Ο εκπρόσωπος τύπου του Κρεμλίνου Πεσκώφ δήλωσε τις προηγούμενες ημέρες ότι « Η τελική διευθέτηση του πολέμου με την Ουκρανία δεν θα είναι δυνατή χωρίς κάποιον από το Κίεβο που να είναι έτοιμος να αναλάβει την ευθύνη».
Παρόμοια δήλωση έκανε ο Τραμπ στις 11/10/26 προσθέτοντας ότι ο πόλεμος δεν θα έπρεπε να ξεκινήσει και αυτό έγινε λόγω «ανικανότητας» (incompetence). Νωρίτερα είχε ζητήσει να διεξαχθούν -εν μέσω πολέμου- εκλογές στην Ουκρανία
Τα δεδομένα του πολέμου και των διαπραγματεύσεων σήμερα
Σύμφωνα με τις δημοσιεύσεις κυρίως στις 21-24 Οκτωβρίου 2026 σε Associated Press, Reuters κλπ. Ο υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ, Μάρκο Ρούμπιο, δήλωσε σε συνέντευξή του στο «India Today» στις 22 Οκτωβρίου, ότι ο πόλεμος πλήρους κλίμακας της Ρωσίας κατά της Ουκρανίας συνοψίζεται, στην ουσία, σε μια διαμάχη για την ανατολική περιοχή του Ντονμπάς.
Του Λάμπρου Ροϊλού
«Αυτός ο πόλεμος αφορά το Ντονμπάς. Αφορά μία συγκεκριμένη περιοχή της χώρας», δήλωσε ο Ρούμπιο σε δημοσιογράφους κατά τη διάρκεια επίσημης επίσκεψής του στην Ινδία.
«Στον πυρήνα του, (ο πόλεμος) αφορά το 11% μιας περιοχής της χώρας, την οποία η Ρωσία επιθυμεί αλλά δεν μπορεί να καταλάβει στρατιωτικά, και την οποία η Ουκρανία δεν προτίθεται να παραχωρήσει».
Τα σχόλια του Ρούμπιο, που παρουσιάζουν τον πόλεμο ως μια διαμάχη για τη συγκεκριμένη περιοχή, έρχονται ενόψει των τριμερών ειρηνευτικών συνομιλιών μεταξύ ΗΠΑ, Ουκρανίας και Ρωσίας τον Νοέμβριο. Ενώ κυοφορείται συνάντηση ΗΠΑ, Ρωσίας και Κίνας με θέμα και το Ουκρανικό. (Που κάποιοι την ονόμασαν «Νέα Γιάλτα¨). Ενώ τις τελευταίες εβδομάδες, η κυβέρνηση Τραμπ έχει υιοθετήσει πιο ήπια στάση απέναντι στη Ρωσία, αίροντας κυρώσεις και προχωρώντας στην αγορά ρωσικού ντίζελ.
Επιπλέον, η Ρωσία έχει καταλάβει εδάφη πέρα από το Ντονμπάς, συμπεριλαμβανομένων τμημάτων των περιφερειών Ζαπορίζια και Χερσώνας, καθώς και ολόκληρης της χερσονήσου της Κριμαίας.
Και ενώ η ολική κατάληψη του Ντονμπάς παραμένει στόχος της Μόσχας, ο Ρώσος Πρόεδρος Βλαντιμίρ Πούτιν έχει εδώ και καιρό εκφράσει ευρύτερες φιλοδοξίες. Στο Διεθνές Οικονομικό Φόρουμ της Αγίας Πετρούπολης, τον Ιούνιο του 2025, δήλωσε ότι Ρώσοι και Ουκρανοί είναι «ένας λαός» και ότι «υπό αυτή την έννοια, ολόκληρη η Ουκρανία είναι δική μας».
