Πίσω από τη βιτρίνα «όλα πάνε καλά», που επιχειρούν να διαμορφώσουν η κυβερνητική προπαγάνδα και το “σύστημα Μητσοτάκη” με τους μιντιακούς εταίρους του, η αλήθεια είναι πικρή: τίποτε δεν πάει καλά.
Η θρυλούμενη «ανάπτυξη» πατάει σε πήλινα πόδια, οι ανισότητες μεγαλώνουν, η ζωή του μέσου πολίτη υποβαθμίζεται, το κράτος πρόνοιας καταρρέει.
Η χώρα έχει παραδοθεί στα funds, σε «επενδυτές» αόρατης υποκίνησης που αγοράζουν τα πάντα , στις αλυσίδες και τα καρτέλ που εξοντώνουν τη μεσαία τάξη.
Του Γιώργου Λακόπουλου
Οι ελίτ ενισχύουν το κοινωνικό και οικονομικό τους ιμπέριουμ, και ταυτόχρονα διαμορφώνεται μια νέα κάστα νεόπλουτων με δημόσιο και κοινοτικό χρήμα.
Η διαφθορά είναι πλέον σήμα κατατεθέν της διακυβέρνησης. Με δυο δεκάδες υφυπουργούς να πέφτουν σαν τα κοτόπουλα, λόγω της εμπλοκής τους σε δυσώδεις υποθέσεις.
Μάταια η κυβέρνηση αναδεικνύει εσχάτως υποθέσεις απάτης του κοινού ποινικού δικαίου, για να καλύψει την πολιτική σήψη που χαρακτηρίζει τις επιλογές της.Πολιτική ανάλυση
Οι σκιές των υποκλοπών, των Τεμπών, του ΟΠΕΚΕΠΕ και άλλων υποθέσεων βαρύνουν όλο και περισσότερο το δημόσιο βίο, παρά τις επιχειρήσεις συγκάλυψης. Το Κράτος Δίκαιου, οι Θεσμοί, και η Δικαστική Εξουσία και η
Ενημέρωση χειραγωγούνται
Στο κερασάκι η ΙΧ διπλωματία του Πρωθυπουργού αθροίζει ήττες και αποκαλύπτεται ως μέσο ικανοποίησης της προσωπικής του φιλοδοξίας να γίνει «νέος Βενιζέλος», αφήνοντας ανοικτά προς διαπραγμάτευση με τον Ερντογάν , απαράγραπτα κυριαρχικά δικαιώματα. Αρκούμενος στην κάλυψη “συμμάχων και εταίρων”.
Τέλος, μετά την αποδυνάμωση του ΠΑΣΟΚ, η ΝΔ ως το άλλο κόμμα- πυλώνας τη Γ΄ Ελληνικής Δημοκρατίας έχει πέσει στα χέρια της οικογένειας Μητσοτάκη , που τη χρησιμοποιεί ως εργαλείο ιδιοτέλειας, επικράτησης και διαιώνισης της δυναστείας της.
Ανατροπή “από τα μέσα“
Απέναντι σ’ αυτό το αποκαρδιωτικό φαινόμενο, η κοινωνία δείχνει λοβοτομημένη και ανίσχυρη να αντιδράσει. Η αντιπολίτευση δρα περισσότερο σαν συμπληρωματικό μέγεθος της κυβερνητικής πρακτικής, παρά ως φορέας εναλλαγής. Η Δημοκρατική Παράταξη παραλύει από τις διαιρέσεις και τις μωροφιλοδοξίες εντός της και στη Συντηρητική παράταξη η αποδυνάμωση της Νέας Δημοκρατίας ενισχύει την Ακροδεξιά, ή στρέφει οπαδούς της στον Σαμαρά
Παρόλα αυτά η διακυβέρνηση Μητσοτάκη έχει πιθανότητες αναπαραγωγής της. Διαθέτει οικονομικά και μιντιακά μέσα, επαγγελματική διαχείριση των εξελίξεων, οργανωμένη επικοινωνία με αξιοποίηση των μέσων κοινωνικής δικτύωσης, το κράτος και εξαγορασμένες συμμαχίες, εκτός από τα “ανώτερα” στρώματα και σε αδύναμες κοινωνικές ομάδες.Πολιτικά Άρθρα
Όσοι περιμένουν να “φύγει ο Μητσοτάκης” λόγω ενίσχυσης της Προοδευτικής Αντιπολίτευσης – που δεν εννοεί να συνενωθεί- ή αποδυνάμωσης από τον Σαμαρά, θα απογοητευτούν.
Με αντιπαράθεση κομματικών δυνάμεων δεν υπάρχουν πιθανότητες. Χρειάζεται να βγει μπροστά η κοινωνία, που δεν το κάνει γιατί δεν εμπιστεύεται τις ηγεσίες των δημοκρατικών κομμάτων .
