Η Ελλάδα παλεύει να εδραιώσει τη θέση της σε μια διεθνή σκακιέρα που έχει πάρει “φωτιά”, ενώ την ίδια στιγμή, η εγχώρια Αριστερά και η Κεντροαριστερά μοιάζουν εγκλωβισμένες σε ένα παράλληλο σύμπαν.
Το ελληνικό success story απειλείται αν οι πολίτες αγνοήσουν τη σημαντική θέση που κατέχει η χώρα και συστρατευτούν με διάφορα πολιτικά “ρετάλια” που ψάχνουν απεγνωσμένα... καρέκλες για να ικανοποιήσουν τις προσωπικές φιλοδοξίες τους και όχι να υπηρετήσουν όπως πρέπει τα εθνικά συμφέροντα.
Γράφει ο Λουκάς Γεωργιάδης
Την ίδια στιγμή, διάφοροι γυρολόγοι πολιτικοί της Αριστεράς, αλλάζουν κόμματα σαν τα πουκάμισα, πιστεύοντας ότι θα βρουν τον τρόπο για να ρίξουν τον Μητσοτάκη! Βλέπουμε τύπους και τύπισσες που ήταν με το “παλιό ΠΑΣΟΚ”, πήγαν στον ΣΥΡΙΖΑ, στη συνέχεια στον Κασσελάκη ή στην Κωνσταντοπούλου και τώρα ψάχνουν τον τρόπο για να επιστρέψουν στο ΠΑΣΟΚ ή να πιάσουν... στασίδι στο κόμμα Τσίπρα!
Η γελοιότητα των καταστάσεων που βιώνουμε δεν είναι απλώς ένα αισθητικό πρόβλημα, αλλά μπορεί να συνιστά και το μεγαλύτερο πολιτικό δώρο στον Κυριάκο Μητσοτάκη. Τα “παρατράγουδα” στον χώρο της Κεντρο-Αριστεράς ηχούν ως καμπανάκι στο εκλογικό σώμα, το οποίο, την άνοιξη του 2027 καλείται να βάλει στο περιθώριο τους υπονομευτές των εθνικών συμφερόντων και όσους ευαγγελίζονται την επιστροφή στην κανονικότητα, θυμίζοντας μας με την παρουσία τους την πολιτική αηδία που πρέπει να νιώθει κάποιος νουνεχής άνθρωπος. Η δική τους κανονικότητα είναι αντι-κανονικότητα για τη χώρα και χρειάζεται ιδιαίτερη προσοχή για να μην ξαναμπλέξουμε πάλι σε περιπέτειες.
Όμως, ας ξεκινήσουμε να δούμε ποια είναι αυτά τα πρόσωπα και τι πρεσβεύουν:
1.Αλέξης Τσίπρας. Επιστρέφει στην πολιτική σκηνή με στόχο την κατάκτηση της δεύτερης θέσης, πιστεύοντας ότι αν καταφέρει κάτι τέτοιο, θα πάρει σταδιακά τον κόσμο του ΠΑΣΟΚ και το 2031 (ή νωρίτερα) μπορεί να ξαναγίνει πρωθυπουργός, νικώντας τον Μητσοτάκη ή τον αντίπαλο του! Θεμιτά τα όνειρα, αλλά στην περίπτωση του καλό είναι να μην τα κάνουν πραγματικότητα οι ψηφοφόροι.
Από την άλλη πλευρά, οφείλουμε να επισημάνουμε ότι μιλάμε για έναν πολιτικό τυχοδιώκτη και αριβίστα της πολιτικής. Αποτελεί προϊόν κακής... ανακύκλωσης, ενώ θεωρείται ο... κορυφαίος “διδάξας” του λαϊκισμού. Θέλει να εμφανιστεί ως “σοφός”, πιστεύει ότι του... χρωστάμε για τα εγκλήματα του, αλλά δεν μπορεί να κατανοήσει ότι οι αγορές αντιμετωπίζουν με αηδία και καχυποψία την... αφεντιά του! Βέβαια, μπορεί να εξαπατήσει τον λαό για ακόμη μία φορά και οι αγορές να τον δουν στην πράξη ως έναν νέο και... χρήσιμο ηλίθιο! Όλα είναι πιθανά με τον συγκεκριμένο πολιτικό τύπο, ο οποίος, έρχεται και πάλι στη... ζωή μας με “ανακυκλωμένα και φθαρμένα υλικά” για να ξανακερδίσει ένα... τίμιο επταχίλιαρο στη Βουλή. Το μόνο σίγουρο είναι ότι κάθε φορά που εμφανίζεται ο Τσίπρας, ο Μητσοτάκης κερδίζει πόντους απλώς και μόνο επειδή θυμίζει στους πολίτες τι άφησε πίσω μαζί με τους άλλους που είτε θα τον ακολουθήσουν είτε θα τον έχουν απέναντι τους ως αντίπαλο...
