνσταντινούπολη εξεδιώχθησαν, με βανδαλισμούς σπιτιών και καταστημάτων, από στρατιώτες, που υποδύθηκαν τους αγανακτισμένους πολίτες, τόσο το 1955 όσο και το 1964. Από τους 120.000, που ζούσαν στην Πόλη έχουν απομείνει μόλις 2.000, ως επί το πλείστον υπέργηροι.
Αντίθετα η αμοιβαιότητα, που προέβλεπε η Συνθήκη της Λωζάννης με τους αντίστοιχους μουσουλμάνους της Θράκης, τηρήθηκε χωρίς παρεκκλίσεις από την Ελλάδα. Η φασαρία που κάνουν από την Άγκυρα με τους Μουφτήδες, που θέλουν να εκλέγονται και να μην διορίζονται, είναι άνευ περιεχομένου, μιας και δεν προβλέπεται από τις Συνθήκες. Και στην Τουρκία άλλωστε, οι αντίστοιχες διαδικασίες γίνονται για την εκλογή τους.
Αλλά εκεί που έδρασαν ως συμμορία βαρβάρων και όχι ως κράτος οι Τούρκοι, έχει να κάνει με στις διώξεις των Ελλήνων της Ίμβρου και της Τενέδου. Στην Ίμβρο ζούσαν 10.000 Έλληνες και 2.000 Τούρκοι.
Το άρθρο 14 της Συνθήκης της Λωζάννης προέβλεπε καθεστώς αυτονομίας και πλήρη προστασία γλώσσας, θρησκείας και εκπαίδευσης με Έλληνες δασκάλους. Τέλος προέβλεπε η Τοπική Αυτοδιοίκηση να περιέλθει στους Έλληνες κατοίκους.
Οι Τούρκοι δεν επέτρεψαν την εκλογή Ελλήνων τοπικών αρχόντων, και παράλληλα προκειμένου να καταστρέψουν την οικονομικά τους, τους απαγόρευσαν να εξάγουν από το νησί τα γεωργικά και κτηνοτροφικά τους προϊόντα, καταδικάζοντάς τους έτσι σε οικονομικό μαρασμό.
Και δεν έμειναν σε αυτή την απαράδεκτη ενέργεια. Μετέφεραν στο νησί βαρυποινίτες σε δήθεν ανοιχτές φυλακές. Αποτέλεσμα να κλέβουν τους Έλληνες, να αρπάζουν τις περιουσίες τους και να βιάζουν τις γυναίκες, και τις κόρες τους. Έτσι οδηγήθηκαν αναγκαστικά στο δρόμο της προσφυγιάς και από τους 10.000 που ζούσαν στο νησί το 1923, να απομένουν σήμερα λιγότεροι από πεντακόσιους ανθρώπους.
Κάτι ανάλογο με τις διώξεις συνέβη και στην Τένεδο. Από τους 5.000 Έλληνες και 500 Τούρκους, έχουν απομείνει σήμερα καμιά δεκαριά ψυχές. Όλα αυτά τα εγκλήματα δεν αναδεικνύονται δυστυχώς, όσο θα έπρεπε από Ελληνικής πλευράς και είναι σχεδόν άγνωστα στο ευρύτερο κοινό της χώρας μας. Και δυστυχώς δεν χρησιμοποιούνται κάθε φορά, που η Άγκυρα επιχειρεί να προβάλει αστήριχτα αιτήματα, που αφορούν την διαβίωση των μουσουλμάνων της Θράκης. Απόδειξη, τέσσερεις μουσουλμάνοι από την Θράκη, εκλέγονται σήμερα Βουλευτές του ελληνικού Κοινοβουλίου.
Αυτή την πραγματικότητα οφείλει να αναδείξει η Ελλάδα και να μην κωφεύει, στις κάθε λογής τουρκικές προκλήσεις. Είναι καιρός και οι νέοι στην Ελλάδα να γνωρίσουν αυτή την ιστορική πραγματικότητα, και η διεθνής κοινή γνώμη να ενημερωθεί. Μιας και η βαρβαρότητα δεν ταιριάζει στην Ευρώπη, των δημοκρατικών αρχών, των αξιών και του πολιτισμού…