Ευρωπαίοι και λοιποί αναζητούν ρόλο για την επόμενη μέρα του πολέμου στη Μέση Ανατολή, την ώρα που ο Τραμπ κάνει συμφωνίες με τους αντιπάλους, του που μέχρι χθες βομβάρδιζε ανηλεώς.

Αυτές οι συνάξεις των προθύμων, που ξεκίνησαν για τον πόλεμο στην Ουκρανία, που καλά κρατεί για πέμπτο χρόνο και έγινε πια ρουτίνα, που δεν απασχολεί ούτε καν τα ΜΜΕ, έχουν τώρα αλλάξει ρότα και ασχολούνται με την αστυνόμευση των στενών του Ορμούζ, μετά την επίτευξη μιας κάποιας εκεχειρίας.

Του Τάσου Παπαδόπουλου

Στην ομάδα των προθύμων, πέραν των Άγγλων που την χρησιμοποιούν για να επαναπροσεγγίσουν την Ευρώπη, από την οποία αποχώρησαν εδώ και αρκετά χρόνια, προστρέχουν και οι λοιποί βόρειοι Νορβηγοί, Ισλανδοί και Τούρκοι.

Αλλά και μακρινές χώρες, που είπαν όχι στον πόλεμο του Τραμπ με το Ιράν, όπως ο Καναδάς και η Αυστραλία, που παρίστανται σε αυτή την σύναξη, που έχει για την ώρα άτυπη μορφή, αλλά απ’ ότι φαίνεται θα επιχειρήσει να αποτελέσει το αντί ΝΑΤΟ, το νέο αμυντικό σχήμα, που ονειρεύονται κάποιοι Ευρωπαίοι για να απαντήσουν στις επιθετικές κινήσεις που κάνει εναντίον τους, ο πλανητάρχης.

Για να φτιαχτεί πάντως ένας νέος αμυντικός φορέας της Ευρώπης με την Αμερική εκτός νυμφώνος, μοιάζει κομμάτι δύσκολο, μιας και χρειάζεται εκτός από έναν πακτωλό χρημάτων και ανθρώπους, με ειδική εκπαίδευση τόσο επαγγελματίες όσο και στρατεύσιμους.

Κάτι που δεν φαίνεται να το θέλουν οι κοινωνίες των ευρωπαίων, που έχουν μάθει στην καλοπέραση και στην ευζωία. Άντε να πείσουν τους κακομαθημένους νεαρούς της Ευρώπης οι κυβερνήσεις, ότι πρέπει να στρατευθούν για την πατρίδα.

Η μακρόχρονη ειρήνη και η ευημερία, έχει κάνει τους ανθρώπους μαλθακούς, που δεν ενδιαφέρονται για αξίες, για τις οποίες έδωσαν την ζωή τους παλαιότερες γενιές. Σε όλο αυτόν τον κακό χαμό στην περιοχή μας, βλέπουμε τους κάποιους παίκτες να επιδιώκουν να προωθήσουν τα συμφέροντα τους, με επί μέρους τακτικές κινήσεις.

Το Ηνωμένο Βασίλειο επιδιώκει να επανέλθει στην τροχιά της Γηραιάς Ηπείρου, δια της πλαγίας οδού και μέσω νέας συμφωνίας τελωνειακής σύνδεσης, η Τουρκία με τα επιθετικά όπλα που διαθέτει, να πουλήσει εξοπλισμό στους κουτόφραγκους και ο Καναδάς ως σημαιοφόρος της αντί Τραμπ εκστρατείας, να κάνει συμφωνίες με τους ‘27’, που θα τον αποδεσμεύσουν από το άρμα της Ουάσιγκτον, με το οποίο για πολλά χρόνια ήταν προσδεδεμένος.

Στην όλη ανακατωσούρα να και ο Πούτιν, που εξασφάλισε ελέω Τραμπ για ένα μήνα ελεύθερη ‘ναυσιπλοΐα’ για το πετρέλαιο του, που ήταν μέχρι χθες απαγορευμένο, στις αγορές ανατολής και δύσης. Ο τσάρος του Κρεμλίνου παρουσιάζεται κι αυτός τώρα ως εγγυητής της διεθνούς νομιμότητας, επιδιώκοντας ανεπιτυχώς να παίξει ρόλο μεσολαβητή.

Τους μνηστήρες Πούτιν, Ερντογάν και σεΐχηδες του Κόλπου, τους έκανε πέρα ο Τραμπ και αντ’ αυτών έδωσε το δαχτυλίδι στον αρχηγό στρατού του Πακιστάν, που συμβαίνει να είναι και ο ισχυρός άνδρας της μουσουλμανικής αυτής χώρας, που έστησε τον χορό της διαμεσολάβησης και των απευθείας εν τέλει διαπραγματεύσεων Ουάσιγκτον-Τεχεράνης.

Στην Ελλάδα ζούμε στον κόσμο μας, ο καθένας λέει το κοντό του και το μακρύ του, θεωρώντας ότι αυτά πουλάνε στο εγχώριο κοινό. Ακούγονται κραυγές του τύπου μακριά από το Ισραήλ, ή ότι η Τεχεράνη είναι αθώα του αίματος που ρέει στην περιοχή.

Στην πολιτική δεν υπάρχουν ούτε συναισθήματα ούτε φιλίες. Όλα καθορίζονται από τα αμοιβαία συμφέροντα. Και όσοι ασκούνται ή βολοδέρνουν για το παχυλό μεροκάματο με την πολιτική, οφείλουν να γνωρίζουν ότι με βάσει τους κανόνες αυτούς, καθορίζονται οι εκάστοτε συμμαχίες.

Αν πάει κανείς με τον σταυρό στο χέρι ή με την αγιαστούρα, κινδυνεύει να υποστεί θανάσιμα πλήγματα. Με αυτή την έννοια οφείλουν να πορεύονται όσοι συμμετέχουν ποικιλοτρόπως στην άσκηση της εξουσίας και όχι με ευχολόγια και ηθικολογίες, που μπορεί να αποβούν μοιραία για την πατρίδα μας.

Αυτό που λέει ο λαός εδώ και πολλά χρόνια που συνοψίζεται στη φράση ‘ο εχθρός τους εχθρού μου είναι φίλος μου’ ίσως να μην λέει τίποτα σε κάποιους, όμως αποτελεί μιαν πρόσθετη ασπίδα σε οποιονδήποτε επιβουλέα της εδαφικής ακεραιότητας της χώρας μας.

Με αυτά τα δεδομένα οφείλουμε να πορευόμαστε. Πολλοί εξ ημών θα ήθελαν να ζουν σε έναν κόσμο αγγελικά πλασμένο. Όμως η πραγματικότητα οφείλει να μας προσγειώσει και να δούμε όλοι όσοι μπορούμε φυσικά τα πράγματα με την σοβαρότητα που τους αξίζει και να πάψουμε να θεωρούμε εαυτούς παντογνώστες και ικανούς να ισορροπήσουν σε έναν ανισόρροπο κόσμο που ζούμε.

Γιατί ‘οι καιροί ου μενετοί’…