Χαρακτηριστικά στις δηλώσεις του στις 22/10/26, ο Πούτιν ανέφερε ότι οποιαδήποτε συζήτηση για τα εδάφη στην ανατολική Ουκρανία πρέπει να λαμβάνει υπόψη αυτό που ο ίδιος χαρακτήρισε ως γεγονός: ότι η περιοχή αποτελεί «ιστορικά ρωσική γη».
Υποστήριξε, μάλιστα, ότι οι κάτοικοι της περιοχής ψήφισαν υπέρ της ένταξής τους στη Ρωσία, στο πλαίσιο δημοψηφισμάτων που διεξήχθησαν επτά μήνες μετά την έναρξη της ρωσικής εισβολής πλήρους κλίμακας.
«Καταρχάς, η θέση μου επί του θέματος είναι ότι αυτό δεν είναι δικό τους έδαφος. Είναι έδαφος της ιστορικής Ρωσίας», δήλωσε ο Πούτιν.
Στο πλαίσιο της αντεπίθεσης με την ονομασία «Επιχείρηση Βιβάλντι», οι ουκρανικές δυνάμεις σύμφωνα με δήλωση του Ζελένσκι στις 18 Οκτωβρίου, έχουν ανακτήσει περισσότερα εδάφη σε κατεχόμενες περιοχές του Ντονέτσκ από όσα κατάφερε να καταλάβει η Ρωσία κατά τη διάρκεια του φθινοπώρου.
Στο πλαίσιο της ειρηνευτικής διαδικασίας υπό την ηγεσία των ΗΠΑ, η Ρωσία αξίωσε την πλήρη αποχώρηση των ουκρανικών δυνάμεων από το Ντονμπάς, απορρίπτοντας το ενδεχόμενο κατάπαυσης του πυρός χωρίς τέτοιες παραχωρήσεις. Ουσιαστικά, η Μόσχα απαιτεί από την Ουκρανία να παραδώσει εδάφη τα οποία δεν μπόρεσε να καταλάβει με στρατιωτικά μέσα.
Ο Πρόεδρος Βολοντίμιρ Ζελένσκι δήλωσε σε δημοσιογράφους νωρίτερα αυτή την εβδομάδα ότι θα υποστήριζε το «πάγωμα» των γραμμών του μετώπου προκειμένου να τερματιστούν οι εχθροπραξίες — μια θέση που το Κίεβο έχει υποστηρίξει και στο παρελθόν, αλλά την οποία η Μόσχα εξακολουθεί να απορρίπτει.
Η περιοχή του Ντονμπάς, η οποία περιλαμβάνει τις περιφέρειες του Ντονέτσκ και του Λουγκάνσκ, φιλοξενεί μια σημαντική ουκρανική αμυντική ζώνη στην περιφέρεια του Ντονέτσκ: πρόκειται για τέσσερις βιομηχανικές πόλεις που εκτείνονται από τον βορρά προς τον νότο, συγκεκριμένα τις Σλοβιάνσκ, Κραματόρσκ, Ντρούζκιβκα και Κοστιαντινίβκα.
Όπως έχει αναλυθεί από ειδικούς αν παραχωρηθεί το υπόλοιπο του Ντονμπάς στους Ρώσσους η ανοιχτή πεδιάδα μέχρι το Κίεβο θα ήταν σχετικά εύκολη υπόθεση για τα Ρωσικά στρατεύματα ώστε να καταλάβουν το μεγαλύτερο μέρος της Ουκρανίας.
Επιπλέον με δεδομένο ότι το Ουκρανικό σύνταγμα δεν επιτρέπει τη παραχώρηση εδαφών, θα ήταν κάτι τέτοιο αδιανόητο να δεχθεί ο Ζελένσκι. Για τον ίδιο λόγο (αν μη τι άλλο) δεν θα δεχθεί να αναγνωρίσει ότι τα ήδη καταληφθέντα από την Ρωσία εδάφη αποτελούν νόμιμα μέρος της Ρωσικής επικράτειας.
