Άλλο ένα τραγικό δυστύχημα, με 15 νεκρούς λαθρομετανάστες, συνέβη τις προάλλες έξω από την Χίο. Και όπως συνήθως συμβαίνει, σ’ αυτές τις περιπτώσεις, οι «ανθρωπιστές» έσπευσαν να καταγγείλουν το Λιμενικό, ενώ ακόμη διερευνώνται οι συνθήκες και ασφαλώς είναι άγνωστες οι επί μέρους λεπτομέρειες και τα ειδικότερα συμβάντα!...
Του Διονύση Κ. Καραχάλιου
Πόθεν έλκουν τις πληροφορίες τους οι «επισπεύδοντες»;
Τι περισσότερο γνωρίζουν αφού και αυτοί, όπως και εμείς, δεν είμαστε και δεν ήσαν παρόντες και δεν έχουμε (και δεν έχουν) σαφή και ακριβή γνώση των περιστατικών που οδήγησαν στην βύθιση του σκάφους και στον θάνατο 15 από τους 40 επιβάτες του;
Έκαναν έρευνα και συγκέντρωσαν κάποια στοιχεία, τα οποία ήλεγξαν ώστε να καταλήξουν στα συμπεράσματά τους; Έλαβαν υπ’ όψη τους την προσωρινή, έστω, εκδοχή του Λιμενικού Σώματος και, έστω και αν αμφισβητούν την αμεροληψία και την ειλικρίνεια των στελεχών του, φρόντισαν να διασταυρώσουν την εκδοχή τους, με όσα άκουσαν στους «διαδρόμους», ή πληροφορήθηκαν από τους πάντοτε πρόθυμους «αλληλέγγυους»;
Βάσει ποίων στοιχείων κατέληξαν στους αφορισμούς τους και στην, για μια ακόμη φορά, καταδίκη του Λιμενικού;
Απαντήσεις σ’ αυτά τα ερωτήματα δεν θα λάβετε! Διότι η άνεση του δημοσιογραφικού γραφείου, ή, ακόμη καλύτερα, η θαλπωρή της βαθιάς πολυθρόνας σε κάποια από τα in café της γνωστής πλατείας, φαίνεται ότι διευρύνει την σκέψη και την ευφυία κάποιων λαμπρών εγκεφάλων, έτσι ώστε να καταλήγουν στα ανεπίδεκτα αμφιβολιών συμπεράσματα, στα οποία τους οδηγεί η δημοσιογραφική τους αυθεντία…
Γράφει στην «Καθημερινή» (05.02) η Ξένια Κουναλάκη, με προφανή την επικριτική διάθεσή της: «Χθες για τη νέα τραγωδία στη Χίο ο υπουργός Μετανάστευσης Θανάσης Πλεύρης αποφαίνεται ταχύτατα ότι δεν φταίει το Λιμενικό, αλλά ευθύνονται οι ‘‘διακινητές» - ένας Μαροκινός χρίζεται ‘‘φερόμενος διακινητής’’»…
Η εξαίρετη κυρία δεν έκανε τον κόπο να ρωτήσει την απεσταλμένη της ίδιας εφημερίδας στην Χίο, Αλεξία Καλαϊτζή, της οποίας το επιτόπιο ρεπορτάζ δημοσιεύθηκε στο ίδιο φύλλο (05.02) και σύμφωνα με το οποίο στο μοιραίο σκάφος, ένα φουσκωτό 10 μέτρων… ήταν στοιβαγμένοι 40 άνθρωποι. Πάντα κατά το ίδιο ρεπορτάζ, ο δύτης Βαγγέλης Κηρυθράς, που έφθασε στον τόπο του ατυχήματος μαζί με την ομάδα του, διαπίστωσε ότι «τα σώματα των νεκρών ήταν πολύ κτυπημένα , με παραμορφωμένα το πρόσωπό τους και το κεφάλι τους. Είχαν κτυπήματα στην κοιλιά και στον θώρακα […] Όλοι χτύπησαν μεταξύ τους […] Σε μια σύγκρουση αυτού του σκάφους με οποιοδήποτε σκάφος, κάτι τέτοιο ήταν αναπόφευκτο…».
Στο ίδιο φύλλο της «Καθημερινής», έτερος συνάδελφος της κυρίας Κουναλάκη, ο Γιάννης Σουλιώτης, σε δικό του ρεπορτάζ, αναφέρει ότι, «κάποιοι από τους μετανάστες εξετάστηκαν ενόρκως από στελέχη του Λιμενικού που διενεργούν την προανάκριση και ορισμένοι φέρονται να δήλωσαν ότι κατά την διάρκεια της καταδίωξης το πλήρωμα του περιπολικού σκάφους άναψε έναν προβολέα και έριξε φως στο φουσκωτό με τους μετανάστες.