2. Ο αρχηγός του ΠΑΣΟΚ Νίκος Ανδρουλάκης αντανακλά την αμηχανία της μετριότητας, καθώς έχει “καταφέρει” να κρατήσει σχεδόν σταθερή τη... βελόνα του κόμματος στις δημοσκοπήσεις! Χωρίς κανένα βάθος στην ανάλυση των οικονομικών εξελίξεων, της παγκόσμιας οικονομίας και των αγορών, ο αρχηγός του ΠΑΣΟΚ είναι εγκλωβισμένος σε μια ρητορική που εξαντλείται σε κομματικά στεγανά. Ο Ανδρουλάκης αδυνατεί να εμπνεύσει, αδυνατεί να διαμορφώσει ένα στρατηγικό όραμα ηγέτη για τη νέα θέση της Ελλάδας στον ενεργειακό χάρτη και τις διεθνείς συμμαχίες της, αποτελώντας έναν “άχρωμο” και ακίνδυνο αντίπαλο για τον Μητσοτάκη. Ωστόσο, μπορεί να αποδειχθεί ένας πολύτιμος σύμμαχος (όταν αποφασίσει να σκεφτεί λογικά και εθνικά), συμμετέχοντας σε μια κυβέρνηση συνεργασίας...
3. Ζωή Κωνσταντοπούλου. Είναι η πολιτική φιγούρα που αποτελεί το... θέατρο του παραλόγου! Δεν θα μείνει με... σταυρωμένα χέρια απέναντι στον Τσίπρα και δεν θα χαριστεί στο ΠΑΣΟΚ, παίζοντας επί της ουσίας το “παιχνίδι“ του Μητσοτάκη, καθώς όσο αυτοί θα “τρώγονται” μεταξύ τους, τόσο θα ενισχύεται η εικόνα του πρωθυπουργού, θυμίζοντας σε έναν εχέφρονα πολίτη, γιατί δεν πρέπει να ρίξει την ψήφο του σε ακατάλληλους πολιτικούς. Τα σόου της Κωνσταντοπούλου προσθέτουν τοξικότητα και παραλογισμό στον δημόσιο διάλογο, ενώ η ίδια θυμίζει “μπαμπούλα” στους αναποφάσιστους και κεντρώους ψηφοφόρους, λειτουργώντας υπέρ του Μητσοτάκη. Με τις “καρδούλες” και τις ατελείωτες αγορεύσεις του... τίποτα, απαξιώνει τον κοινοβουλευτικό έλεγχο, προκαλώντας θόρυβο όπως οι άδειοι “τενεκέδες”. Δυστυχώς όμως, έχει πέραση σε ένα προβληματικό τμήμα της κοινωνίας που θέλει τον... τσαμπουκά ή φαντάζεται ότι η Κωνσταντοπούλου είναι ο άνθρωπος δια πάσα νόσο και πάσα... ανοησία! Ωστόσο, μπορεί να κάνει σοβαρή ζημιά στους υπόλοιπους της Αριστεράς, απαξιώνοντας τους, αλλά και στέλνοντας τους σκεπτόμενους ψηφοφόρους στη Νέα Δημοκρατία! Το λες και... χορηγία κάτι τέτοιο!