Ο «Ρωσικός κόσμος» (Russkiy Mir) και η «Μεγάλη Αγία Ρωσία»: Σύμφωνα με δημοσίευση στο περιοδικό ΤΙΜΕ (15-4-22), ο Πούτιν με μια θρησκευτική ρητορική, κεφαλαιοποιεί πάνω σε μια μακρά παράδοση που φαντάζεται μια Μεγάλη Ρωσία να επεκτείνεται και να συμπεριλαμβάνει τις σημερινές Ουκρανία και Λευκορωσία, σαν μια συνενωμένη περιοχή γνωστή με το όνομα «Αγία Ρωσία».
Αυτή η «πνευματική συνένωση» των τριών εθνών θέλει να εμφανιστεί από τον Πούτιν σαν η δικαιολογία για την «ειδική στρατιωτική επιχείρηση» (όχι εισβολή σε ξένο κυρίαρχο κράτος) κατά του Ουκρανικού δήθεν «ναζιστικού καθεστώτος» που την κυβερνά. Οι οπαδοί αυτής της «μεγάλης ιδέας», ορθόδοξοι Ρώσοι εθνικιστές, βλέπουν στην «επιχείρηση» αυτή την επαλήθευση της προφητείας ενός αγίου μοναχού του 20ου αιώνα από το ουκρανικό Chernihiv, σύμφωνα με την οποία «όπως ο Θεός, Χριστός και Άγιο πνεύμα, απαρτίζουν την αδιαίρετη Αγία Τριάδα, έτσι και η Ρωσία, Ουκρανία και Λευκορωσία απαρτίζουν την Αγία Ρωσία και δεν μπορούν να διαχωριστούν».
Σύμφωνα με έκθεση της Washington Post : Για να κατανοήσουμε αυτή τη ρητορική, πρέπει πρώτα να εξετάσουμε πώς η έννοια του «Ρωσικού Κόσμου» (Russkiy mir) κατέστη κεντρική τόσο στο ρωσικό πολιτικό όσο και στο θρησκευτικό αφήγημα.
Η έννοια αυτή εμφανίστηκε στις αρχές της δεκαετίας του 1990 ως αντίδραση στη δυσαρέσκεια για την κατάρρευση της ΕΣΣΔ, εκφράζοντας την επιθυμία για την αναδημιουργία μιας Ρωσίας που θα ήταν «πολιτικά και γεωγραφικά μεγαλύτερη από τη Ρωσική Ομοσπονδία».
Κατά τις τρεις δεκαετίες που ακολούθησαν, το περιεχόμενο του όρου Russkiy Mir μετατοπίστηκε από τη σφαίρα της γεωπολιτικής επιρροής στην ιδέα μιας «ιερής γης». Ο Πατριάρχης Κύριλλος διαδραμάτισε καθοριστικό ρόλο στην προώθηση αυτού του αφηγήματος, παρουσιάζοντας τη Ρωσία ως υπερασπιστή των παραδοσιακών χριστιανικών αξιών απέναντι στον δυτικό φιλελευθερισμό και τον ηθικό σχετικισμό.
Η έννοια του Russkiy Mir υπερβαίνει τα γεωγραφικά σύνορα, περιλαμβάνοντας όχι μόνο τη Ρωσία, αλλά και όλα τα εδάφη που συνδέονται με την ιστορική ρωσική επιρροή, συμπεριλαμβανομένης της Ουκρανίας. Πλαισιώνοντας τη σύγκρουση στην Ουκρανία ως μια μάχη για την ψυχή του ρωσικού πολιτισμού, ο Κύριλλος ουσιαστικά αγιοποίησε τον πόλεμο, προσδίδοντάς του μια επίφαση θεϊκής νομιμοποίησης.
Τα πιο πάνω θεωρώ ότι συμπίπτουν με το γεγονός ότι μετά την πτώση του κομμουνισμού το 1989, η Σοβιετική Ένωση διαλύθηκε στις 8 Δεκεμβρίου 1991 με απόφαση των τριών προέδρων Ρωσίας, Ουκρανίας και Λευκορωσίας με τις γνωστές ως συνθήκες της Belovezhskaya.
