“Καμπανάκι” βαθιάς αποσύνθεσης της κοινωνίας εκπέμπουν τα καθημερινά φαινόμενα ανομίας.
Ήταν 6 Δεκεμβρίου 2008, όταν η Αθήνα κάηκε με αφορμή τη δολοφονία του ανήλικου Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου, από τον ειδικό φρουρό Επαμεινώνδα Κορκονέα. Τότε ήταν κυβέρνηση η Νέα Δημοκρατία με πρωθυπουργό τον Κώστα Καραμανλή και αρμόδιο υπουργό Εσωτερικών και Δημοσίας Τάξεως τον Προκόπη Παυλόπουλο. Η αμυντική στάση της Αστυνομίας και η αποδοχή με κατεβασμένα... χέρια της κατάστασης αναρχίας που ακολούθησε, έριξε τον σπόρο για όσα θα ακολουθούσαν αργότερα...
Γράφει ο Λουκάς Γεωργιάδης
Εννέα μήνες πριν, είχε εκλεγεί αρχηγός του τότε Συνασπισμού ο νεαρός (ενήλικος...) Αλέξης Τσίπρας, ο οποίος, ήρθε ως... επαναστάτης για να αλλάξει τον... κόσμο! Το 2010, η Ελλάδα εισήλθε στον αστερισμό των μνημονίων και στις 5 Μαΐου της ίδιας χρονιάς, εν μέσω διαδηλώσεων και σφοδρών συγκρούσεων στο Κέντρο της Αθήνας, έχασαν τη ζωή τους τρεις νέοι άνθρωποι που έκαναν το... λάθος να βρίσκονται στη δουλειά τους! Μία εκ των νεκρών ήταν μάλιστα και έγκυος. Τότε, στην κυβέρνηση ήταν το ΠΑΣΟΚ με πρωθυπουργό τον Γιώργο Παπανδρέου.
Τα δύο προαναφερόμενα τραγικά περιστατικά, αποτέλεσαν κομβικής σημασίας γεγονότα για μια κοινωνία που βρισκόταν εν βρασμώ και σε μια φάση επώδυνου μετασχηματισμού. Ιδίως, η εποχή των μνημονίων συνδέθηκε με πρωτοφανή περιοριστικά μέτρα που ανέτρεψαν τη ζωή όλων. Ήταν τότε που άρχισε να διαμορφώνεται ένα κλίμα τοξικότητας, το οποίο, υποδαύλιζε η περιθωριακή Αριστερά και ταυτόχρονα, γινόταν... ελκυστικό και για την ανάπτυξη του άλλου άκρου, δηλαδή της φασιστικής ακροδεξιάς.
Σαν “κερασάκι στην τούρτα” της τοξικότητας και της όξυνσης των παθών, ήρθε η δολοφονία του Παύλου Φύσσα, τα ξημερώματα της 17ης προς 18η Σεπτεμβρίου 2013. Τότε είχαμε κυβέρνηση συνεργασίας ΝΔ-ΠΑΣΟΚ με πρωθυπουργό τον Αντώνη Σαμαρά, ο οποίος, από την αντιμνημονιακή ρητορική της περιόδου 2009-2012, μεταπήδησε στον ορθό και ρεαλιστικό δρόμο της προσαρμογής, με την υιοθέτηση του δεύτερου και εξαιρετικά οδυνηρού μνημονίου. Ήταν τρία σημαντικά γεγονότα, τα οποία διαμόρφωσαν συνειδήσεις σε κάμποσα εκατομμύρια ενήλικους και ανήλικους. Η εκδήλωση πιο συχνών και έντονων περιστατικών ανομίας ήταν το καμπανάκι γι αυτό που θα ακολουθούσε...
Η ορατή απειλή της κοινωνικής αποσύνθεσης
Η ευρωπαϊκή Ελλάδα του 2026 που προβάλλεται ως παγκόσμιο success story στην οικονομία, φαίνεται ότι εξελίσσεται σε ένα πεδίο εκτόνωσης άγριων ή και... ταπεινών ενστίκτων.
