Μετά το κόμμα που ίδρυσε ο Αντώνης Σαμαράς φεύγοντας από τη Νέα Δημοκρατία το 1993 στα 42 του χρόνια με την ονομασία «Πολιτική Άνοιξη», (με εμπνευστή του ονόματος ειπώθηκε να είναι ο Οδυσσέας Ελύτης), αυτό που θα ταίριαζε να ονομάζεται το κυοφορούμενο υπό ίδρυση, νέο κόμμα του στα 75 του χρόνια θα ήταν ….«Πολιτικός Χειμώνας».
Τι ανώτερο και σπουδαιότερο μπορεί να περιμένει ένας Έλληνας πολιτικός από το να υπηρετήσει την χώρα του από το πόστο του πρωθυπουργού; (Έτη 2012-2015)
Έχοντας ήδη υπηρετήσει πριν σαν Υπουργός Οικονομικών, Πολιτισμού και Εξωτερικών;
Του Λάμπρου Ροϊλού
Ο χαρακτηρισμός του σαν αποστάτη για τον οποίο τον είχαν κατηγορήσει θεωρώντας ότι προκάλεσε την πτώση του τότε πρωθυπουργού Κωνσταντίνου Μητσοτάκη το 1992, είχε ξεθωριάσει με την μεταγενέστερη πορεία του στην ηγεσία της Νέας Δημοκρατίας και την πρωθυπουργία του. Εκεί θα πρέπει λοιπόν να παραμείνει ο χαρακτηρισμός αυτός, στα αζήτητα της ιστορίας
Η δημιουργία ενός νέου κόμματος από τον Αντώνη Σαμαρά σε αυτή την πολιτική συγκυρία που με την κοινή λογική μόνο σε ρεμβασιστικές διαθέσεις ή και σε άσκοπη ματαιοδοξία μπορεί να αποδοθεί, θα μπορούσε να αποτρέψει την αυτοδυναμία της Νέας Δημοκρατίας και μία κυβέρνηση σταθερότητας για ένα κόμμα που πίστεψε και υπηρέτησε τόσα χρόνια ηγούμενος και σε αυτό τα έτη 2009-2015.
ΣΥΝΤΟΜΑ ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΑ Α. ΣΑΜΑΡΑ ΚΑΙ ΙΣΤΟΡΙΚΑ ΔΕΔΟΜΕΝΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΟΝΤΡΑ ΜΕ ΤΗΝ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΜΗΤΣΟΤΑΚΗ:
Υπήρξε ενεργό μέλος της Ο.Ν.ΝΕ.Δ. και εξελέγη για πρώτη φορά βουλευτής Μεσσηνίας με τη Νέα Δημοκρατία (Ν.Δ.) στις βουλευτικές εκλογές του 1977 σε ηλικία 26 ετών, ο νεότερος βουλευτής στην ιστορία του Ελληνικού Κοινοβουλίου.
Τον Ιούλιο του 1989 διορίστηκε υπουργός Οικονομικών στην κυβέρνηση συνεργασίας της Νέας Δημοκρατίας με τον Συνασπισμό υπό τον πρωθυπουργό Τζαννή Τζαννετάκη. Τον Νοέμβριο του ίδιου έτους ανέλαβε υπουργός Εξωτερικών στην οικουμενική κυβέρνηση (Ν.Δ., ΠΑ.ΣΟ.Κ., Συνασπισμός) υπό τον πρωθυπουργό Ξενοφώντα Ζολώτα.
Μετά τις εκλογές του Απριλίου του 1990, όταν η Νέα Δημοκρατία κατάφερε να κερδίσει αυτοδυναμία στο Κοινοβούλιο συνεργαζόμενη με τον βουλευτή της Δημοκρατικής Ανανέωσης Θεόδωρο Κατσίκη, θήτευσε ως υπουργός Εξωτερικών.
Στις 13 Απριλίου 1992, συγκλήθηκε το συμβούλιο των πολιτικών αρχηγών για το Μακεδονικό ονοματολογικό ζήτημα υπό τον πρόεδρο της Δημοκρατίας, Κωνσταντίνο Καραμανλή.
