Η επίσκεψη του υπουργού Υγείας Άδωνι Γεωργιάδη στο Κρατικό Νοσοκομείο Νίκαιας αντιμετωπίσθηκε με οργανωμένη και συντονισμένη επίθεση βίας από σύμπασα την Αριστερά. Το συμπέρασμα προκύπτει αβίαστα από τις ανακοινώσεις του ΚΚΕ, του ΣΥΡΙΖΑ και της Νέας Αριστεράς, που έσπευσαν να καταγγείλουν τον υπουργό για την επίθεση που δέχθηκε από τα ενεργούμενά τους!...
Του Διονύση Κ. Καραχάλιου
Στο Νοσοκομείο Νίκαιας, το οποίο η αθλιότητα της Αριστεράς, μετέτρεψε σε πεδίο εκδήλωσης της απροκάλυπτης λατρείας της προς την βία, έχουν γίνει πρόσφατα έργα ανακαίνισής του, συνολικού ύψους 30 εκατομμυρίων ευρώ και έχουν προσληφθεί 65 γιατροί, 135 νοσηλευτές και 133 άτομα βοηθητικού προσωπικού. Αλλά το ΚΚΕ, ο ΣΥΡΙΖΑ, η Νέα Αριστερά και η ΑΝΤΑΡΣΥΑ δεν είναι ικανοποιημένοι! Γιατί;
Μα διότι η βελτίωση των υποδομών, η αύξηση του ανθρώπινου δυναμικού, η πλήρωση των αναγκών και γενικά η επιτυχής αντιμετώπιση των προβλημάτων που αντιμετωπίζει ένα νοσοκομείο, ΔΕΝ εξυπηρετεί την Αριστερά! Καταστρέφει το μίζερο αφήγημά της, αποδυναμώνει την ανεξάντλητη μπουρδολογία της, γελοιοποιεί τους περιλάλητους «αγώνες» της και θέτει στο περιθώριο τα αρρωστημένα, συμπλεγματικά κομματόσκυλά της, που επιδιώκουν διαρκώς την αναταραχή, την αταξία, την αποδιοργάνωση και την αναποτελεσματική λειτουργία του δημοσίου ιδρύματος, το οποίο θεωρούν τσιφλίκι και καπετανάτο τους…
Στο επεισόδιο φέρεται να πρωτοστάτησε ένας γιατρός- συνδικαλιστής, ο οποίος προφανώς νομίζει ότι η μειοψηφία, την οποία εκπροσωπεί, του δίνει το δικαίωμα να εκδηλώνει την αλητεία και τον τραμπουκισμό, που έχει διδαχθεί στις γιάφκες της Αριστεράς, εναντίον υπουργού νόμιμα εκλεγμένης κυβέρνησης…
Το γεγονός ότι αυτός ο «λεβεντόμαγκας» εννοεί – με το ελλειμματικό μυαλό που διαθέτει- να εξουσιάζει το νοσοκομείο του οποίου είναι υπάλληλος, σε βαθμό που να εμποδίζει ως «πορτιέρης» νυκτερινού κέντρου, την είσοδο στον προϊστάμενό του υπουργό, ανήκει στην «λογική» μιας Αριστεράς, που έχει μάθει να θεωρεί μισητό εχθρό της όποιον δεν συμφωνεί με τον έμφυτο σταλινισμό της και την φασιστική νοοτροπία της…
Δεν είναι τυχαίο ότι αυτός ο ψευτοπαληκαράς, που ένοιωσε να μεγαλώνει το νανοειδές ανάστημά του, μέσα σε μια μάζα αποβρασμάτων, που εκλαμβάνουν τα ψυχοπαθολογικά τους συμπλέγματα ως συνδικαλιστικά δικαιώματα, έτυχε της πλήρους συμπαράστασης και επιδοκιμασίας της «όλης» Αριστεράς…
Διότι η Αριστερά, πλήρως αποκαμωμένη από την κατάρρευση των ιδεολογικών ψευδαισθήσεών της, παντελώς ανίκανη να αρθρώσει πειστικό πολιτικό λόγο, αποδιοργανωμένη μέσα στο πέλαγος των προσωπικών αντιπαραθέσεων των στερημένων υποτυπώδους προσωπικότητας στελεχών της, δεν έχει άλλη δυνατότητα να κάνει αισθητή την παρουσία της…