4.Σωκράτης Φάμελλος. Ο αρχηγός του ΣΥΡΙΖΑ θυμίζει τον μαγαζάτορα που βρίσκεται στη φάση λίγο πριν αναρτήσει την πινακίδα “Κλείνουμε λόγω διάλυσης”! Θυμίζει εκκαθαριστή προβληματικής επιχείρησης και προσπαθεί να κρατήσει όρθιο ένα οικοδόμημα που καταρρέει. Με λόγο ξύλινο, γεμάτο θεωρητικολογίες και χωρίς καμία επαφή με το πώς λειτουργούν οι σύγχρονες αγορές, ο αρχηγός του ΣΥΡΙΖΑ, αποτελεί τη γέφυρα προς το τίποτα. Είναι το στέλεχος που ψάχνει ρόλο σε μια Αριστερά που φυλλοροεί, αδυνατώντας να καταλάβει ότι ο σκεπτόμενος πολίτης και ψηφοφόρος ζητά λύσεις και όχι αριστερές “ψαλμωδίες” άλλων δεκαετιών. Προσπαθεί να σωθεί ο ίδιος μέσα από κάποια συμμαχία για να παραμείνει βουλευτής και στην επόμενη Βουλή, αλλά είναι σίγουρο ότι υπάρχουν ανοικτοί “λογαριασμοί” ανάμεσα στον Τσίπρα, τον ΣΥΡΙΖΑ, την Κωνσταντοπούλου, αλλά και τον Ανδρουλάκη...
5. Στέφανος Κασσελάκης. Αποτελεί ένα πρόσωπο που από μελλοντικός... πρωθυπουργός, τώρα φαντάζει υπάλληλος εταιρείας καθαρισμού! Κινείται στον αστερισμό του... TikTok, επιδεικνύοντας μια παροιμιώδη άγνοια για τα εθνικά θέματα και τις λειτουργίες του κράτους. Αποτελεί ένα προϊόν lifestyle για πρωινές εκπομπές, ενώ για το Μέγαρο Μαξίμου αποτελεί... ευλογία, καθώς έστω και με ποσοστό 1% που του δίνουν οι δημοσκοπήσεις, μπορεί να προκαλέσει ζημιά στους υπόλοιπους του αριστερού χώρου, ευνοώντας τον Μητσοτάκη.
6. Γαβριήλ Σακελλαρίδης: Είναι ο νέος αρχηγός της “μουχλιασμένης” Νέας Αριστεράς, μετά την παραίτηση Χαρίτση, ο οποίος, βλέπει προς Τσίπρα... μεριά! Η επιστροφή του Σακελλαρίδη είναι το πιο σύντομο ανέκδοτο. Παρουσιάζεται ως το “φρέσκο” πρόσωπο, ενώ κουβαλάει στις πλάτες του όλη την αποτυχία της πρώτης περιόδου του ΣΥΡΙΖΑ. Ιδιώτευσε, μάλλον... κουράστηκε και τώρα επέστρεψε για να κάνει την... επανάσταση του, ρίχνοντας “γέφυρες” προς τον Βαρουφάκη. Η αδυναμία του να αντιληφθεί τη γεωπολιτική αναβάθμιση της χώρας και η εμμονή του σε μια... ανόητη Αριστερά τον καθιστούν παντελώς άσχετο με την πραγματικότητα. Μπορεί ωστόσο να αποδειχθεί ιδιαιτέρως... χρήσιμος, εφόσον συμμαχήσει με τον Βαρουφάκη και αρχίζει να βγάζει στη φόρα άπλυτα για την ομάδα Τσίπρα και τους Συριζαίους.
7. Γιάνης Βαρουφάκης: Πρόκειται για ένα πρόσωπο που πολιτικά δεν μπορεί να τον χαρακτηρίσει κάποιος, γιατί οι λέξεις μπορεί να είναι λίγες και πολύ “φτωχές”! Ο Γραμματέας του ΜεΡΑ 25 παραμένει ο γυρολόγος των θεωρητικών σχημάτων που στην πράξη οδηγούν στην καταστροφή. Σε έναν κόσμο που οι αγορές απαιτούν σταθερότητα και καθαρές γραμμές, εκείνος πουλάει ακόμα “παράλληλα συστήματα” και ψηφιακές αυταπάτες. Η πλήρης αποσύνδεση του από την παραγωγική βάση της χώρας και η εμμονή του σε μια διεθνή σκακιέρα που υπάρχει μόνο στο μυαλό του, τον καθιστούν ως ένα πάρα πολύ δυνατό χορηγό της δεξιάς κυριαρχίας. Μπορεί να... ανακατέψει τους υπόλοιπους συντρόφους συμβάλλοντας στην περαιτέρω αποσύνθεση της κατακερματισμένης Αριστεράς, αλλά και στην ενίσχυση της διείσδυσης του Μητσοτάκη στους αναποφάσιστους και στο κεντρώο κοινό.
