Οι τρεις εμπρηστικές επιθέσεις στη Θεσσαλονίκη σε πολυκατοικίες όπου διαμένουν στελέχη Νέας Δημοκρατίας και στοίχισαν τη ζωή σε έναν άνθρωπο και τον τραυματισμό άλλων τεσσάρων, σηματοδοτεί την ώρα μηδέν για τη συντριβή της πολιτικής βίας.
Γράφει ο Λουκάς Γεωργιάδης
Η καταδίκη από το σύνολο του πολιτικού κόσμου δεν αφήνει περιθώριο στην κυβέρνηση για... ανοχή, αλλά ανοίγει τον δρόμο για δράση. Δεν πρόκειται για ένα συμβάν που απλά καταγράφεται στο αστυνομικό δελτίο, αλλά για ένα σημείο καμπής. Η επίσκεψη-"αστραπή" του Κυριάκου Μητσοτάκη στο Ιπποκράτειο Νοσοκομείο Θεσσαλονίκης, συνοδεία του υπουργού Προστασίας του Πολίτη, Μιχάλη Χρυσοχοΐδη και του υπουργού Υγείας Άδωνι Γεωργιάδη, προκειμένου να μάθει από πρώτο χέρι για την πορεία της υγείας των τραυματιών, δείχνει ότι το πράγμα πάει σε άλλο... επίπεδο.
Η τρομοκρατική επίθεση μιας παρέας αλητών αντιπροσωπεύει μια κομβική στιγμή για την πολιτική ζωή του τόπου, καθώς φέρνει την ελληνική κοινωνία και το πολιτικό σύστημα αντιμέτωπους με ένα θεμελιώδες ερώτημα: Γιατί η χώρα, 52 χρόνια μετά την πτώση της Χούντας, συνεχίζει να ανέχεται θύλακες που χρησιμοποιούν τη βία ως εργαλείο πολιτικής πίεσης; Η απάντηση είναι πλέον ξεκάθαρη: η ώρα για το οριστικό τέλος αυτών των φαινομένων έχει φτάσει, και η αντιμετώπιση τους απαιτεί μια συνολική, θεσμική και πολιτική αντεπίθεση.
Ιδεολογική απονομιμοποίηση
Για να κλείσει οριστικά αυτός ο κύκλος βίας και αλητείας, το πρώτο και κρισιμότερο βήμα είναι η πλήρης ιδεολογική και κοινωνική απονομιμοποίηση των δραστών.
Για πάρα πολλά χρόνια, ένα μέρος του πολιτικού σκηνικού καλλιέργησε μια επικίνδυνη αμφισημία. Η βία, όταν προερχόταν από συγκεκριμένους ιδεολογικούς χώρους, συχνά αντιμετωπιζόταν με μια λανθάνουσα ανοχή, "βαφτισμένη" ως "κοινωνική διαμαρτυρία" ή "αντίσταση". Αυτή η ρητορική προσέφερε ένα άτυπο πολιτικό άσυλο σε ομάδες που, πίσω από βαρύγδουπα μανιφέστα έκρυβαν το κοινό ποινικό έγκλημα.
Η επίθεση στη Θεσσαλονίκη απέδειξε ότι αυτά τα φαινόμενα δεν έχουν καμία σχέση με την πολιτική έκφραση. Όταν τοποθετούνται εκρηκτικοί μηχανισμοί σε εισόδους πολυκατοικιών την ώρα που κοιμούνται ανυποψίαστοι πολίτες, το αποτέλεσμα δεν είναι ο πολιτικός διάλογος, αλλά ο κίνδυνος απώλειας ανθρώπινων ζωών. Η κοινωνία έχει πλέον ωριμάσει και αντιλαμβάνεται ότι η ασφάλεια είναι το θεμέλιο της ελευθερίας. Καταλαβαίνει δε ότι όσοι έχασαν το προνόμιο της κατάληψης έχασαν την κονόμα από εκδηλώσεις, διακίνηση ναρκωτικών και άλλες παράνομες πράξεις. Ήρθε η ώρα για να τελειώνουμε με αυτά τα "σκουπίδια" που αποτελούν εχθρούς της κοινωνίας.
Τέλος εποχής και... ανοχής!
Η ανοχή έχει εξαντληθεί, και η απαίτηση για καθαρές κουβέντες, χωρίς "ναι μεν αλλά", αστερίσκους, παραγράφους και... κόμματα από όλα τα κόμματα, είναι καθολική.
Η κυβέρνηση καλείται να πατήσει στον αυστηρό ποινικό νόμο που έχει θεσπίσει και να προχωρήσει στην περαιτέρω θεσμική θωράκιση του, επιδεικνύοντας μηδενική ανοχή. Πρέπει να μετουσιώσει τη λαϊκή απαίτηση για ασφάλεια σε συγκεκριμένες πολιτικές και επιχειρησιακές κινήσεις.
Η στρατηγική του Μεγάρου Μαξίμου πρέπει να ξεδιπλωθεί σε τρεις κεντρικούς άξονες, δίνοντας ένα σαφές πολιτικό στίγμα, χωρίς ερωτηματικά και αποκλίσεις.
