Καθώς οι δυο «ιδρυτικοί» ευσεβείς πόθοι της ΕΛΑΣ -«ποσοστό τουλάχιστον 20% στις δημοσκοπήσεις και πλήρης διάλυση του ΣΥΡΙΖΑ» – δεν ευοδώνονται, για όσους εμπιστεύονται τις δημοσκοπήσεις, το ίδιο συμβαίνει και με την πεποίθηση «θα είμαστε πάντα μπροστά από το ΠΑΣΟΚ».

Η νέα καταγραφή από την GPO ορίζει ότι η δημοκοπική υπεροχή της ΕΛΑΣ βρίσκεται κάτω από το στατιστικό λάθος – στο 2,7% για την ακρίβεια. Κάτι παραπάνω «δίνουν» και οι άλλοι δημοσκόποι, που παιανίζουν την πρωτοκαθεδρία Μητσοτάκη, κοντά στο 30%.

Του Γιώργου Λακόπουλου

Σε κάθε περίπτωση το κόμμα-στόχος του Αλέξη Τσίπρα δεν εξαερώνεται και σίγουρα αυτή τη φορά δεν λειτουργεί ως τροφοδότης του, όπως στο διάστημα 2012-19. Πολλοί αναλυτές διακρίνουν ότι είναι θέμα χρόνου – και λειτουργίας της προσέγγισης στις εκλογές – να ξυπνήσει ο «κοιμισμένος γίγαντας» και να παρακάμψει τα εμφανή προβλήματα της Χαρ. Τρικούπη, διασφαλίζοντας τη δια της κάλπης ανάδειξη του ΠΑΣΟΚ σε ρόλο αξιωματικής αντιπολίτευσης – αν δεν μετέχει σε κάποιο κυβερνητικό σχήμα.

Η ΕΛΑΣ δείχνει να «αποχαιρετά νωρίς την Αλεξάνδρεια που χάνει» και το μόνο που θα χρειαστεί να αποδείξει θα είναι – αν έχει υπομονή και δομές – να δοκιμάσει την τύχη της το 2031.

Η εκτίμηση γι’ αυτό τον συσχετισμό μεταξύ των δυο κόμματων στη μετεκλογική διάταξη δυνάμεων, δείχνει βάσιμη καθώς το ΠΑΣΟΚ διαθέτει συγκριτικά πλεονεκτήματα, που υπερβαίνουν τις συγκρίσεις σε επίπεδο κορυφής και μετακυλούν την αναμέτρηση με την Αμαλίας στις πραγματικές δομές της κοινωνίας.

Τα συγκριτικά πλεονεκτήματα του ΠΑΣΟΚ

Για συγκεκριμένους λόγους:

Πρώτος: Το ΠΑΣΟΚ έχει ιστορικό βάθος που λειτουργεί ως σημείο κοινωνικής και εθνικής αναφοράς, όχι μόνο για τις παλαιότερες γενιές αλλά και στη ζώνη των νέων ψηφοφόρων. Αυτό αποσυνδέει την επιρροή από τα χαρακτηριστικά της ηγεσίας του.

Βγάζει από την αναμέτρηση την ΕΛΑΣ, αν ο λόγος του μεταβολίζεται σε διεισδυτικό μήνυμα εναλλαγής, αν η παρουσία της Διαμαντοπούλου δεν το παγιδεύει στην προοπτική συνεργασίας με τη ΝΔ και αν ο Ανδρουλάκης «τραβάει».

Άλλωστε μήπως «τραβάει» ο Τσίπρας, ή κάποιος άλλος από τον αντι-δεξιό χώρο; Προς τις κάλπες δεν οδεύουν οι επικεφαλής ΠΑΣΟΚ και ΕΛΑΣ αλλά τα «πλήρη σώματα» των δυο κομμάτων με το σύνολο των χαρακτηριστικών του στον χρόνο και στον χώρο. Και σε αυτά το ΠΑΣΟΚ προηγείται συντριπτικά.

Με πιο ζωτικό στοιχείο ότι και σε περίπτωση εκλογικής επιτυχίας θα συνεχίσει να υπάρχει ως πολιτικός φορέας, κάτι που δεν εγγυάται κανείς για την ΕΛΑΣ. Με αλλά λόγια, για το ΠΑΣΟΚ υπάρχει ζωή και στη μετά Ανδρουλάκη εποχή, αλλά μη βάζετε στοίχημα και για τη μετά Τσίπρα ΕΛΑΣ.

Δεύτερος: Το ΠΑΣΟΚ είναι «πραγματικό κόμμα» με διακριτή ταυτότητα, είτε παίρνει 40%, είτε κάτω από 10%. Διαθέτει οργανωτική δομή – όσες ώρες την εβδομάδα και αν υπάρχει φως στα γραφεία των οργανώσεων βάσης – υπάρχει και ενίοτε θέτει τους όρους στον εργατοϋπαλληλικό Συνδικαλισμό, τους Αγροτικούς Συλλόγους, τις Επαγγελματικές Οργανώσεις των μικρομεσαίων και την Αυτοδιοίκηση.