Κατά τη διάρκεια της συνέντευξης τύπου, μετά τη σύνοδο, ο πρωθυπουργός Κωνσταντίνος Μητσοτάκης ανακοίνωσε την αποπομπή του Σαμαρά από την κυβέρνηση και ακολούθως ανέλαβε ο ίδιος το υπουργείο Εξωτερικών, καθώς ο υπουργός είχε προηγουμένως διαφοροποιηθεί από την κυβερνητική γραμμή παρουσιάζοντας στη σύσκεψη σημείωμα με επτά σημεία δράσης, τα οποία προκάλεσαν την αντίδραση του Προέδρου της Δημοκρατίας και του πρωθυπουργού.
Στις 30 Ιουνίου 1993 ίδρυσε την Πολιτική Άνοιξη συγκεντρώνοντας στελέχη όπως ο Νικήτας Κακλαμάνης, ο Ανδρέας Λεντάκης κλπ.
Στις αρχές Σεπτεμβρίου 1993, με προτροπή του Αντώνη Σαμαρά, δύο βουλευτές της Νέας Δημοκρατίας αποστασιοποιήθηκαν και προσχώρησαν στην Πολιτική Άνοιξη διατηρώντας τη βουλευτική τους έδρα ως ανεξάρτητοι· πρώτα ο Στέφανος Στεφανόπουλος, βουλευτής Ηλείας, και μετά ο Γιώργος Συμπιλίδης, βουλευτής Κιλκίς. Έτσι, η
Νέα Δημοκρατία απώλεσε τη δεδηλωμένη, έχοντας μόνο 150 έδρες στην κοινοβουλευτική της ομάδα. Ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης αναγκάστηκε να προκηρύξει πρόωρες εκλογές για τον Οκτώβριο του 1993. Τότε επήλθε μακροχρόνια βαθιά πολιτική και προσωπική ρήξη με τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη.
Στις βουλευτικές εκλογές του 2000 η Πολιτική Άνοιξη δε συμμετείχε και ο Σαμαράς υποστήριξε δημόσια τη Νέα Δημοκρατία, Στις 13 Μαΐου 2004, η Πολιτική Άνοιξη διαλύθηκε και ο Σαμαράς εντάχθηκε και πάλι στη Νέα Δημοκρατία και συμμετείχε στο ψηφοδέλτιό της στις ευρωεκλογές του 2004, στις οποίες εξελέγη ευρωβουλευτής. Τη θέση αυτή κατείχε μέχρι το 2007, οπότε και έθεσε υποψηφιότητα και εξελέγη βουλευτής Μεσσηνίας με τη Νέα Δημοκρατία. Στον ανασχηματισμό της 7ης Ιανουαρίου 2009, τοποθετήθηκε στη θέση του υπουργού Πολιτισμού.
Στις εσωκομματικές εκλογές που διεξήχθησαν στις 29 Νοεμβρίου 2009 εξελέγη πρόεδρος του κόμματος, με ποσοστό 50,06% έναντι 39,72% της Ντόρας Μπακογιάννη
Τον Μάιο του 2010, μετά την όξυνση της δημοσιονομικής κρίσης της χώρας και τη σύναψη της δανειακής σύμβασης με την τρόικα, ήρθε προς ψήφιση στη Βουλή σχετικό νομοσχέδιο (που έγινε γνωστό ως «Μνημόνιο»), το οποίο ο Σαμαράς απέρριψε, επιβάλλοντας γραμμή «κομματικής πειθαρχίας». Μετά την ψηφοφορία η Ντόρα Μπακογιάννη διαγράφηκε από τη Νέα Δημοκρατία ύστερα από απόφαση του Αντώνη Σαμαρά, λόγω της επιλογής της να υπερψηφίσει την νομοθετική διάταξη.
Στις 6 Μαΐου 2012 διεξήχθησαν βουλευτικές εκλογές οι οποίες απέβησαν άκαρπες και επαναπροκηρύχθηκαν εκλογές για τις 17 Ιουνίου. Στο διάστημα αυτό τέθηκε εν αμφιβόλω και ως διακύβευμα των εκλογών η συνέχιση της συμμετοχής της Ελλάδας στην Ευρωζώνη και ο Αντώνης Σαμαράς παίρνει την πρωτοβουλία να καλέσει σε συστράτευση τις κεντροδεξιές φιλοευρωπαϊκές δυνάμεις. Η εικοσαετής κόντρα του Σαμαρά με τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη αμβλύνθηκε, και η Ντόρα Μπακογιάννη που είχε διαγραφεί από τη Νέα Δημοκρατία και είχε ιδρύσει δικό της κόμμα ανταποκρίθηκε στο κάλεσμα και επέστρεψε στα ψηφοδέλτια της Νέας Δημοκρατίας και δήλωσε ανοιχτά τη στήριξή της στον Αντώνη Σαμαρά. Το ίδιο έπραξαν και κάποια στελέχη του Λαϊκού Ορθόδοξου Συναγερμού όπως οι βουλευτές Μάκης Βορίδης, Άδωνις Γεωργιάδης και Θάνος Πλεύρης .