Οπότε, τι πιο φυσικό; Μετά την αναμενόμενη από τον Πούτιν υποταγή της Ουκρανίας (κατεστραμμένης από την εισβολή και με άλλη κυβέρνηση υποχείριο του), με την Λευκορωσία στο τσεπάκι του, να οραματιζόταν αυτός την ανασύσταση της Σοβιετικής Ένωσης (με άλλο όνομα) μετά από συναπόφαση των τριών αυτών χωρών, στο ιδεατό της «Μεγάλης Ρωσίας » υπό την μοναδική και απόλυτη βέβαια ηγεσία του ίδιου.
Ο τελικός στόχος του Πούτιν για την Ουκρανία είναι είτε μετά από ανακωχή να την καταλάβει πλήρως με νέα «ειδική στρατιωτική επιχείρηση». Ή να την ελέγξει πλήρως με Ρωσόφιλη κυβέρνηση, μετά από εξόντωση του Ζελένσκι ή πραξικόπημα και μετά από διεξαγωγή νοθευμένου δημοψηφίσματος να την προσαρτήσει χωρίς πόλεμο. Με παρόμοιο τρόπο που έγινε πρόσφατα στην Γεωργία, δηλαδή με εκλογές-νοθεία και εγκατάσταση Ρωσόφιλης κυβέρνησης που είναι αντίθετη με την ένταξη της χώρας αυτής στην Ευρωπαϊκή Ένωση σε αντίθεση με την πραγματική θέληση του λαού της.
Χαρακτηριστικά ειπώθηκε από τον Ντέϊβιντ Πετρέους (στρατηγό επικεφαλής των δυνάμεων του ΝΑΤΟ στο Αφγάνιστάν και αργότερα διευθυντή της CIA 2011-12) ότι:
«Σκοπός του Πούτιν ήταν να εγκαταστήσει στην Ουκρανία μια κυβέρνηση μαριονέτα. Αν το καταφέρει θα στραφεί στην Βαλτική με πρώτη υποψήφια την Λιθουανία»
Αν και θεωρώ ότι αμέσως μετά υποψήφια είναι η Μολδαβία.
Τα επιχειρηματικά deal που ονειρεύεται ο Τραμπ με τον Πούτιν:
Ο Τραμπ προσβλέπει σε επιχειρηματικές συμφωνίες με τον Πούτιν (μεταξύ άλλων) για εκμετάλλευση του βορείου πόλου, όπου έχουν λιώσει οι πάγοι και είναι δυνατή η εξόρυξη ενεργειακών ορυκτών ανυπολόγιστης αξίας, συμφωνώντας απόλυτα μαζί του περί ανυπαρξίας της κλιματικής αλλαγής. Επιθυμία του Τραμπ που εργαλειοποιεί ο Πούτιν για να τον μανυπουλάρει στο θέμα του Ουκρανικού κατά τις επιθυμίες του.
Φυσικά υπάρχει η πρόσφατη συμφωνία Τραμπ-Πούτιν για παροχή στις ΗΠΑ περισσοτέρων από 300.000 μετρικών τόνων ντίζελ, (ποσότητα που αντιστοιχεί σε 2,25 εκατομμύρια βαρέλια. πετρελαίου Ντήζελ), επιπλέον 500.000 τόνων τον Νοέμβριο και ακόμη ένα εκατομμύριο τόνων «αμέσως μετά». Ακόμη και αυτές οι ποσότητες, ωστόσο, αντιστοιχούν σε λιγότερες από τέσσερις ημέρες της ζήτησης για ντίζελ στον αμερικανικό τομέα μεταφορών. Επίσης κατά τους ειδικούς είναι αμφίβολο αν θα επηρεάσουν την τιμή του και αν είναι σε θέση να προμηθεύσει αυτή την ποσότητα ο Πούτιν γιατί έχει καταστραφεί από την Ουκρανία το 30-40% των διυλιστηρίων του. Ο Ουίκτοφ επιπροσθέτως ανέφερε ότι είναι στα σκαριά και άλλες οικονομικές συμφωνίες με τον Πούτιν.