Επίσης, διαθέτει τεχνογνωσία εκπροσώπησης σε κάθε κοινωνική οργάνωση και δομή: Από το φοιτητικό κίνημα, μέχρι τις συνελεύσεις των πολυκατοικιών. Για την ΕΛΑΣ δεν θα έλεγε κανείς το αντίστοιχο.

Τρίτο. Το ΠΑΣΟΚ έχει κουλτούρα εκλογικής παρουσίας, που του επιτρέπει να μεγιστοποιεί την επιρροή του ακόμη και την ημέρα των εκλογών, ακόμη και εκεί που ως τότε δείχνει αναιμικό ή εξαφανισμένο. Είναι ένα είδος «εκλογικού αυτοματισμού» που ξεσκουντάει πολίτες – από παλαιά μέλη του ως αδιάφορους συμπαθούνες – με κίνητρό να του δώσουν «το φιλί της ζωής» – ακόμη και λογούς «εγωισμού» απέναντι σε ανταγωνιστές του.

Στο παρελθόν έχει αποδειχθεί – ιδιαίτερα στις αναμετρήσεις του 1989 και το 2000 – οι «χαμένοι» ψηφοφόροι κινητοποιήθηκα το… απόγευμα στη μια περίπτωση για να στηρίξουν τον ιδρυτή και στην άλλη για καλύψουν τις αδυναμίες προσωπικής επιρροής του πρώτου διάδοχου του.

Έτσι εκεί που ως την ημέρα των εκλογών το παιχνίδι έδειχνε χαμένο, όταν εκδόθηκαν τα πραγματικά αποτέλεσμα και προέκυψε ότι ανακτήθηκε το χαμένο έδαφος. Με μόνο κίνητρο ότι …το ΠΑΣΟΚ, είναι ΠΑΣΟΚ.

Τέταρτος λόγος. Το ΠΑΣΟΚ είναι περισσότερο από την ΕΛΑΣ προσαρμοσμένη στην Ιστορία, στη Συγκυρία και στον Μέλλον – με βάση το εθνικό, το ευρωπαϊκό και το διεθνές περιβάλλον. Όλοι οι επικεφαλής του ήταν δραστήριοι παράγοντες της μεγάλης σοσιαλδημοκρατικής οικογένειας της Ευρώπης, ενώ ως αρχηγός κόμματος ο Τσίπρας, κόλλησε στην περιθωριακή «Ευρωπαϊκή Αριστερά» ανάμεσα σε γκρουπούσκουλα, ακόμη και όταν του άνοιξαν οι πόρτες του Ευρωπαϊκού Σοσιαλιστικού κόμματος.

Το ΠΑΣΟΚ εμπιστεύονται

Εξ ίσου προσαρμοστικό είναι το κόμμα του Ανδρέα Παπανδρέου με τον υπερατλαντικό παράγοντα και τις εξουσίας στις μεγάλες ευρωπαϊκές πρωτεύουσες. Αλλά και στις ποικίλες συσπειρώσεις ισχύος και τις δυο πλευρές του Ατλαντικού.

Από αυτή την αποχή έξω από τα όρια της χώρας το ΠΑΣΟΚ ξέρουν, το ΠΑΣΟΚ εμπιστεύονται και αυτό γίνεται αισθητό από του ψηφοφόρους που λαμβάνουν υπόψη τους και αυτή την παράμετρο.

Τέλος, κρίσιμο πλεονέκτημα για το ΠΑΣΟΚ, ανεξαρτήτως ηγεσίας και κεντρικής στελέχωσης, είναι η διάχυση σε όλα τα στρώματα της ελληνικής κοινωνίας, πεδίο στο οποίο η ΕΛΑΣ υστερεί δραματικά. Να το πούμε πεζά: είναι περισσότερο οικείο σε πολίτες από όλες τις κοινωνικές, τις εισοδηματικές, τις πολιτισμικές και άλλες ομάδες.

Το έχουν στο μενού των εκλογικών επιλογών τους – είτε θα το εμπιστευτούν τελικά είτε όχι στην κάλπη – ανεξάρτητα από τον αν «πάνε» είναι όχι τον Ανδρουλάκη.

Δεν θα έλεγε κάποιος το ίδιο για την ΕΛΑΣ, αναφερόμενος στον μέσο πολίτη, πέρα από την αξιολόγησή του για τον Τσίπρα. Έχει λιγότερους ψηφοφόρους του κόμματος, από συμπάθειες στον ίδιο προσωπικά, ενώ το αντίθετο συμβαίνει με το ΠΑΣΟΚ: οι ψηφοφόροι του είναι περισσότεροι από τους συμπαθούντες τις ηγεσίες του.

Συμπέρασμα; Αυτά τα στοιχεία αγνοεί η υποβαθμίζει το επιτελείο της Χαρ. Τρικούπη και γι’ αυτό αγκομαχάει απέναντι σε ένα κόμμα, μάλλον υποδεέστερο…