Υπό καθεστώς φόβου, ο χειριστής του δουλεμπορικού έστριψε το τιμόνι αριστερά, με αποτέλεσμα το φουσκωτό να προσκρούσει στη δεξιά πλευρά του πλωτού του Λιμενικού και να ανατραπεί […] Από το σύνολο των διασωθέντων όλοι είναι Αφγανοί, πλην ενός υπηκόου Μαρόκου.
Ο τελευταίος νοσηλεύεται φρουρούμενος, καθώς συνελήφθη ως διακινητής. Φέρεται να αναγνωρίσθηκε από δύο μάρτυρες- μετανάστες…». Τίποτε από τα παραπάνω δεν έκανε τον κόπο να λάβει υπ’ όψη της η κυρία Κουναλάκη… Το φωτεινό μυαλό της είχε καταλήξει, κάπου μεταξύ ενός espresso ή κάποιου drink, στα δικά του συμπεράσματα, χωρίς την στενάχωρη ταλαιπωρία διασταύρωσης πληροφοριών, λογικών συνειρμών και αναγκαίων επιφυλάξεων, μέχρι να δούμε το σχετικό πόρισμα και να μπορούμε να έχουμε κάποια βάση περισσοτέρων σκέψεων και προσεκτικοτέρων κρίσεων…
Όμως η κάθε Κουναλάκη δεν χρειάζεται τίποτε απ’ όλα αυτά. Από το βάθρο της αυθεντίας της έχει περιγράψει, χάρη στο αστραφτερό και κοφτερό μυαλό της, την εικόνα του ατυχήματος: Αιμοδιψείς Λιμενικοί, με δολοφονικά ένστικτα, γυροφέρνουν αδιάκοπα στο Αιγαίο και μόλις δουν το σαπιοκάραβο των ελπίδων φορτωμένο μετανάστες, σεληνιάζονται, πλημμυρίζουν με αντιμεταναστευτικό μίσος, ξεχύνονται αφρίζοντας και ορμούν με λύσσα επάνω του και «όποιον πάρει ο Χάρος…»!... Ακολουθεί η «συμπαιγνία» του αρμόδιου υπουργού, ο οποίος, δίχως ίχνος ανθρώπινης ευαισθησίας, πανηγυρίζει για το «φονικό» και καλύπτει τους αποτρόπαιους δολοφόνους, που έχουν πια πλημμυρίσει τις τάξεις του Λιμενικού Σώματος, που, με τη σειρά του πλημμυρίζει από το αίμα μεταναστών… Τελικά δε, βρίσκεται και ένας δυστυχής που τον «χρίζουν» διακινητή, ενώ ο καημένος, εντελώς από ατυχία και όχι, προς Θεού!, για τα dollars, βρέθηκε την λάθος στιγμή στον λάθος τόπο…
Η Κουναλάκη δεν είναι παρά μια ενδεικτική περίπτωση του τρόπου με τον οποίο η ανεύθυνη δημοσιογραφία δηλητηριάζει σκόπιμα την κοινή γνώμη, απλά και μόνον διότι υπηρετεί εμμονές και ιδεοληψίες που καλύπτονται πολύ εύκολα πίσω από το ενδιαφέρον «για τον άνθρωπο», το οποίο έχει καταντήσει ευτελές πρόσχημα για κάθε πικρόχολο αλαζόνα, που τα ξέρει όλα και, κυρίως, έχει ένα ιδιαίτερα σημαντικό προσόν: Επιθυμεί, χωρίς να το δηλώνει φωνακτά, την πτώση της κυβέρνησης...
Τελικά μια, φαίνεται, να είναι η λύση: Να αλλάξει «ρότα» το Λιμενικό: Να στελεχωθεί από «ανθρωπιστές» αλληλέγγυους, με φωτεινά μυαλά και ανοικτές καρδιές! Μόλις συναντούν τα τρισάθλια δουλεμπορικά, να προσφέρουν κατ’ αρχήν λουλούδια στον διακινητή και στη συνέχεια να ανεβάζουν τους «λάθρα» στο λιμενικό σκάφος και με μια μικρή δεξίωση να εορτάζουν την συναδέλφωση των λαών! Στη συνέχεια, να προσφέρουν τα μέσα επικοινωνίας του σκάφους για να απευθύνουν πρόσκληση και σε άλλους φίλους και συγγενείς, για να προστρέξουν στην «προοδευτική» χώρα που λέγεται Ελλάδα… Θα ήταν ακόμη πιο ωραίο, στο «προοδευτικό» πλέον σκάφος, να επιβαίνει και η κάθε Κουναλάκη για να προσδίδει μεγαλύτερο κύρος στην όλη τελετή…
Υπάρχει βέβαια ένα πρόβλημα: Η άνεση της γνωστής «πλατείας» δεν μπορεί να υποκατασταθεί από θαλασσοταραχές και ναυτίες… Οπότε ας μείνουν τα πράγματα ως έχουν για να έχει και η κάθε Κουναλάκη λόγω υπάρξεως…