Επίσης ο Πούτιν με την ολοκληρωτική κατάληψη της Ουκρανίας, μπορεί να προσφέρει στον Τραμπ πολύ περισσότερα από τις σπάνιες γαίες και ορυκτά της απ’ ότι θα έκανε ο Ζελένσκι. Ποιος έχει ανάγκη πια την Γροιλανδία;
Ο Πούτιν πρέπει να του άνοιξε τα μάτια για τις σπάνιες γαίες και τα ορυκτά της Ουκρανίας
Η απαξίωση Ζελένσκι προάγγελος της εξόντωσης του. Η αιχμή του δόρατος της Ουκρανικής αντίστασης και η προσωποποίηση της ψυχής της, καθώς και εμπνευστής της δεν είναι άλλος από τον νόμιμα εκλεγμένο πρόεδρο της Βολοντιμίρ Ζελένσκι.
Πως λοιπόν κάμπτεις την αντίσταση των Ουκρανών; Μα φυσικά πρώτα από όλα εξοντώνοντας με φυσικό τρόπο τον ηγέτη τους, αφού όμως τον απαξιώσεις ακόμα και στα μάτια του λαού του, ώστε να μειώσεις τις αντιδράσεις. Έτσι εξηγήθηκε από πολλούς ότι ο δημόσιος διάλογος στην πρώτη συνάντηση του στον Λευκό Οίκο ήταν προσχεδιασμένος με αυτό τον σκοπό.
Ειπώθηκε λοιπόν από τον Τραμπ (προφανώς καθοδηγούμενο από τους μέτρ της ρωσικής προπαγάνδας) ότι ο Ζελένσκι είναι ένας μέτριος κωμικός, διεφθαρμένος γιατί δήθεν καταχράστηκε τα μισά δισεκατομμύρια της Αμερικανικής βοήθειας για τον πόλεμο. Ένας δικτάτορας που εν μέσω πολέμου εισβολέων και όταν ο κόσμος δυσκολευόταν να ξεμυτήσει από τα σπίτια του, μέχρι και τώρα που έχει λήξει η θητεία του δεν είχε κάνει εκλογές! Όταν αδικαιολόγητα κατά τον Τραμπ είχε κηρυχθεί η χώρα σε καθεστώς έκτακτης ανάγκης, αναστέλλοντας όπως ήταν φυσικό τις δημοκρατικές διαδικασίες εκλογών! (Σημειωτέον ότι ο Ζελένσκι εξελέγη το 2019 με ποσοστό 75%).
Γιατί δεν μπορούν να γίνουν εκλογές: Με το δεδομένο μάλιστα ότι το σύνταγμα της Ουκρανίας με το άρθρο του 83 πργρ 4 δεν επιτρέπει την διεξαγωγή εκλογών κατά την διάρκεια στρατιωτικού νόμου. Επιπλέον, το Συμβούλιο της Ευρώπης έχει αποφανθεί ότι δεν είναι δυνατή η διεξαγωγή εκλογών στην Ουκρανία όσο ισχύει ο στρατιωτικός νόμος.
