Ποιοι και γιατί μας κουβάλησαν τσάμπα σκληρά μνημονιακά μέτρα – Έβαλε το χεράκι του και ο Σαμαράς

Η πολιτική ιστορία της Ελλάδας είναι γεμάτη από στιγμές όπου ηγεσίες, κόμματα και πρόσωπα κρίθηκαν κατώτερα των περιστάσεων. Η μνημονιακή ιστορία της χώρας δεν σημαδεύτηκε απλώς από λάθη, αλλά σφραγίστηκε από τον πολιτικό ψευτο-εγωισμό, την απόλυτη πολιτική δειλία, την αδράνεια... ερασιτεχνών πολιτικών και τον τυχοδιωκτισμό συγκεκριμένων προσώπων. Υπάρχουν στιγμές που οι ηγέτες καλούνται να πάρουν αποφάσεις, ενώ οι... μη αποφάσεις τους, "επενδυμένες" με "δημοκρατική ευαισθησία" ή "επαναστατική γυμναστική", επιβάρυναν και θα επιβαρύνουν τις επόμενες γενιές για δεκαετίες.

Γράφει ο Λουκάς Γεωργιάδης

Το σκηνικό είναι πάντα το ίδιο και δεν είναι άλλο από το κορυφαίο θεσμικό εργαλείο του Συντάγματος, δηλαδή την εκλογή του Προέδρου της Δημοκρατίας, η οποία μετατράπηκε σε μοχλό εκβιασμού για την πρόωρη προσφυγή στις κάλπες. Το κομματικό συμφέρον μπαίνει πάνω από το εθνικό και το αποτέλεσμα είναι... κάκιστο. Η χώρα γκρεμίζεται στο βάραθρο και γίνεται έρμαιο κομματικών και προσωπικών επιδιώξεων. Δύο πρόσωπα συμβολίζουν αυτή την ιστορική ύβρι, έχοντας αφήσει ανεξίτηλο το στίγμα τους. Ο ένας είναι ο Γιώργος Παπανδρέου το 2009 και ο άλλος, ο Αλέξης Τσίπρας το 2015. Ωστόσο, υπάρχει και ο Αντώνης Σαμαράς, ο οποίος έβαλε το... χεράκι του για να γίνουν τα πράγματα χειρότερα, όταν έκανε αντιπολίτευση στον Παπανδρέου και όταν έφερε στην κυβέρνηση τον Τσίπρα...  

Το ηλίθιο σύνθημα "ΛΕΦΤΑ ΥΠΑΡΧΟΥΝ" ενώ η χώρα βρισκόταν σε ελεύθερη πτώση... Το 2009 είχε δημιουργηθεί στο ΠΑΣΟΚ η... ηλίθια -και εν τέλει εγκληματική- ψευδαίσθηση ότι "Λεφτά Υπάρχουν". Η παγκόσμια οικονομία συγκλονιζόταν από τη μεγάλη χρηματοπιστωτική κρίση, λόγω της κατάρρευσης της Lehman Brothers τον Σεπτέμβριο του 2008. Στην Ελλάδα, οι... καμπάνες για την οικονομία δεν ηχούσαν απλώς, αλλά "χτυπούσαν"... πένθιμα επί ένα χρόνο! Το έλλειμμα κάλπαζε, οι αγορές άρχιζαν να κλείνουν τις στρόφιγγες του δανεισμού και η χώρα χρειαζόταν επειγόντως έναν αρχηγό με καθαρό βλέμμα, έτοιμο να συγκρουστεί με την πραγματικότητα και να πάρει επώδυνες αλλά αναγκαίες αποφάσεις. 

Ο τότε πρωθυπουργός Κώστας Καραμανλής βγήκε στη Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης και μίλησε ξεκάθαρα για την ανάγκη περικοπών και επιβολής φόρων για να ηρεμήσουν οι αγορές και να έρθει ο λογαριασμός σε μια σχετική ισορροπία. Δεν εισακούστηκε. Αντί γι' αυτό, ο Γιώργος Παπανδρέου επέλεξε τον δρόμο της απόλυτης ανευθυνότητας. Με φόντο την εκλογή Προέδρου της Δημοκρατίας τον Μάρτιο του 2010, το ΠΑΣΟΚ ξεκαθάρισε ότι θα μπλοκάρει τη διαδικασία, "εργαλειοποιώντας" τον θεσμό για να σύρει τη χώρα σε πρόωρες εκλογές.

