Η "αυταπάτη των ανύπαρκτων δισεκατομμυρίων ευρώ" θα μπορούσε να είναι ο τίτλος από τις παρουσίες Τσίπρα και Ανδρουλάκη στη Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης, η οποία, είναι πλέον προσαρμοσμένη στο πακέτο των μετρημένων παροχών της κυβέρνησης και όχι στις υποσχέσεις για... παραδείσους που δεν υπάρχουν από την πλευρά των κομμάτων της αντιπολίτευσης.
Γράφει ο Λουκάς Γεωργιάδης
Πολιτικοί αναλυτές που παρατηρούν ψύχραιμα τις εξελίξεις επισημαίνουν ότι το πολιτικό σκηνικό της χώρας βρίσκεται για ακόμη μια φορά αντιμέτωπο με το φάντασμα ενός ανεύθυνου παρελθόντος, το οποίο η ελληνική κοινωνία πλήρωσε εξαιρετικά ακριβά. Σε μια περίοδο που η διεθνής οικονομία απαιτεί σοβαρότητα, ανταγωνιστικότητα και αυστηρή προσήλωση στους δημοσιονομικούς στόχους, η ηγεσία της αντιπολίτευσης επιλέγει να ανασύρει τις πιο φθαρμένες συνταγές του λαϊκισμού.
Οι υποσχέσεις για αλόγιστες παροχές δισεκατομμυρίων ευρώ, οι οποίες μοιράζονται με χαρακτηριστική ευκολία στα τηλεοπτικά παράθυρα και τις κομματικές συγκεντρώσεις, δεν αποτελούν απλώς οικονομική ανοησία, αλλά μια συνειδητή απόπειρα παραπλάνησης των πολιτών, η οποία, αν εφαρμοζόταν, θα έβαζε τη χώρα σε άμεσες και επικίνδυνες περιπέτειες, απειλώντας να γκρεμίσει όσα χτίστηκαν με κόπο τα τελευταία χρόνια. Πίσω όμως από αυτή την ανεύθυνη τακτική δεν κρύβεται κάποιο εναλλακτικό σχέδιο διακυβέρνησης, αλλά μια ξεκάθαρη και εσωστρεφής μάχη πολιτικής επιβίωσης...
Το... θέατρο του παράλογου με τις υποσχέσεις χωρίς αντίκρισμα
Η ευκολία με την οποία στελέχη της αντιπολίτευσης εξαγγέλλουν μειώσεις φόρων, οριζόντιες αυξήσεις δαπανών και μαζικές κρατικοποιήσεις ξεπερνά κάθε οικονομική λογική.
Όταν οι κοστολογημένες ανάγκες της χώρας απαιτούν προσεκτική διαχείριση και κάθε ευρώ που δαπανάται πρέπει να είναι προϊόν ανάπτυξης και όχι δανεικών, το να υπόσχεσαι λεφτά με το... τσουβάλι, συνιστά μνημείο πολιτικής ανευθυνότητας! Η οικονομική επιστήμη και η πρόσφατη ιστορία μας έχουν διδάξει ότι δεν υπάρχουν "λεφτόδεντρα", αλλά ούτε και οικονομικού... ταχυδακτυλουργοί που να μπορούν να μετατρέψουν το "πενηντάευρω" σε "πεντακοσάευρω"!
Κάθε δισεκατομμύριο που υπόσχονται οι εκπρόσωποι του λαϊκισμού στερείται κοστολόγησης και ρεαλιστικού σχεδιασμού. Πρόκειται για ένα ψηφοθηρικό θέατρο του παραλόγου, όπου οι αριθμοί χάνουν τη σημασία τους και οι υποσχέσεις μετατρέπονται σε πυροτεχνήματα, με μοναδικό στόχο τη δημιουργία πρόσκαιρων εντυπώσεων σε ένα ακροατήριο που σε μεγάλο βαθμό διαθέτει τη γνώση και την εμπειρία να ξεχωρίζει το εφικτό από το ουτοπικό. Άλλωστε, το σύνθημα "λεφτά υπάρχουν" και η... κατάργηση των μνημονίων το 2015, μας έχουν κάνει πιο σοφούς, αν και ακόμη το μέγεθος της... βλακείας είναι σημαντικά μεγάλο!