Με τον Ζελένσκι μάλιστα να έχει ζητήσει κατάπαυση του πυρός 60 ημέρων για να μπορέσει να διεξαγάγει εκλογές κάτι στο οποίο αρνείται να συμφωνήσει η Μόσχα. Σε αυτά να προστεθούν τα ερωτήματα: Πως θα ψηφίσουν τα 7.000.000 των εκτοπισθέντων Ουκρανών λόγω πολέμου (με εκτίμηση της Επιτροπής των ΗΠΑ για τους Πρόσφυγες /Μετανάστες -Forbes); Αυτοί στα κατεχόμενα; Οι στρατιώτες στο μέτωπο;
Ο πόλεμος λέει ο Τραμπ ότι δεν έπρεπε να έχει γίνει και ότι φταίει η Ευρώπη γιατί εισέβαλε ο Πούτιν στην Ουκρανία λόγω της επέκτασης του ΝΑΤΟ (με συναπόφαση θυμίζουμε και των ΗΠΑ) και φταίει επίσης ο Ζελένσκι που δεν παραδόθηκε αφού ο πόλεμος ήταν από την αρχή χαμένος!
Μια από τις δηλώσεις Τραμπ για τον Ζελένσκι τον Ιούνιο 2025 είναι ότι θα ήταν καλύτερα γι’ αυτόν να κατέφευγε εξόριστος στο Παρίσι! Υπονοώντας ότι από το να τον σκοτώσουν καλύτερα να γλιτώσει παραιτούμενος και πηγαίνοντας εκεί. Γιατί αυτός θα είναι ο επόμενος στόχος από τον Πούτιν, δηλαδή η φυσική εξόντωση του προέδρου Ζελένσκι με κάποιο τρόπο όπως έγινε και με τον Πριγκόζιν της Βάγκνερ που παραδόθηκε και μετά από καιρό έπεσε το αεροπλάνο του, αλλά και με άλλους πολλούς αντιπάλους του κόκκινου τσάρου.(Όπως τους, Νεμτσώφ, Λιτβινένκο, Ναβάλνι) ή ακόμα και με εσωτερικό πραξικόπημα .
Να θυμίσουμε εδώ ότι το 2004-2005 είχε ηγηθεί της «Πορτοκαλί επανάστασης» στην Ουκρανία ο μετέπειτα εκλεγείς πρόεδρος Βίκτωρ Γιουσένκο -λόγω διαπιστωμένης νοθείας στις εκλογές του 2004- κατά τις οποίες ο Γιουσένκο (-γνωστός για τις αντιρωσικές απόψεις του-) είχε προεκλογικά μυστηριωδώς δηλητηριαστεί με διοξίνη, αλλά επέζησε.
Δεν μπορεί λοιπόν ένας κωμικός, διεφθαρμένος, δικτάτορας, να μπαίνει εμπόδιο στα deal του Τραμπ με τον Πούτιν για την (ανυπολόγιστης αξίας) εκμετάλλευση μεταξύ άλλων του βορείου πόλου και των πρόσφατων deals Ουίτκοφ-Πούτιν.
Σε άρθρο μου τον Μάρτιο 2026 με τίτλο «Ο κίνδυνος της νομιμοποίησης εξόντωσης ηγετών κρατών», με αφορμή την εξόντωση Ιρανών ηγετών μετά από Αμερικανικό βομβαρδισμό ανέφερα:
Για να μην παρεξηγηθώ, δεν κλαίω για τους μουλάδες, αλλά για την Διεθνή Τάξη πραγμάτων που μάλλον σαν «αταξία» πρέπει να χαρακτηρίζεται, για να χρησιμοποιήσουμε τον πιο διακριτικό τρόπο απόδοσης της, όπου βέβαια δεν υπερισχύει πια το Διεθνές Δίκαιο αλλά ο νόμος του ισχυροτέρου με τις συμπεριφορές των ΗΠΑ, να μετατρέπεται σε νόμο της ζούγκλας, όπου ο πιο ισχυρός ηγέτης κράτους θα κατασπαράζει τον άλλο ηγέτη ενός άλλου κράτους που δεν του αρέσει.
Πολύ φοβάμαι ότι η απόπειρα φόνου του επόμενου εκτός Ιράν ηγέτη κράτους δεν θα είναι οι Νετανιάχου, Τραμπ και Πούτιν που προστατεύονται επαρκώς αλλά ιδίως τώρα που η προσοχή είναι στραμμένη στον ιρανικό πόλεμο αυτός θα είναι ο Ουκρανός Ζελένσκι.