Έτσι η πιο ισχυρή πιθανότητα ήττας του Νεομητσοτακισμού παραμένει η “ανατροπή” του Μητσοτάκη “από μέσα” με αλλαγή ηγεσίας στη ΝΔ εν πτήσει. Αλλά για να υλοποιηθεί πρέπει να αναλάβει δράση ο μακροβιότερος αρχηγός της ΝΔ.
Ως εγγυητής του ιδρυτικού χαρακτήρα της – όχι μόνο λόγω ονόματος- ο πρώην πρωθυπουργός Κώστας Καραμανλής, έχει τις περισσότερες πιθανότητες να οδηγήσει τον Μητσοτάκη στη έξοδο,- αν δεν έχει και τους περισσότερους λόγους.
Αν θα το επιχειρήσει υποδεικνύοντας απλώς στην κομματική βάση να τον αποδοκιμάσει- έστω και αν η οικογένεια Μητσοτάκη αντιδράσει με διάσπαση- είτε αναλαμβάνοντας ο ίδιος ενεργό ρόλο στην πολιτική, είναι κάτι που θα προκύψει από τη διάθεση των στελεχών και των οπαδών της ΝΔ. Τουλάχιστον όσων αισθάνονται ότι “αυτό δεν είναι το κόμμα μας” και θα τον παροτρύνουν.Πολιτική ανάλυση
Η “ανάκτηση” του κόμματος
Για κατανοητούς λόγους ο Καραμανλής δεν θα διεκδικήσει την επαναφορά του στην κομματική ηγεσία, ούτε έχει νόημα να ζητήσει ευθέως στην ενίσχυση του κόμματος Σαμαρά.
Θα είναι δύσκολο όμως να απορρίψει πραγματικές πιέσεις από προσωπικότητες και τη βάση της Συντηρητικής παράταξης, να αναλάβει προσωπικά την “ανάκτηση” του κόμματος, από το σύμπλεγμα: οικογένεια Μητσοτάκη- ακροδεξιοί και πρώην Σημιτικοί. Που εδραιωθήκαν με τους “νταβατζήδες” ως σπόνσορες.
Πριν από δυο δεκαετίες οι κυβερνήσεις του δεν πέτυχαν του κεντρικούς στόχους επανίδρυσης του κράτους και την τιμωρία της διαφθοράς που παρέλαβαν, μαζί με τις απαρχές της δημοσιονομικής εκτροπής -που διογκώθηκε επί των ημερών τους με μοχλό τη διεθνή κρίση και χρησιμοποιήθηκε ως άλλοθι για την παράδοση της χώρας σε διεθνή οικονομικό έλεγχο.
Ωστόσο ο ίδιος κυβέρνησε έντιμα, στάθηκε με αξιοπρέπεια απέναντι στην υπερατλαντική αξίωση να συμμορφώνεται η χώρα “προς τας υποδείξεις”, αντιστάθηκε στη χειραγώγηση της πολιτικής από οικονομικά και μιντιακά κέντρα και έφυγε όπως φεύγουν Πρωθυπουργοί που σέβονται τον εαυτό τους: με εκλογές στις οποίες επικράτησε η ψευδής πλειοδοσία του αντιπάλων του και όχι η δική του πρόταση για δημοσιονομική ανάκαμψη- για την οποία άλλωστε είχε προσφύγει πρόωρα στις κάλπες.Πολιτική ανάλυση
Έκτοτε ο Καραμανλής δεν δημιούργησε κανένα πρόβλημα στην παράταξη του με παρεμβάσεις, ούτε στο δημόσιο βίο της χώρας με χίμαιρες δικαίωσης ή επιστροφής.
Αντίθετα στήριξε σε δυο εκλογικές αναμετρήσεις τον Μητσοτάκη, αφού “αυτόν επέλεξε η κομματική βάση”, και υπερασπίσθηκε πάγιες αρχές της εξωτερικής πολιτικής της χώρας και δημοκρατικούς κανόνες λειτουργίας του πολιτεύματος.
Αυτό τον καθιστά τον καταλληλότερο να αποκαταστήσει και τον ιδρυτικό χαρακτήρα της ΝΔ, ηγούμενος μεταβατικούς σχήματος απομητσοτακοποίησης και μετάβασης σε νέα περίοδο λειτουργίας του συντηρητικού πολιτικού φορέα, της χώρας.
Για πολλούς αναλυτές δεν είναι καθόλου ανέφικτο. Αντίθετα είναι αναγκαίο για ολόκληρο το πολιτικό σύστημα, γιατί θα αναγκαστεί να ανασυνταχθεί και η άλλη παράταξη. Αλλά κάποιοι πρέπει να το ζητήσουν. Δημοσίως, αντί να το ψιθυρίζουν μεταξύ τους…