Οι ειδήσεις στους τηλεοπτικούς σταθμούς και τις ιστοσελίδες του διαδικτύου έχουν μετατραπεί σε ένα μακάβριο δελτίο συμβάντων, όπου γίνονται φόνοι για ένα πάρκινγκ ή γιατί κάποιος δεν άναψε το... φλας του αυτοκινήτου. Νταηλίκια στη μέση του δρόμου ή σε συναυλίες καταλήγουν σε ξυλοδαρμούς, αναπηρίες και θάνατο! Η κατάσταση στου δρόμους θυμίζει ταινίες Mad Max, οικογένειες διαλύοντας λόγω ενδοοικογενειακής βίας, απροστάτευτα παιδιά συγκροτούν συμμορίες και σκορπούν πόνο και θάνατο, ενώ νέοι άνθρωποι εκτονώνονται με challenge θανάτου για να... καλύψουν τα υπαρξιακά κενά τους. Το πρόβλημα δεν είναι στατιστικό πλέον, αλλά εξόχως πολιτικό και πολιτισμικό. Αυτό που βιώνουμε σήμερα είναι το τελικό στάδιο μιας μακρόχρονης διαδικασίας που μπορεί να περιγραφεί ως “τσογλανοποίηση με αριστερό πρόσημο”.
Η (αριστερή) ρίζα του κακού
Η ρίζα του κακού βρίσκεται στην ιδεολογική κυριαρχία μιας συγκεκριμένης Αριστεράς, η οποία επί δεκαετίες καλλιέργησε το μύθο του “δικαιώματος στην ανυπακοή”.
Στο όνομα μιας... κακοχωνεμένης προοδευτικότητας, κάθε έννοια ορίου, πειθαρχίας και σεβασμού στον νόμο βαφτίστηκε “φασισμός” ή “καταστολή”. Εδώ, πρέπει να θυμίσουμε τις 500 διαδηλώσεις εν μέσω κορωνοϊού, οι οποίες έγιναν για συμπαράσταση στον εγκληματία Κουφοντίνα, αδιαφορώντας για τα μέτρα αποτροπής μετάδοσης του θανατηφόρου ιού. Η κυβέρνηση Μητσοτάκη έδειξε υπέρμετρη ανοχή για να μην υπάρξουν... χειρότερες καταστάσεις. Τελικώς, απετράπησαν τότε οι χειρότερες καταστάσεις, αλλά το DNA είχε αρχίσει ήδη να μεταλλάσσεται...
Η Αριστερά των οδοφραγμάτων και της ανοχής στην παραβατικότητα δημιούργησε ένα φυτώριο όπου η έλλειψη παιδείας θεωρήθηκε “λαϊκός αυθορμητισμός” και η θρασύτητα “επαναστατική πράξη”. Όταν διδάσκεις σε μια ολόκληρη γενιά ότι ο αστυνομικός είναι ο εχθρός, ο δάσκαλος είναι ένας αυταρχικός δυνάστης και ο νόμος είναι κάτι που κάμπτεται αν έχεις τη σωστή ιδεολογική ταυτότητα, τότε μην απορείς γιατί το... καλόπαιδο της διπλανής πόρτας νιώθει ότι ο δρόμος του ανήκει...
Οι «ψεκασμένοι»... τσαμπουκάδες!
Σε αυτή την ιδεολογική σήψη με αριστερό πρόσημο, ήρθε να προστεθεί και το φαινόμενο των “ψεκασμένων”.
Ένα συνονθύλευμα συνωμοσιολογίας, άρνησης της πραγματικότητας, επιθετικού ανορθολογισμού και πολιτικών “πειραμάτων” με... ξυλόλια, εξέθρεψε αυτόκλητους “σερίφηδες” του διαδικτύου, οι οποίοι αυτο-διαφημίζονται για τα “κατορθώματα” τους. Πριν τους ηλίθιους τους χωριού τους ήξεραν οι κάτοικοι του χωριού και μερικοί νοματαίοι στα γύρω χωριά. Σήμερα, τον ηλίθιο και τον ανισόρροπο τον έχει μάθει ολόκληρη η οικουμένη, μέσα σε ελάχιστα δευτερόλεπτα!