Έτσι, ο Καραμανλής αναγκάστηκε να προσφύγει σε πρόωρες εκλογές για να περάσει την "καυτή πατάτα" στον επόμενο. Άλλωστε δεν είχε νόημα να σέρνεται μια "αρρωστημένη" κατάσταση, καθώς η τότε κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας ένιωθε ότι δεν είχε την πολιτική και ηθική νομιμοποίηση για τη λήψη πρωτοφανών μέτρων, που σηματοδοτούσαν το τέλος της πλασματικής ευημερίας 30 ετών. Οι εκλογές έγιναν στις 4 Οκτωβρίου 2009 και το πρόσωπο που θα έπρεπε να διαχειριστεί κάτι εντελώς πρωτόγνωρο και σοκαριστικό, ήταν ο Γεώργιος Ανδρέα Παπανδρέου... 

Ο αρχηγός του ΠΑΣΟΚ, είδε το... τυρί, δηλαδή την εξουσία, αλλά δεν πρόσεξε τη... φάκα, δηλαδή την τραγική οικονομική κατάσταση της χώρας. Προφανώς, για τον ΓΑΠ προείχε η κατάληψη της εξουσίας, όμως δεν άργησε να έρθει αντιμέτωπος με την οικονομική "βόμβα" που... έσκασε στα χέρια του. Ίσως, ήταν και η "θεία δίκη" για να πληρώσει πολιτικά την υπερχρέωση της χώρας, στην οποία μας οδήγησε ο πατέρας του, Ανδρέας Παπανδρέου. 

Ο Γιώργος Παπανδρέου δεν ήταν απλώς απροετοίμαστος, αλλά έδειχνε να μην έχει καταλάβει τι πρέπει να αντιμετωπίσει μέσα σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα. Η μη απόφαση του να συναινέσει σε ένα εθνικό σχέδιο διάσωσης πριν η χώρα χάσει την αξιοπιστία της και η απόφαση του να πορευτεί με το ιστορικό, πλέον, σύνθημα "Λεφτά υπάρχουν", αποτέλεσαν την πρώτη πράξη του ελληνικού δράματος. Ο... Γιώργος, αντί για άμεση λήψη μέτρων, προτίμησε να χαϊδέψει τα αυτιά ενός εκλογικού σώματος που βρισκόταν σε άρνηση. Όταν τελικά κάθισε στον πρωθυπουργικό θώκο, η πραγματικότητα τον εκδικήθηκε με τον πιο σκληρό τρόπο, σηματοδοτώντας την αρχή του τέλους για το ΠΑΣΟΚ, έτσι όπως το γνωρίσαμε ως ισχυρό κόμμα εξουσίας.  

Οι μήνες της αδράνειας, οι δισταγμοί και η πλήρης ανικανότητα να αντιληφθεί το μέγεθος του κινδύνου, τον οδήγησαν ανήμερα της εορτής του, στις 23 Απριλίου 2010 στο... Καστελόριζο! Από εκεί ανακοίνωσε την προσφυγή της Ελλάδας στον διεθνή μηχανισμό στήριξης, που μέχρι εκείνη τη στιγμή ήταν το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, με τον επικεφαλής του οποίου, σοσιαλιστή Στρος Καν βρισκόταν σε στενή συνεργασία μήνες πριν! 

Ας λάβουμε υπόψιν ότι όταν ανέλαβε το ΠΑΣΟΚ την εξουσία τον Οκτώβριο του 2009, το spread του δεκαετούς ομολόγου βρισκόταν στις 130 μονάδες και ο Γιώργος Παπανδρέου, το παρακολουθούσε επί μήνες να... πετάει, χωρίς να κάνει τίποτα. Για την ιστορία, έφτασε στις 800 μονάδες, με τα ασφάλιστρα κινδύνου στα ύψη! 