8. Μαρία Καρυστιανού. Είναι το νέο πρόσωπο που φιλοδοξεί να κεφαλαιοποιήσει τον πόνο μιας χαροκαμένης μάνας, η οποία έχασε το παιδί της στο δυστύχημα των Τεμπών. Αποτελεί το πιο ειδικό και ταυτόχρονα πιο προβληματικό κομμάτι αυτού του θιάσου που συγκροτεί το αντι-Μητσοτακικό μπλοκ!
Ξεκίνησε ως σύμβολο μιας τραγωδίας, αλλά η σταδιακή διολίσθηση της σε έναν ακραία πολιτικό και δεσποτικό λόγο, αγκαλιά με τους υπόλοιπους γυρολόγους της Αριστεράς, υποσκάπτει την ίδια την ουσία της διεκδίκησης της. Η εργαλειοποίηση του πόνου για να εξυπηρετηθούν αριστερά αφηγήματα που δεν έχουν καμία σχέση με τη δικαιοσύνη αλλά με την ανατροπή του Μητσοτάκη, καταλήγει να έχει το αντίθετο αποτέλεσμα. Συσπειρώνει τους ορθολογιστές πολίτες γύρω από την κυβέρνηση, βλέποντας την απόπειρα πολιτικής εκμετάλλευσης ενός δράματος. Μπορεί να κάνει σημαντική ζημιά σε Τσίπρα, Ανδρουλάκη και Κωνσταντοπούλου, διεκδικώντας την είσοδο στη Βουλή.
"Δουλεύουν" για την κυριαρχία του Μητσοτάκη
Το κοινό χαρακτηριστικό και των οκτώ είναι η πλήρης αδυναμία τους να καταλάβουν ότι η Ελλάδα του 2026 δεν είναι μια απομονωμένη επαρχία της Ευρώπης, αλλά μια χώρα με ρόλο, σε ένα διαρκώς εξελισσόμενο γεωπολιτικό χάρτη.
Η χώρα μας είναι πλέον ενεργειακός κόμβος, στρατιωτικός εταίρος πρώτης γραμμής και ένας παίκτης που συνομιλεί ισότιμα με τις μεγάλες δυνάμεις. Οι 8 “χορηγοί” ασχολούνται με το ποιος πήρε το γραφείο του άλλου στη Βουλή ή ποιος έκανε την καλύτερη ανάρτηση στο Facebook, την ώρα που ο κόσμος αλλάζει ραγδαία. Αυτή η έλλειψη επαφής με το διεθνές γίγνεσθαι τους καθιστά επικίνδυνους για τη χώρα, αλλά ακίνδυνους για τον Πρωθυπουργό.
Η γελοιότητα, η ασυνέπεια και η πλήρης ένδεια προτάσεων από τη στρατιά των πολιτικών γυρολόγων, είναι ο λόγος που ο Μητσοτάκης κυριαρχεί χωρίς αντίπαλο. Ο πρωθυπουργός και η Νέα Δημοκρατία δεν είναι αλάνθαστοι, αλλά έχουν απέναντι τους ένα θίασο που δεν μπορεί να συμφωνήσει ούτε στα βασικά. Ο Μητσοτάκης θα συνεχίζει να ξεχωρίζει, όσο η Αριστερά δίνει βήμα σε ανθρώπους που δεν ξέρουν ή δεν θέλουν να αποδεχθούν πώς λειτουργούν οι αγορές ή πώς κλείνεται μια διεθνής αμυντική συμφωνία ή πώς προσελκύεται μια επένδυση τεχνολογίας.
Οι “8” αποτελούν εν δυνάμει και εν τοις πράγμασι τους καλύτερους εγγυητές της παραμονής του στην εξουσία, ακόμη και αν δεν κερδίσει την αυτοδυναμία στις εκλογές του 2027. Κάθε φορά που ανοίγουν το στόμα τους, υπενθυμίζουν στους Έλληνες ότι η εναλλακτική λύση είναι το χάος της γραφικότητας και της γελοιότητας. Το στοιχείο αυτό είναι κρίσιμης σημασίας για τη διαμόρφωση ενός θετικού περιβάλλοντος για την κυβέρνηση, ώστε η χώρα να συνεχίσει να πορεύεται στις “ράγες” του success story…