Η δημοσιονομική εκτροπή και ο κίνδυνος νέων μνημονίων
Η εφαρμογή έστω και ενός κλάσματος των όσων υπόσχονται τα κόμματα της αντιπολίτευσης θα οδηγούσε μαθηματικά στη δημοσιονομική εκτροπή.
Η Ελλάδα κατάφερε να κερδίσει την εμπιστοσύνη των διεθνών αγορών, να επιτύχει την επενδυτική βαθμίδα και να δανείζεται με λογικά επιτόκια, επειδή ακριβώς απέδειξε ότι διαθέτει μια σοβαρή κυβέρνηση που σέβεται τα δημόσια οικονομικά. Αν η χώρα επιστρέψει στην πολιτική των ελλειμμάτων και της αλόγιστης παροχολογίας, η αντίδραση των αγορών και των οίκων αξιολόγησης θα είναι ακαριαία. Το κόστος δανεισμού θα εκτινασσόταν, η αξιοπιστία της χώρας θα κατέρρεε και η Ελλάδα θα βρισκόταν ξανά στο στόχαστρο των διεθνών εταίρων.
Η απώλεια της δημοσιονομικής σταθερότητας σημαίνει αυτόματα επιστροφή σε σκληρά προγράμματα επιτήρησης, σε μνημονιακού τύπου περιπέτειες και σε νέα μέτρα λιτότητας που θα έπλητταν πρωτίστως τους πιο αδύναμους. Η άρνηση της αντιπολίτευσης να κατανοήσει αυτούς τους κανόνες δείχνει μια επικίνδυνη αποκοπή από την παγκόσμια οικονομική πραγματικότητα, καθιστώντας την εξαιρετικά επικίνδυνη για τα εθνικά συμφέροντα...
Τι κρύβεται πίσω από το σκληρό "μπρα ντε φερ" αλόγιστων παροχών από τους Τσίπρα και Ανδρουλάκη
Το μεγάλο ερώτημα που τίθεται με βάση τις κινήσεις του Τσίπρα και του Ανδρουλάκη είναι γιατί επιμένουν σε αυτή την εμφανώς καταστροφική και ξεπερασμένη πολιτική;
Η απάντηση δεν βρίσκεται στην επιθυμία τους να κυβερνήσουν, καθώς γνωρίζουν καλά ότι οι προτάσεις τους δεν αντέχουν στην κριτική κανενός σοβαρού αναλυτή. Η πραγματική αιτία κρύβεται στις εσωτερικές ισορροπίες της αντιπολίτευσης και στην αγωνιώδη προσπάθεια των ηγεσιών να διατηρήσουν τα πολιτικά τους κεκτημένα. Στην πραγματικότητα, παρακολουθούμε μια ξέφρενη πλειοδοσία σε μια μάχη επιβίωσης για την κατάκτηση της δεύτερης θέσης. Ο στόχος τους δεν είναι η ανατροπή της κυβερνητικής πλειοψηφίας, η οποία παραμένει αρκετά ισχυρή, αλλά το ποιος θα επικρατήσει στον χώρο της κεντροαριστεράς.
Μέσα σε αυτόν τον ιδιότυπο "εμφύλιο" της αντιπολίτευσης, οι υποσχέσεις δισεκατομμυρίων χρησιμοποιούνται ως εσωκομματικά "όπλα". Πλειοδοτούν ο ένας απέναντι στον άλλο, όχι για το καλό της χώρας, αλλά για το ποιος θα εμφανιστεί ως ο κυρίαρχος πόλος της μειοψηφίας την επόμενη ημέρα, αδιαφορώντας αν με αυτόν τον τρόπο ναρκοθετούν τη σοβαρότητα του πολιτικού διαλόγου. Η ατάκα του Μητσοτάκη στη συνέντευξη Τύπου στη Θεσσαλονίκη, περί ανταγωνισμού για το ποιος θα εξαπατήσει περισσότερο τους πολίτες, μάλλον τα λέει όλα...