Προηγουμένως, αυτός ο μοιραίος άνθρωπος είχε φροντίσει να επιβάλλει έκτακτο φόρο 1 δισ. ευρώ στις επιχειρήσεις, "πουλώντας" στο πόπολο "τη σύγκρουση με το κεφάλαιο". Τα λεφτά αυτά τα μοίρασε στους συνταξιούχους (300 ευρώ σε κάθε δικαιούχο), λίγο πριν μπούμε στο μνημόνιο, από τους οποίους τα πήρε στο πολλαπλάσιο όταν μπήκαμε στην... πρέσα! Μιλάμε για πράγματα που χρήζουν ψυχανάλυσης, γιατί σε οικονομική λογική και κριτική δεν αντέχουν... 

Ο άνθρωπος που θα... έσωζε τη χώρα με τις δικές του "μαγικές" συνταγές, έγινε ο αρχιτέκτονας του πρώτου πολύ σκληρού μνημονίου, φορτώνοντας την Ελλάδα με παραπάνω βάρη για δεκαετίες. Η άρνηση του να δράσει έγκαιρα το 2009 ήταν το πρώτο μεγάλο έγκλημα της μεταπολιτευτικής οικονομικής ιστορίας της χώρας. Αν είχε λειτουργήσει με άμεσα αντανακλαστικά, το κόστος θα ήταν μικρότερο και κάθε επόμενο πακέτο μνημονιακών μέτρων θα ήταν πολλά... κιλά ελαφρύτερο από αυτά που μας έπεσαν στο... κεφάλι! Είδε τη φωτιά να ξεσπά και ενώ μπορούσε να την αντιμετωπίσει με ένα... κουβά, την άφησε να "φουντώσει" και μετά χάθηκε εντελώς ο έλεγχος... 

Το κόστος της αδράνειας του και της ανεξήγητης αδιαφορίας του, όταν ο τότε Διοικητής της Τραπέζης Ελλάδος, Γιώργος Προβόπουλος, του εξηγούσε ότι έρχεται... τσουνάμι, είναι ανυπολόγιστο. Αν είχε καταλάβει τι συνέβαινε, το πρώτο μνημόνιο θα είχε πολύ λιγότερα μέτρα. Αν είχε αφήσει τον Κώστα Καραμανλή και τη Νέα Δημοκρατία να "ψηθούν", θα παραλάμβανε μια σαφώς καλύτερη κατάσταση, μετά από εκλογές το 2011 και θα χρειάζονταν πολύ λιγότερα και λιγότερο επώδυνα μέτρα. Βέβαια, στην περίπτωση του ΓΑΠ ξέρουμε ότι με την πρόωρη προσφυγή στις κάλπες το 2009, ακυρώθηκε και ο πετρελαιαγωγός Μπουργκάς-Αλεξανδρούπολη, για τον οποίο τόση συζήτηση είχε γίνει, ώστε να μη γίνει...

Εξάλλου, το 2011 δεν ήταν... γούρικη χρονιά, ούτως ή άλλως. Ο ΓΑΠ βρέθηκε σε σύγχυση και είπε και αυτός να... σκεφτεί τη διενέργεια δημοψηφίσματος, με αποτέλεσμα η Γερμανίδα Καγκελάριος Άνγκελα Μέρκελ και ο Γάλλος Πρόεδρος Νικολά Σαρκοζί να τον στείλουν... αδιάβαστο στις Κάννες! Έτσι, ζήτησαν ως τελευταία ελπίδα την τοποθέτηση στη θέση του Πρωθυπουργού, του σοβαρού Λουκά Παπαδήμου στις... 11/11/11, ο οποίος υποστηρίχθηκε από τη Νέα Δημοκρατία, το ΠΑΣΟΚ και τον Λαϊκό Ορθόδοξο Συναγερμό. 