Μόνον οι τραμπουκισμοί, οι προπηλακισμοί και οι ύβρεις, δηλαδή οι κτηνώδεις εκδηλώσεις μιας τρισάθλιας αλήτικης συμπεριφοράς, χωρίς όρια αυτοσεβασμού και ντροπής, μπορούν να αναδείξουν την παρουσία της και να την εμφανίσουν ως δήθεν κυρίαρχη των γεγονότων, έτσι όπως τα εννοούν και τα αντιλαμβάνονται υποκείμενα σαν τον αναιδή Πολάκη, που έσπευσε, με το σκουριασμένο μυαλό που διαθέτει, να πανηγυρίσει (!) για τα όσα συνέβησαν σε βάρος του Άδωνι Γεωργιάδη…
Άραγε, τι θα είχε συμβεί, εάν δεν ήταν παρούσα η αστυνομία και δεν εμπόδιζε την συμμορία των αλητών, οι οποίοι με επι κεφαλής τον ψυχικά και πνευματικά ξεχαρβαλωμένο τραμπουκογιατρό, είναι βέβαιο ότι ήθελαν να λιντσάρουν, να ποδοπατήσουν, ακόμη και να σκοτώσουν τον υπουργό, όπως ακριβώς υπαγόρευε το μίσος που εκπορευόταν από την μαυρισμένη ψυχή τους και φαινόταν πεντακάθαρα στα μάτια τους;
Άραγε τι περισσότερο κάνει ο ψυχρός δολοφόνος που αφαιρεί την ζωή από το ανυπεράσπιστο θύμα του;
Απλώς στην προκειμένη περίπτωση η παρουσία της αστυνομίας απέτρεψε μια δολοφονική πράξη, που είχε πάμπολλες πιθανότητες να συμβεί, με βάση την αγριότητα, την βαναυσότητα και την αναλγησία κομματικών εγκαθέτων, που έδρασαν προμελετημένα, με απάνθρωπα ένστικτα, οιστρηλατούμενοι από ταξικό μίσος και εκδικητική διάθεση, για όσα τους ενοχλούν σε μια κοινωνία την οποία δεν έχουν καταφέρει να υποτάξουν στις σταλινοφασιστικές τους διαθέσεις…
Αυτή η παραληρηματική βία θολωμένων συνειδήσεων δεν είναι τίποτε περισσότερο και τίποτε λιγότερο από μια αποτρόπαιη έκφραση της συνδικαλιστικής ασυδοσίας, που γεννήθηκε με τις νομοθετικές πρωτοβουλίες της περιλάλητης «αλλαγής», κατά την έξαλλη περίοδο της πρώτης διακυβέρνησης της χώρας από τον Ανδρέα Παπανδρέου…
Προέρχεται από εκείνους, που έμαθαν να ζουν ως κηφήνες, με προνόμια, παροχές και επιδόματα, και, κυρίως, με την αίσθηση μιας ανεξέλεγκτης παντοδυναμίας, χωρίς όρια στον παραλογισμό των απαιτήσεων, χωρίς μέτρο στην αντιδημοκρατικότητα της συμπεριφοράς και χωρίς αίσθηση κοινωνικής συνείδησης, την ίδια στιγμή που αυτοτοποθετούνται στον «προοδευτικό» χώρο και αισθάνονται την Αριστερά, που υπηρετούν τυφλά και φανατισμένα, ως το ελιξίριο των συμπλεγμάτων τους και των φαντασιώσεών τους…
Σε μια άλλη χώρα, που στοιχειωδώς σέβεται τον εαυτό της και τους πολίτες της και η οποία θεωρεί την προστασία της δημοκρατίας ως προϋπόθεση ελεύθερης διαβίωσης και έκφρασης, ο «τσαμπουκαλής» γιατρός θα ετίθετο αυτοστιγμεί εκτός νοσοκομείου και, με συνοπτικές διαδικασίες, θα πήγαινε σπίτι του…
Στην δημοκρατική μας χώρα, αυτό το απόβρασμα θα εξακολουθήσει να δρα στο νοσοκομείο, όπου, υποτίθεται, εργάζεται, μισθοδοτούμενος από τον Έλληνα φορολογούμενο, με την διεστραμμένη σκέψη του να καθοδηγεί τις πράξεις του και την συμμορία, που τον περιβάλλει και με την φαντασία του να καλπάζει προς την «λαϊκή δημοκρατία» των αρρωστημένων ονείρων του... Και με το ΚΚΕ, τον ΣΥΡΙΖΑ, τη Νέα Αριστερά και τις λοιπές «δημοκρατικές δυνάμεις» να χειροκροτούν την αλητεία του και τον αριστερόστροφο κομπλεξισμό του….