Ειδικότερα:
1. Απαιτείται περαιτέρω αυστηροποίηση του ποινικού πλαισίου. Οι πρόσφατες παρεμβάσεις στον Ποινικό Κώδικα αποσκοπούν στον αποκλεισμό της προνομιακής μεταχείρισης για εγκλήματα που σχετίζονται με την τρομοκρατία και τη δημόσια ασφάλεια. Επιπλέον, οι ποινές για εμπρησμούς και εκρήξεις που θέτουν σε κίνδυνο ανθρώπινες ζωές εκτίονται πλέον πραγματικά, σπάζοντας το αίσθημα ατιμωρησίας που επικρατούσε στο παρελθόν. Όμως, απαιτείται ακόμη πολλή δουλειά, ώστε να φανεί ένα πιο ισχυρό αποτύπωμα στη συνείδηση των πολιτών.
2. Επιχειρησιακή αναβάθμιση. Η ανάληψη των ερευνών από την Αντιτρομοκρατική Υπηρεσία για το χτύπημα της Θεσσαλονίκης δείχνει τη βούληση για μια συνολική αντιμετώπιση του προβλήματος. Δεν αντιμετωπίζονται ως μεμονωμένα περιστατικά πολιτικής ή οπαδικής ή τυχαίας βίας, αλλά ως οργανωμένα δίκτυα που πρέπει να εξαρθρωθούν από τη ρίζα τους.
3. Ανάκτηση του δημόσιου χώρου. Η πολιτική απόφαση για την εκκένωση καταλήψεων και την αποκατάσταση της νομιμότητας στα πανεπιστήμια αποτελεί βασικό πυλώνα αυτής της στρατηγικής. Οι χώροι αυτοί, που επί χρόνια λειτουργούσαν ως ορμητήρια ή εργαστήρια κατασκευής εκρηκτικών μηχανισμών και διακίνησης ναρκωτικών, επιστρέφονται σταδιακά στους πολίτες και την ακαδημαϊκή κοινότητα. Η προσπάθεια αυτή πρέπει να ενταθεί, ώστε οι συμμορίες να αισθανθούν ότι υπάρχει Κράτος και η ανοχή έχει τελειώσει...
Το πολιτικό διακύβευμα "σταθερότητα ή χάος"
Η αντιμετώπιση της πάσης φύσεως τρομοκρατίας έχει και βαθύτατα πολιτική διάσταση.
Η κυβέρνηση προτάσσει το δόγμα της σταθερότητας και του νόμου, ως προϋπόθεση για την ανάπτυξη και την ευημερία της χώρας. Σε μια περίοδο όπου η Ελλάδα επιδιώκει να προσελκύσει επενδύσεις, να ενισχύσει τον τουρισμό της και να εμφανίζεται ως ένας ασφαλής γεωπολιτικός εταίρος στην Ανατολική Μεσόγειο, οι εικόνες φλεγόμενων κτιρίων λειτουργούν ως τροχοπέδη.
Το πολιτικό μήνυμα πρέπει να είναι σαφές και να μην επιδέχεται καμία... παρερμηνεία. Η Πολιτεία δεν πρέπει με τίποτα να υποχωρήσει μπροστά στον εκβιασμό καμίας μειοψηφίας. Η απάντηση του κράτους δικαίου απέναντι σε όσους επιθυμούν να επαναφέρουν στρατηγικές έντασης είναι η θεσμική στιβαρότητα.
Η αποτελεσματικότητα των διωκτικών αρχών στην εξιχνίαση αυτών των υποθέσεων αποτελεί το καλύτερο αντίδοτο στον φόβο που επιχειρούν να σπείρουν οι τρομοκράτες και δολοφόνοι. Τα εγκλήματα όπως αυτό της Θεσσαλονίκης πρέπει να αντιμετωπίζονται με την αυστηρότητα που επιβάλλει η προστασία της ανθρώπινης ζωής και των δημοκρατικών θεσμών. Το τέλος αυτών των φαινομένων δεν θα επέλθει μόνο μέσα από τις δικαστικές αίθουσες, αλλά και μέσα από τη συνολική στάση της κοινωνίας. Όπως κάποτε συνέβη κάτι αντίστοιχο με τη "17 Νοέμβρη".
Η Ελλάδα του μέλλοντος δεν μπορεί να είναι όμηρος του παρελθόντος. Με τη θεσμική θωράκιση της χώρας και την ξεκάθαρη πολιτική βούληση για μηδενική ανοχή στην παρανομία, δημιουργούνται οι βάσεις ώστε η πολιτική βία να αποτελέσει οριστικά μια μαύρη σελίδα της ιστορίας. Η Αριστερά εξέθρεψε και παρείχε πολιτική κάλυψη στη δράση τέτοιων εγκληματιών, κλείνοντας το μάτι στην ανομία. Αυτό δεν μπορούμε να το παραβλέψουμε ούτε να το παραγράψουμε...
Το γεγονός ότι ο ΣΥΡΙΖΑ του Τσίπρα ήταν πρώτη δύναμη στις... φυλακές και με την αλλαγή του ποινικού νόμου το 2019 αποφυλακίστηκαν χιλιάδες βαρυποινίτες, τα λέει όλα. Αν η Αριστερά έβαλε... μυαλό και κατάλαβε ότι είναι αδιέξοδη η στήριξη της αλητείας, τότε είναι η "χρυσή" ευκαιρία για τον Μητσοτάκη για να τελειώσει οριστικά με αυτά τα ανθρωποειδή, τα οποία χωρίς πολιτική κάλυψη των πράξεων τους θα υπάρχουν ανάμεσα μας "ακρωτηριασμένα". Από δω και πέρα, υπάρχουν μόνο οι πράξεις...