Ο ΓΑΠ έγραψε το όνομα του με... μαύρο χρώμα στην ιστορία του τόπου. Όταν χρειάστηκε να λειτουργήσει σαν στρατηγός την ώρα του πολέμου, αυτός προσπαθούσε να βάλει την... αλυσίδα στο ποδήλατο εν κινήσει! Το κόστος της καθυστέρησης ήταν ένα δάνειο 110 δισεκατομμυρίων ευρώ με εξαιρετικά σκληρούς όρους, οριζόντιες περικοπές μισθών και συντάξεων έως και 30% και την απαρχή μιας βαθιάς εξαετούς ύφεσης. Πλήρωσε πολιτικά το τίμημα των σλόγκαν "Λεφτά Υπάρχουν" και "ΠΑΣΟΚ ωραία χρόνια", με τη μόνη διαφορά ότι τον λογαριασμό της δεκαετίας του ΄80 και μετέπειτα, αλλά και τα δικά του λάθη, θα τα πληρώνουμε για δεκαετίες... 

Οι ιστορικές ευθύνες Σαμαρά που ενίσχυσαν το αντιμνημονιακό μέτωπο

Η αναγκαστική προσφυγή στον διεθνή δανεισμό για τη διάσωση της χώρας επί Γιώργου Παπανδρέου, διαμόρφωσε όμως και μια άλλη πραγματικότητα με πρωταγωνιστή τον Αντώνη Σαμαρά, ο οποίος διαδέχθηκε τον Κώστα Καραμανλή στην αρχηγία της Νέας Δημοκρατίας μετά την εκλογική ήττα του Οκτωβρίου 2009.

Ο Αντώνης Σαμαράς επέμενε ότι με δημοσιονομικό έλλειμμα 15,5% του ΑΕΠ, άλλο τόσο στο ισοζύγιο συναλλαγών και τα spreads στα ύψη, θα αποφεύγαμε την προσφυγή σε διεθνές πρόγραμμα δανεισμού με σκληρούς όρους. Έτσι, ως... φρέσκος αρχηγός της Νέας Δημοκρατίας και υπερασπιζόμενος τον Κώστα Καραμανλή, παρά την αδράνεια της κυβέρνησης του, "διέβη τον Ρουβίκωνα"! Έκανε την επιλογή να... ηγηθεί του "αντιμνημονιακού μετώπου" θεωρώντας ως... εσκεμμένη την προσφυγή στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο και στον προσωρινό μηχανισμό στήριξης από την Ευρωζώνη. 

Ο Σαμαράς με βάση τον τρόπο που πολιτεύτηκε, φαίνεται να μην κατανόησε ότι άλλο πράγμα ήταν η χαρακτηριστική αδράνεια του Γιώργου Παπανδρέου φορτώνοντας επιπλέον βάρος στους πολίτες και άλλο πράγμα να ισχυρίζεται ότι δεν είχαμε ανάγκη από διεθνή χρηματοδότηση με εξαιρετικά αυστηρούς όρους. Ανέβασε δε, τόσο ψηλά τον πήχυ που το 2012 με τη συγκυβέρνηση ΝΔ-ΠΑΣΟΚ-ΔΗΜΑΡ αρχικά και στη συνέχεια μόνο με το ΠΑΣΟΚ, αναγκάστηκε να υπογράψει επώδυνα μέτρα. 

Ο Αντώνης Σαμαράς με τα σκληρά αλλά αναπόφευκτα μέτρα που έλαβε η κυβέρνηση της περιόδου Ιουνίου 2012-Δεκεμβρίου 2014, έβαλε "ταφόπλακα" στην αντιμνημονιακή ρητορική του, η οποία τον είχε απομονώσει. Μάλιστα, χρειάστηκε να προστρέξει στη βοήθεια του Κώστα Σημίτη, προκειμένου να βρει συμμάχους στη Γερμανία και σε άλλες χώρες, καθώς όλοι τον έβλεπαν καχύποπτα έως και απαξιωτικά. Μάλιστα, στο εξωτερικό προξενούσε ιδιαίτερη εντύπωση το γεγονός ότι ένας έμπειρος πολιτικός, πρώην ευρωβουλευτής, για πολλά χρόνια βουλευτής και οικονομολόγος, δεν είχε αντιληφθεί τι είχε συμβεί στη χώρα του και κατέφευγε σε συνθήματα, τύπου... ΚΚΕ! Όλα αυτά δεν είχαν καμία σχέση με την πραγματικότητα. Ίσα ίσα, τα συνθήματα αυτά έριχναν νερό στο μύλο του λαϊκισμού και τροφοδοτούσαν την διαρκή άνοδο του Τσίπρα. 

