●●● Ο Περικλής, με τον περίφημο του, χαιρέτησε τους Αθηναίους νεκρούς του α΄ έτους του Πελοποννησιακού Πολέμου.
Έκτοτε νοηματοδοτήθηκε ο ύστατος χαιρετισμός. Ανάγεται στην ανάδειξη του λόγους για τον οποίο πρέπει να τιμούμε τους απελθόντες. Και ασφαλώς για τον αγαπητό Λευτέρη συντρέχει τέτοιος λόγος.
Γεννήθηκε ως πρώτος εγγονός του αριστοτέχνη της ελληνικής πολιτικής. Εντεύθεν και το βαρύτατο όνομά του:
●● Άλλοι υπό το βάρος του ονόματος θα είχαν καμφθεί. Ο Λευτέρης άντεξε.
Στα πρώτα μεταπολεμικά χρόνια έδρασε πολιτικά. Αυτό ως βουλευτής Φιλελευθέρων των Χανίων. Έπειτα αφοσιώθηκε στην μνήμη του μεγάλου προγόνου του, ως Πρόεδρος του “”. Αυτό, δε, κατά διαδοχή του αείμνηστου Στασινόπουλου επιτίμου Προέδρου του ΣτΕ και Α΄ Προέδρου της Τρίτης Ελληνικής Δημοκρατίας.
● Κατά την Προεδρία του εξέδωσε δύο τόμους επιστολών του μεγάλου παππού του των ετών 1920-1936 με επιμέλεια Φαιδ. Μπουμπουλίδου. Αποτελούν πρωτογενείς πηγές της Ιστορίας μας.
Έπειτα περιορίσθηκε , σε βίο αυστηρώς ιδιωτικό με την σύζυγο και σύντροφο της ζωής του, την σ΄όλους αγαπητή Λίλλη.
● Αυτός υπήρξε, σε σύντομη επισκόπηση ο βίος του αγαπητού μας Λευτέρη.
Γεώργιος Κ. Στεφανάκης