Η μεγάλη παγίδα
Η εμμονή στην παροχολογία αναδεικνύει και το βαθύτερο δομικό πρόβλημα της αντιπολίτευσης, το οποίο, δεν είναι άλλο από την πλήρη αδυναμία της να καταθέσει μια σοβαρή, σύγχρονη και εναλλακτική πρόταση εξουσίας.
Τα κόμματα της αντιπολίτευσης που... ονειρεύονται εξουσία, αντί να επενδύσουν σε ρεαλιστικές προτάσεις για την παιδεία, την υγεία, την ασφάλεια και την πράσινη μετάβαση, προτιμούν την εύκολη οδό της καταστροφολογίας και των ανεκπλήρωτων υποσχέσεων. Όταν το μόνο επιχείρημα είναι ότι "πρέπει να δώσεις περισσότερα από τον αντίπαλο σου, χωρίς να εξηγείς το πώς και το πού", τότε παραδέχεσαι την πολιτική σου γύμνια.
Οι πολίτες αντιλαμβάνονται ότι αυτή η τακτική πηγάζει από την ανασφάλεια των ηγεσιών της αντιπολίτευσης, οι οποίες βλέπουν τα ποσοστά τους να καθηλώνονται και την κοινωνία να τους γυρίζει την πλάτη. Η πλειοδοσία του λαϊκισμού είναι το τελευταίο καταφύγιο εκείνων που δεν έχουν τίποτα ουσιαστικό να προσφέρουν στο μέλλον της χώρας, παρά μόνο ακοστολόγητες προτάσεις και μια ατελείωτη... φλυαρία!
Ζητούμενο η ωριμότητα των πολιτών ως ανάχωμα στον λαϊκισμό
Η Ελλάδα του σήμερα δεν είναι η Ελλάδα του 2010 ή του 2015.
Οι Έλληνες πολίτες ωρίμασαν σε σημαντικό βαθμό μέσα από τις κρίσεις, γιατί πολύ απλά έπαθαν και έμαθαν. Ένα κρίσιμο τμήμα του εκλογικού δεν παρασύρεται πλέον από εύκολα συνθήματα και "κούφιες" υποσχέσεις. Η κοινωνία απαιτεί ειλικρίνεια, σταθερότητα και χειροπιαστά αποτελέσματα, στοιχεία που μόνο η παρούσα κυβερνητική πολιτική μπορεί να εγγυηθεί.
Οι μάχες εντυπώσεων και οι εσωκομματικοί ανταγωνισμοί για τα πρωτεία της δεύτερης θέσης αφήνουν παγερά αδιάφορη τη μεγάλη πλειοψηφία των εργαζομένων, των επιχειρηματιών και των νέων που βλέπουν τη χώρα να προοδεύει. Ξέρουμε ότι υπάρχει μια "μάχη" επιβίωσης ανάμεσα στην Ελληνική Αριστερή Συμπαράταξη του Αλέξη Τσίπρα και το ΠΑΣΟΚ του Νίκου Ανδρουλάκη, καθώς ο... τρίτος στις εκλογές του 2027, θα έχει... πρόβλημα. Σε κάθε περίπτωση, ο στιγματισμός αυτής της ανεύθυνης στάσης από δύο κόμματα που έχουν κυβερνήσει είναι απαραίτητος, ώστε να γίνει σαφές ότι το μέλλον της Ελλάδας δεν μπορεί να θυσιαστεί στον βωμό των μικροκομματικών σκοπιμοτήτων και των προσωπικών στρατηγικών επιβίωσης...