Ο Σαμαράς είχε... σκυλιάσει να γίνει πρωθυπουργός και μάλιστα, το γεγονός ότι η κυβέρνηση Παπαδήμου είχε... ημερομηνία λήξεως, δεν βοήθησε την εθνική υπόθεση για να μας δουν οι αγορές πιο φιλικά και ταυτόχρονα τα μέτρα να είναι λιγότερο επώδυνα. Ερχόμενος το 2012, χωρίς να αφήσει την κυβέρνηση Παπαδήμου να φτάσει έως τον Οκτώβριο του 2013 που ήταν ο συμβατικός χρόνος της θητείας της συγκυβέρνησης ΝΔ-ΠΑΣΟΚ-ΛΑ.Ο.Σ., πλήρωσε ο ίδιος το τίμημα που πληρώνουν όσοι βάζουν πάνω απ΄ όλα τις προσωπικές φιλοδοξίες τους. Πάντως, το περίφημο "success story" του 2014, όσο ατελές κι αν ήταν, πρόσφερε μια διέξοδο. Παρά τα λάθη του, ο Σαμαράς προσπάθησε να κάνει το καλύτερο δυνατό για να σταθεί όρθια η χώρα, έχοντας όμως συμβάλλει καθοριστικά στην επιδείνωση των όρων που θα χαρακτήριζαν τη νέα σχέση Ελλάδας-δανειστών.  

Η μεγάλη ζημιά είχε γίνει. Ο Σαμαράς από το "αντιμνημονιακό μέτωπο" και τις υστερικές κραυγές, πέρασε στο "στρατόπεδο" των προθύμων, καθώς δεν υπήρχε άλλη επιλογή. Η πορεία του και ο τρόπος με τον οποίο πολιτεύτηκε, σήκωσαν τον... αμανέ του Τσίπρα, ο οποίος, αξιοποίησε την ευκαιρία που του έδωσε ο Μεσσήνιος πολιτικός, για να κάνει τα δικά του... κόλπα, τα οποία δυστυχώς θα πληρώνουμε για πολλές δεκαετίες!  

Τα εγκλήματα του τυχοδιώκτη Τσίπρα το 2015

Ο Γιώργος Παπανδρέου άνοιξε την πόρτα του... φρενοκομείου και το εκλογικό σώμα μετά τα σκληρά μνημονιακά μέτρα της συγκυβέρνησης Νέας Δημοκρατίας-ΠΑΣΟΚ, είδε... σωτηρία στον Τσίπρα! Ο ερχομός του ΣΥΡΙΖΑ στην εξουσία το 2015, σε σύμπραξη με τους Ανεξάρτητους Έλληνες, ήταν η έμπρακτη αποδοκιμασία των πολιτών στα δύο μεγάλα κόμματα εξουσίας που κυβέρνησαν στη Μεταπολίτευση. Όταν το μυαλό του ψηφοφόρου δεν είναι καθαρό, γιατί το κάνουν... μουσταλευριά κάποιοι κυνικοί πολιτικάντηδες, τότε δεν υπάρχει η ευθυκρισία για τη σωστή απόδοση των ευθυνών. Και το λέμε αυτό γιατί η Νέα Δημοκρατία παρέδωσε το δημόσιο χρέος της χώρας στο 34,1% το 1981 και ο Ανδρέας Παπανδρέου δημιούργησε τέτοιο τσουνάμι που ούτε ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης δεν μπορούσε να το συγκρατήσει την περίοδο 1990-1993, με αποτέλεσμα να ξεπεράσει το 100% του ΑΕΠ!  