Η “συνομοταξία” των “ψεκασμένων”, μαζί με τους αριστερούς “επαναστάτες” συγκροτούν ένα μέτωπο που κυριαρχεί σήμερα στην ελληνική κοινωνία. Είναι όλοι αυτοί που είναι απέναντι στην αριστεία, περιφρονούν την πρόοδο και την επιστήμη, αμφισβητούν τους θεσμούς και τους κανόνες μιας σύγχρονης Πολιτείας και (παρα)βιάζουν την κοινή λογική.
Ένα εκρηκτικό κοκτέιλ που απειλεί να τινάξει τα πάντα στον αέρα...
Η ριζοσπαστική αριστερή ανομία και ο δεξιός “ψεκασμένος” σκοταδισμός έχουν συγκλίνει επικίνδυνα, τροφοδοτώντας την κοινωνία με το μοτίβο του “κάνε ό,τι γουστάρεις”.
Τα νέα “πρότυπα” είναι η Κωνσταντοπούλου, ο Βελόπουλος, η Καρυστιανού, ενώ ο μεγάλος τυχοδιώκτης Τσίπρας, ετοιμάζεται να επιστρέψει... δριμύτερος για να θυμηθεί τον... παλιό “καλό” του εαυτό! Ποιο είναι το αποτέλεσμα; Μια κοινωνία χωρίς φρένα, όπου ο τσαμπουκάς είναι το μοναδικό νόμισμα και η ευγένεια θεωρείται αδυναμία.
Η τσογλανοποίηση δεν αφορά μόνο το έγκλημα, αλλά γενικά την καθημερινή συμπεριφορά. Είναι ο οδηγός που σε βρίζει γιατί σταμάτησες στο κόκκινο, είναι ο γονιός που επιτίθεται στον καθηγητή γιατί έβαλε χαμηλό βαθμό στο παιδί του, είναι ο τύπος που θεωρεί ότι η δημόσια περιουσία είναι ο... σκουπιδοτενεκές του.
Έχουμε μετατραπεί σε μια χώρα όπου ο νόμος είναι προαιρετικός και η τιμωρία θυμίζει... “ανέκδοτο”, παρά το γεγονός ότι οι ποινές έχουν γίνει πιο σκληρές. Και όμως, όσο πιο σκληρός γίνεται ο νόμος, τόσο περισσότερα είναι τα φαινόμενα ανομίας και ακραίων συμπεριφορών. Η δικαιοσύνη κινείται με ρυθμούς χελώνας, η αστυνομία είναι ευνουχισμένη από το φόβο των καταγγελιών για “βία” και το πολιτικό σύστημα απλώς παρακολουθεί αμήχανο, φοβούμενο το πολιτικό κόστος της πραγματικής αυστηρότητας. Τι πρέπει να γίνει άραγε;
Δραστικές λύσεις με... πόνο και... δάκρυα!
Η κυβέρνηση και η Πολιτεία καλούνται πλέον χωρίς... αύριο, να σώσουν ό,τι έχει απομείνει.
Οι λύσεις για την αντιμετώπιση αυτής της νοσηρής κατάστασης δεν είναι τα “ευχολόγια”. Δυστυχώς, απαιτούνται βαθιές τομές, οι οποίες πρέπει να προκαλέσουν πολύ... πόνο! Ο νόμος πρέπει να εφαρμόζεται παντού και πάντα. Από το παράνομο παρκάρισμα και το κάπνισμα σε κλειστούς χώρους μέχρι τις βίαιες επιθέσεις. Η αίσθηση της ατιμωρησίας πρέπει να τελειώσει... χθες.