Προοίμιο, μεταξύ άλλων, ήταν και η αναφορά του Πούτιν ότι είχε στοχευθεί η εξοχική κατοικία του από Ουκρανικά drones, ο οποίος ισχυρισμός, διαπιστώθηκε από τις αμερικανικές μυστικές υπηρεσίες ότι ήταν ψέμα, πράγμα που εξόργισε τον Τραμπ γιατί του είχε παραπονεθεί σχετικά στο τηλέφωνο ο Πούτιν.
Αν τώρα ο Πούτιν προβεί στην αποτρόπαια πράξη, τι θα μπορούσε να του προσάψει ο Τραμπ, ύστερα από αυτά που έχει κάνει αυτός κατά του Μαδούρο και των Ιρανών ηγετών; Όταν μάλιστα ονόμασε τον πόλεμο κατά του Ιράν «ειδική στρατιωτική επιχείρηση» (κατά το πρότυπο του Πούτιν);
Σύμφωνα με τα πιο πάνω ζητείται ηγέτης στην Ουκρανία που καλείται να παρακάμψει το Σύνταγμα, να παραχωρήσει εδάφη, λήγοντας τον πόλεμο με όποια αποτελέσματα θα έχει αυτό για την Ουκρανία και την Ευρώπη γενικότερα.
Ένας από τους υποψήφιους είναι ο 35χρονος Μιχάϊλο Φεντόροφ που ζήτησε εκλογές αυτό τον Αύγουστο («λόγω κυβερνητικής διαφθοράς» που δεν προσδιόρισε). Υπήρξε σύμβουλος του Ζελένσκι, αντιπρόεδρος στην κυβέρνηση του, μετά Υπουργός Ψηφιακού Μετασχηματισμού και τέλος υπουργός άμυνας , που απέμπεψε ο Ζελένσκι λόγω της ρήξης του με τον επικεφαλής του στρατού Σιρσκύ, ενώ είναι ιδιαίτερα δημοφιλής στην Ουκρανία.
Οι άλλοι τρεις είναι: Βαλέρι Ζαλούζνι πρώην αρχιστράτηγος των ουκρανικών ενόπλων δυνάμεων και νυν πρεσβευτής της Ουκρανίας στο Ηνωμένο Βασίλειο.
Κιρίλο Μπουντάνοφ έγινε ευρύτερα γνωστός ως επικεφαλής της GUR, της υπηρεσίας στρατιωτικών πληροφοριών της Ουκρανίας, ξεχωρίζοντας γρήγορα για το επίμονο βλέμμα του, αλλά και ως ένας από τους βασικούς στόχους δολοφονίας από τη ρωσική πλευρά.
Ο Ποροσένκο ένας από τους πλουσιότερους ανθρώπους στην Ουκρανία, διετέλεσε πρόεδρος της Ουκρανίας μεταξύ 2014 και 2019. Ηττήθηκε στον δεύτερο γύρο των εκλογών του 2019, οι οποίες έφεραν τον Ζελένσκι στην εξουσία με 75%.
Στα τέλη του 2021, οι ουκρανικές αρχές κατηγόρησαν τον Ποροσένκο για εσχάτη προδοσία και για συνδρομή στη χρηματοδότηση αυτονομιστικών δυνάμεων στην ανατολική Ουκρανία. (Ενδεχομένως να είναι αυτός που να θεωρεί, γι’ αυτό τον λόγο, καταλληλότερο ο Πούτιν.)
Τέλος δεν ξέρω σε ποιον να απευθύνω το ρητό/προειδοποίηση του Ευριπίδη: «Όταν δεις κάποιον, που έχει μεγάλη έπαρση για τον μεγάλο πλούτο και τη λαμπρή καταγωγή του, περίμενε πως γρήγορα θα τιμωρηθεί.» στον Πούτιν; Ή στον Τραμπ;