Άρα, η πληγή της υπερχρέωσης ήταν ο Ανδρέας Παπανδρέου, κάτι που οι νεότεροι δεν γνωρίζουν, ενώ οι παλαιότεροι σε μεγάλο βαθμό δεν θέλουν να... θυμούνται! Βλέπετε, "με τον Ανδρέα φάγαμε ψωμάκι" λέει ο λαουτζίκος, ο οποίος είδε το "τυρί" αλλά όχι τη "φάκα"! Αυτό το... ψωμάκι που ήταν δανεικό πληρώσαμε, πληρώνουμε και θα πληρώνουμε τουλάχιστον για άλλα 35 χρόνια! Αλλά, πάμε παρακάτω... 

Η ιστορία με τον Τσίπρα επαναλήφθηκε ως φάρσα και ως τραγωδία μαζί. Στα τέλη του 2014, μετά από χρόνια σκληρών θυσιών, η χώρα άρχιζε να δείχνει τα πρώτα δειλά σημάδια σταθεροποίησης, αφού όμως είχαν προηγηθεί τα σκληρά, αλλά αναπόφευκτα μέτρα, της συγκυβέρνηση Νέας Δημοκρατίας-ΠΑΣΟΚ ή Σαμαρά-Βενιζέλου. Όμως, η... βουλιμία για την εξουσία δεν μπορούσε να περιμένει... 

Ο Αλέξης Τσίπρας και ο ΣΥΡΙΖΑ χρησιμοποίησαν ακριβώς το ίδιο "όπλο" με τον Γιώργο Παπανδρέου, δηλαδή τη μη εκλογή Προέδρου της Δημοκρατίας τον Δεκέμβριο του 2014. Αδιαφορώντας πλήρως για το γεγονός ότι η χώρα βρισκόταν στη μέση μιας αξιολόγησης και ότι οι αγορές κρατούσαν την ανάσα τους, προκάλεσαν πρόωρες εκλογές τον Ιανουάριο του 2015. Αυτό που ακολούθησε το πρώτο εξάμηνο εκείνης της χρονιάς δεν ήταν διαπραγμάτευση, αλλά ένας εθνικός ακρωτηριασμός. Ένας εφιάλτης! Ήταν τόσο ηλίθιοι εκεί στον ΣΥΡΙΖΑ που δεν άφησαν τον Σαμαρά και τον Βενιζέλο να πάρουν πάνω όλο το βάρος και να έρθουν... καβάλα στο άλογο στις εκλογές του 2016, που αποτελούσαν το πλήρωμα του συνταγματικού χρόνου μετά τη διενέργεια των εκλογών του Ιουνίου 2012. 

Πολλοί... σύντροφοι στον ΣΥΡΙΖΑ, όπως για παράδειγμα ο Τσακαλώτος, έχουν αναφέρει το μεγάλο λάθος του Τσίπρα να εκβιάσει τις εκλογές το 2015. Ήταν τότε που έλεγαν ότι πρέπει να αφήσουν τον Σαμαρά και τον Βενιζέλο να "τσιγαριστούν", αλλά, ο φόβος ενός μικρού success story που θα το πιστώνονταν η Νέα Δημοκρατία και το ΠΑΣΟΚ, τους ώθησε να εκβιάσουν καταστάσεις. Βέβαια, μάθαμε τι σημαίνει Αριστερά και με ποιους απατεώνες είχαμε να κάνουμε, αλλά τα... δίδακτρα ήταν πάρα πολύ "αλμυρά". Πληρώσαμε για δίδακτρα σε ιδιωτική σχολή στα... Εξάρχεια, τα οποία μας στοίχισαν πολλαπλάσια από αυτά που θα πληρώναμε στο Χάρβαρντ!

Ο Τσίπρας, εγκλωβισμένος στις δικές του ιδεοληψίες και περιτριγυρισμένος από νάρκισσους "μάγους" της οικονομίας, αρνήθηκε να πάρει την προφανή απόφαση, δηλαδή να κλείσει την αξιολόγηση και να κρατήσει τη χώρα σε ασφαλές λιμάνι. Προτίμησε να παίζει... θέατρο, να προβαίνει σε... ηρωικές δηλώσεις και εν τέλει κατέληξε στο γελοίο δημοψήφισμα-παρωδία του Ιουλίου, έχοντας ως εθνικό... διαπραγματευτή μέχρι τότε, τον ανόητο υπουργό Οικονομικών Γιώργο Βαρουφάκη, πρώην σύμβουλο του Γιώργου Παπανδρέου!