Μετά τη νίκη της Νέας Δημοκρατίας στις εκλογές της 17ης Ιουνίου 2012, με ποσοστό 29,66%, και τη συμφωνία με τα κόμματα ΠΑΣΟΚ και ΔΗΜΑΡ για σχηματισμό κυβέρνησης συνεργασίας, ο Σαμαράς ορκίστηκε πρωθυπουργός στις 20 Ιουνίου.
Στις 21 Ιουνίου 2013 η ΔΗΜ.ΑΡ. αποχώρησε από το κυβερνητικό σχήμα, εξαιτίας του κλεισίματος της Ε.Ρ.Τ. με απόφαση Σαμαρά και τον τελευταίο να ηγείται κυβέρνησης συνασπισμού Ν.Δ. - ΠΑ.ΣΟ.Κ.
Ο Σαμαράς παρέλαβε την ελληνική οικονομία με 8% ύφεση και 10% έλλειμμα, και παρέδωσε ποσοστό της τάξεως του 0,7% ανάπτυξης σε δυόμισι χρόνια.
Στις 29 Δεκεμβρίου 2014, αμέσως μετά την τρίτη και τελευταία αποτυχημένη ψηφοφορία στη Βουλή για την εκλογή νέου Προέδρου της Δημοκρατίας, ο Σαμαράς ανακοίνωσε την διεξαγωγή πρόωρων εκλογών για τις 25 Ιανουαρίου 2015, στις οποίες η Νέα Δημοκρατία ήρθε δεύτερη σε ψήφους πίσω από το ΣΥ.ΡΙΖ.Α με αρχηγό τον Αλέξη Τσίπρα.
Μετά το αποτέλεσμα των εκλογών και την ήττα της Νέας Δημοκρατίας, υπέβαλλε την παραίτησή του στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, Κάρολο Παπούλια, παραμένοντας, όμως, πρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας με την ιδιότητα, πια, του αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης.
Μετά το δημοψήφισμα της 5 Ιουλίου του Αλέξη Τσίπρας με ερώτημα αν έπρεπε να γίνει αποδεκτό το σχέδιο συμφωνίας των τριών θεσμών, Ευρωπαϊκής Επιτροπής (Ε.Ε.), Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας (Ε.Κ.Τ.) και Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου (Δ.Ν.Τ.) ο Σαμαράς υπέβαλε την παραίτησή του από την αρχηγία του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Έκτοτε παρέμεινε βουλευτής της Ν.Δ.. Προσωρινός πρόεδρος ορίστηκε ο Βαγγέλης Μεϊμαράκης πριν εκλεγεί και αναλάβει επίσημα τη προεδρία ο Κυριάκος Μητσοτάκης.
Μετά την παραίτησή του από την προεδρία της Νέας Δημοκρατίας παρέμεινε βουλευτής Μεσσηνίας. Επανεξελέγη βουλευτής στις εκλογές του Σεπτεμβρίου 2015, του 2019, του Μαΐου 2023 και του Ιουνίου 2023.
Στις 16 Νοεμβρίου 2024 ο Σαμαράς διαγράφηκε από την Κοινοβουλευτική Ομάδα της Νέας Δημοκρατίας. Είχε προηγηθεί συνέντευξη του Σαμαρά, όπου έθετε θέμα παραίτησης του υπουργού Εξωτερικών, Γιώργου Γεραπετρίτη, ενώ πρότεινε ως υποψήφιο πρόεδρο της Δημοκρατίας τον πρώην πρωθυπουργό Κώστα Καραμανλή.
ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΔΕΔΟΜΕΝΑ ΚΑΙ ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ
Κάποιες συμβουλές που δήλωσε πρόσφατα ότι έδωσε στην Νέα Δημοκρατία που με μαγικό τρόπο θα εξασφάλιζαν με αυτές τις επόμενες εκλογές ποσοστό με 38% και αυτοδυναμία ισχυρίστηκε ότι δεν εισακούστηκαν. (Δεν γνωρίζω αν σε αυτές την παραίτηση του από την δημιουργία νέου κόμματος ).
Η ενέργεια της δημιουργίας νέου κόμματος που θα άπτεται των ψηφοφόρων ίδιου ή σχεδόν ίδιου εκλογικού χώρου, είτε αποδεδειγμένα είτε όχι, θα του επιρρίψει την ρετσινιά του εγωπαθή υπονομευτή ούτως ή άλλως.
Μάλιστα με δεδομένη την παρούσα συγκυρία όπου το ΠΑΣΟΚ δηλώνει και εμμένει στο ότι δεν πρόκειται να συνεργαστεί με τη Νέα Δημοκρατία (που είχε συμμετάσχει όμως στην υπό τον Σαμαρά κυβέρνηση), και την φυσική αδυναμία συνεργασίας της Nέας Δημοκρατίας με άλλα κόμματα, θα επιβεβαιώσουν τον πιο πάνω χαρακτηρισμό.
Αν ληφθεί υπόψιν οι προϊστορία που εκθέτω πιο πάνω με τις διαγραφές Αντώνη Σαμαρά και Ντόρας Μπακογιάννη από τη Νέα Δημοκρατία, να επανακάμπτουν αυτοί μετά και να συσπειρώνονται και πάλι στον κοινό αγώνα, κάτι παρόμοιο δεν θα έπρεπε να αποκλειστεί να συμβεί και στο άμεσο μέλλον.
Γνωρίζω ότι ο πρωθυπουργός είναι άνθρωπος αρχών και όχι κυβιστήσεων. Είναι όμως και ρεαλιστής και άνθρωπος των αποτελεσμάτων.
Ένας που θέτει πάνω από όλα το καλό της πατρίδας.
Θα μπορούσε λοιπόν να δοθεί μία ακόμα ευκαιρία στον Αντώνη Σαμαρά να βγει από την πολιτική απομόνωση και τον πολιτικό χειμώνα στον οποίο έχει περιέλθει με μία θέση στα επόμενα ψηφοδέλτια της Νέας Δημοκρατίας, όταν γι αυτόν τώρα η μόνη διέξοδος είναι η δημιουργία νέου κόμματος.
Μεσολαβητές θα μπορούσαν να είναι κ. Κακλαμάνης (πρώην μέλος της Πολιτικής Άνοιξης) και ο φίλος του πρώην πρωθυπουργός Κ. Καραμανλής.
Διαφορετικά η ανάγκη του κυρίου Σαμαρά να είναι μέρος της πολιτικής που θα συμβάλλει στην πρόοδο του τόπου μπορεί να ικανοποιηθεί με τους απλούς ακόλουθους τρόπους:
1). Αναδεικνύοντας μεγαλοψυχία και κατόπιν ωρίμου σκέψεως να δηλώσει ότι απέχει από την δημιουργία νέου κόμματος.
2) Να αφοσιωθεί στην συγγραφή απομνημονευμάτων και συμβουλών για μελλοντικές κυβερνήσεις και πολιτικές λόγω της εμπειρίας που απέκτησε όλα αυτά τα χρόνια.
Αυτό θα ήταν η μεγαλύτερη υπηρεσία που θα μπορούσε να προσφέρει όχι μόνο στην παράταξη αλλά και στην πατρίδα του αυτή τη στιγμή. Συμβάλλοντας στην σταθερότητα και στην προστασία των επιτευγμάτων της τελευταίας επταετίας...
Ίσως αυτή η αλλαγή στάσης του να επέτρεπε στον Πρωθυπουργό να αναθεωρήσει και αυτός την αντιμετώπιση του Αντώνη Σαμαρά,
Τέλος πιστεύω ότι αυτά θα έκαναν να αισθάνεται υπερήφανη και η αγαπημένη του κορούλα Λένα που τα παρακολουθεί από εκεί ψηλά. Και ας μην το πιστεύει αυτός ότι είναι έτσι. Εκείνη θα τον περιμένει να του το πει όταν τον συναντήσει πάλι.
* Ο Λάμπρος Ροϊλός είναι συντ. δικηγόρος παρ’ Αρείω Πάγω, συγγραφέας, ερευνητής.