Η “συνταγή” για την αντιμετώπιση της αίσθησης ατιμωρησίας είναι η πραγματική έκτιση ποινών που προβλέπονται στον Ποινικό Κώδικα. Όποιος σηκώνει χέρι σε συνάνθρωπο του ή οδηγεί με δολοφονική διάθεση, πρέπει να γνωρίζει ότι θα μείνει μέσα για πάρα πολλά χρόνια. Αρκούν τα παραπάνω; Μάλλον όχι.
Σήμερα, περισσότερο από ποτέ, απαιτείται η επαναφορά της πειθαρχίας στα σχολεία, κάτι που υπό τις παρούσες συνθήκες μπορεί να οδηγήσει σε πιο ανεξέλεγκτες καταστάσεις. Το παιχνίδι εκεί, έχει χαθεί, γιατί πολύ απλά έχει χαθεί η μπάλα στο... σπίτι! Το σχολείο δεν είναι παιδική χαρά, αλλά χώρος διαμόρφωσης χαρακτήρων, που δυστυχώς, στην πράξη, αναιρείται. Ο σεβασμός στον δάσκαλο και στους κανόνες πρέπει να είναι αδιαπραγμάτευτος.
1.Ευτυχώς που η ύπαρξη καμερών και σύγχρονων τεχνολογικών μέσων επιτρέπει στην Ελληνική Αστυνομία την εξιχνίαση της συντριπτικής πλειονότητας των περιπτώσεων παραβατικότητας. Για τον λόγο αυτό, ο ψηφιακός έλεγχος με κάμερες πρέπει να επεκταθεί παντού, μέχρι και στο τελευταίο... χωριό! Η δήθεν ιδιωτικότητα δεν μπορεί να είναι το καταφύγιο του εγκληματία και του τραμπούκου. Η Πολιτεία οφείλει να προστατεύσει τον νοικοκύρη, ο οποίος φροντίζει να βάλει κάμερες μέσα και έξω από το σπίτι του, γιατί δεν νιώθει ασφάλεια.
2.Και πάμε τώρα στο “ψητό”. Η μεγαλύτερη τιμωρία στην ανομία και σε όλες αυτές τις πρακτικές που εξέθρεψαν οι “ψευτοεπαναστάτες” και οι “ψεκασμένοι” είναι μία: τσάκισμα στην... τσέπη! Τα πρόστιμα αποτελούν το πιο αποτελεσματικό “όπλο” για κάθε παραβάτη. Όταν ο... νταής ξέρει ότι το “νταηλίκι” κοστίζει ακριβά, τότε θα μαζευτεί. Επιπλέον, όταν βάλει το χέρι βαθιά στην τσέπη, θα του κοπεί η... μαγκιά!
Η Ελλάδα δεν αντέχει άλλη “προοδευτική” ανοχή ούτε άλλη “ψεκασμένη” τρέλα. Η τσογλανοποίηση είναι ένας καρκίνος που κατατρώει τα σωθικά του έθνους. Αν δεν αποφασίσουμε ως κράτος και ως κοινωνία να επιβάλουμε την τάξη με σιδηρά πυγμή, τότε οι επόμενες ειδήσεις δεν θα είναι απλώς για φόνους και τροχαία, αλλά για τη συνολική κατάρρευση του κοινωνικού ιστού.
Ο δρόμος για την “ανάρρωση” μιας “αρρωστημένης” κοινωνίας φαίνεται ότι είναι πολύ μακρύς, αλλά ξεκινά από την απλή παραδοχή ότι η ελευθερία χωρίς νόμο δεν είναι δημοκρατία, αλλά ζούγκλα. Και όταν σε μια... ζούγκλα, ο κάθε αλήτης νομίζει ότι είναι ο... βασιλιάς, τότε το Κράτος οφείλει να του πάρει το... στέμμα μία κι έξω! Και για να πάρεις το “στέμμα” απαιτούνται δύο πράγματα: αφόρητος “πόνος” στην τσέπη και ασταμάτητα δάκρυα πίσω από τα κάγκελα της φυλακής!