Η... μη απόφαση της έγκαιρης συμβιβαστικής λύσης και η εμμονή του Τσίπρα σε μια ανύπαρκτη ρήξη οδήγησαν στο κλείσιμο των τραπεζών, στα capital controls και στον απόλυτο διασυρμό της χώρας. Το κόστος αυτής της "περήφανης αυταπάτης" αποτιμήθηκε σε τουλάχιστον 200 δισεκατομμύρια ευρώ, με βάση επίσημη δήλωση του τότε αρχιλογιστή του Euro Working Group, Τόμας Βίζερ, στο Φόρουμ των Δελφών στις 18 Μαρτίου 2018. Πάντως, καλό είναι όταν μιλάνε πρόσωπα με τέτοια γνώση και βάθος, λόγω άμεσης εμπλοκής στα πράγματα, κάποιοι πρέπει να κάνουν... τουμπεκί ψιλοκομμένο και να σκύβουν το κεφάλι τους!

Επί Τσίπρα καταστράφηκε το τραπεζικό σύστημα και υποθηκεύτηκε η δημόσια περιουσία για 99 χρόνια μέσω του Υπερταμείου! Μάλιστα, με βάση τις δηλώσεις επίσημων αξιωματούχων στο ντοκιμαντέρ της τηλεόρασης του ΣΚΑΪ "Στο χιλιοστό", είχε πέσει στο τραπέζι ακόμη και η πώληση της... Ακρόπολης ή του κυπέλλου που κατέκτησε η Εθνική Ομάδα Ποδοσφαίρου στο Euro του 2004!!! Μιλάμε για τέτοια ξεφτίλα και εθνική ντροπή. Δυστυχώς, αυτός που ήρθε και "πούλαγε" ψέμα με τον... τόνο, έχει επιστρέψει σαν να μη συμβαίνει τίποτα και με μια νοοτροπία αναίσθητου τυχοδιώκτη, ζητεί και πάλι την ψήφο των πολιτών. Ελπίζουμε ότι ο κόσμος διαθέτει ακόμη λίγα... δράμια μυαλό και θα τον βάλει εκεί που πρέπει! 

Ο Αλέξης Τσίπρας, ο άνθρωπος που θα έσκιζε τα μνημόνια με ένα νόμο και ένα άρθρο, υπέγραψε τελικά το τρίτο και σκληρότερο μνημόνιο. Ήταν το τίμημα της πολιτικής του επιπολαιότητας, το κόστος μιας τυχοδιωκτικής στρατηγικής που ξεκίνησε από το σαμποτάζ της προεδρικής εκλογής και κατέληξε σε μια ταπεινωτική συνθηκολόγηση...

Μοιραίοι άνθρωποι που θα έπρεπε να έχουν εξαφανιστεί από προσώπου γης... 

Οι ομοιότητες μεταξύ του 2009 και του 2015 βγάζουν... μάτι και προκαλούν οργή. Στις περιπτώσεις Παπανδρέου και Τσίπρα,  η χώρα έγινε όμηρος αρχηγών που είδαν την εθνική κρίση ως σκαλοπάτι για την πρωθυπουργική καρέκλα. Και στις δύο αυτές περιόδους, η "εργαλειοποίηση" του Συντάγματος για την πρόκληση εκλογών λειτούργησε ως επιταχυντής της καταστροφής. Ο Γιώργος Παπανδρέου και ο Αλέξης Τσίπρας αρνήθηκαν να δουν την πραγματικότητα όταν αυτή απαιτούσε υπευθυνότητα. Προτίμησαν να κρυφτούν πίσω από λαϊκιστικά αφηγήματα, να καθυστερήσουν τις αναγκαίες αποφάσεις και να μεταθέσουν το βάρος στους ώμους των πολιτών. 

Τα σκληρά μνημόνια που υπέγραψαν δεν ήταν νομοτέλεια, αλλά το άμεσο αποτέλεσμα των δικών τους μοιραίων επιλογών και της πολιτικής τους δειλίας. Η ιστορία τους έχει ήδη καταγράψει όχι ως θύματα των ξένων δανειστών, αλλά ως τους αυτόχειρες ηγέτες που με την αδράνεια και τον πολιτικό κυνισμό τους, "έδεσαν χειροπόδαρα" τη χώρα. Το μάθημα είναι σαφές, αν και το κόστος είναι δυσβάστακτο. Γιατί, όταν η πολιτική ηγεσία προτάσσει το κομματικό κέρδος έναντι του εθνικού συμφέροντος, τότε το τίμημα δεν το πληρώνουν οι ίδιοι στις κάλπες, αλλά οι πολίτες στην καθημερινότητα τους.

Οι περιπτώσεις Παπανδρέου και Τσίπρα είναι ενδεικτικές της ανατροπής που μπορεί να προκληθεί σε μια χώρα, όταν το Σύνταγμα δεν έχει διαχωρίσει την προεδρική εκλογή από τη διακυβέρνηση της χώρας. Με την αναθεώρηση του άρθρου 32 το 2019, αντιμετωπίστηκε το ζήτημα της προεδρικής εκλογής, αλλά, με βάση το ιστορικό προηγούμενο είναι σαν να κάνουμε τώρα το... μνημόσυνο του... μακαρίτη! Τουλάχιστον έκλεισε μια θεσμική Κερκόπορτα, για την οποία πληρώσαμε και πληρώνουμε μεγάλο οικονομικό κόστος, γιατί κάποιοι ήθελαν να κάνουν τα δικά τους... παιχνίδια! 

Στο εξής, κανένας αρχηγός της αντιπολίτευσης δεν μπορεί πλέον να κρατήσει όμηρο την πολιτική και οικονομική σταθερότητα της χώρας για να ικανοποιήσει τις μικροκομματικές του επιδιώξεις. Είναι καλό να θυμόμαστε οι παλαιότεροι και να μαθαίνουν οι νεότεροι, τι σημαίνει λαϊκισμός και ποιο είναι το κόστος που μπορεί να πληρώσει ένας λαός. 

Ο Καραμανλής έπεσε στον σκληρό πυρήνα της διεθνούς κρίσης, προσπάθησε να πείσει την κοινή γνώμη για την αναγκαιότητα κάποιων μέτρων, αλλά ο λαϊκισμός του Παπανδρέου υπερίσχυσε. 

Στη συνέχεια, ο ΓΑΠ έπεσε θύμα των λαϊκιστικών συνθημάτων του και άνοιξε τον δρόμο στον Σαμαρά, ο οποίος νόμιζε ότι είχε τη "μαγική" συνταγή. Όταν ο Σαμαράς ήρθε αντιμέτωπος με τη σκληρή πραγματικότητα, έπρεπε να σβήσει με το... σφουγγάρι την αντιμνημονιακή ρητορική του και να προσγειωθεί στην οδυνηρή πραγματικότητα. 

Η... προσγείωση αυτή, αποτέλεσε τη βάση για την... απογείωση του λαϊκιστή και τυχοδιώκτη Τσίπρα και η συνέχεια είναι γνωστή. Το συμπέρασμα είναι ένα: όσοι ποντάρουν στα εύκολα συνθήματα, τότε τρώνε το... κεφάλι τους όταν καλούνται να αναλάβουν ευθύνες! Το κακό είναι ότι αυτή ηττώνται πολιτικά, ενώ ο λαός στενάζει οικονομικά!

Ο μόνος τρόπος για να μην μπλέκουμε κάθε φορά σε νέες περιπέτειες, είναι λίγο... μυαλό την ώρα που ψηφίζουμε! Δεν υπάρχει μεγαλύτερη προσφορά στη χώρα και τις επόμενες γενιές, από την ανάληψη της ευθύνης την κρίσιμη ώρα της κάλπης, όπου πρέπει να εμπιστευτούμε αυτούς που αξίζουν και όχι αυτούς που μας κοροϊδεύουν. 

Γιατί αυτοί που μας κορόιδεψαν και μας εξαπάτησαν δεν πρέπει να ζητούν την ψήφο μας και θα έπρεπε να έχουν εξαφανιστεί από προσώπου γης...