Η ελληνική πολιτική σκηνή έχει ζήσει περιόδους έντασης, ιδεολογικών συγκρούσεων και σκληρών κομματικών αντιπαραθέσεων. Τα τελευταία χρόνια, αλλά και τους τελευταίους μήνες, το πανελλήνιο παρακολουθεί με δέος και... αηδία, όλα αυτά τα... φιντάνια που περιφέρονταν και περιφέρονται πέριξ του διαλυμένου πολιτικού οικοσυστήματος του πάλαι ποτέ "Τσιπρικού" ΣΥΡΙΖΑ. Αυτά που παρατηρούμε ξεπερνούν κάθε ιστορικό προηγούμενο πολιτικής μετακίνησης και καιροσκοπισμού.
Γράφει ο Λουκάς Γεωργιάδης
Άνθρωποι που εξελέγησαν με τις σημαίες ενός κόμματος, έχουν μετατραπεί σε σύγχρονους πολιτικούς "νομάδες". Με χαρακτηριστική ευκολία, μετακινούνται είτε προς την αγκαλιά του ΠΑΣΟΚ είτε προς το... νεότευκτο "πλοίο" του ενός και μοναδικού... ηγέτη Αλέξη Τσίπρα, ο οποίος έχει φτιάξει το... ιδιωτικής χρήσεως κόμμα της Ελληνικής Αριστερής Συμπαράταξης. Για να μας σώσουν αποκλείεται.
Απλά επιδιώκουν να σωθούν οι ίδιοι απολαμβάνοντας τα οφέλη της εξουσίας και των κοινοβουλευτικών εδράνων! Το μόνο σίγουρο είναι ότι το... rebranding του Τσίπρα έφερε στο προσκήνιο με τον πλέον γελοίο και αηδιαστικό τρόπο, τη νοοτροπία του γυρολόγου και του τυχοδιώκτη που φοράει τον "μανδύα" του "αγωνιστή", του "αλληλέγγυου" και κάθε άλλης μορφής γελοία εκδοχή της αριστερής ιδεολογίας.
Το φαινόμενο αυτό δεν αποτελεί ιδεολογική αναζήτηση ούτε "εμπλουτισμό του δημοκρατικού διαλόγου", όπως οι ίδιοι αυτάρεσκα ισχυρίζονται. Είναι η αποθέωση του τυχοδιωκτισμού, μια απροκάλυπτη μάχη για την κοινοβουλευτική επιβίωση και τη διατήρηση των προνομίων της έδρας. Το πιο προκλητικό, ωστόσο, είναι ότι αυτή η ακατάσχετη μπουρδολογία των γυρολόγων επενδύεται με βαρύγδουπες αριστερές θεωρίες, που έχουν ελάχιστη ή καθόλου σχέση με τον σύγχρονο κόσμο...
Το ιδεολογικό «περιτύλιγμα»
Είναι τουλάχιστον οξύμωρο να ακούει κανείς στελέχη, που μέχρι χθες έδιναν όρκους... αιώνιας πίστης στην "ενότητα της ριζοσπαστικής αριστεράς", να ανακαλύπτουν ξαφνικά τη σοσιαλδημοκρατία του ΠΑΣΟΚ ή την ανάγκη για ένα νέο προσωποπαγές "αριστερό μέτωπο" με το "όχημα" της Ελληνικής Αριστερής Συμπαράταξης.
Οι τύποι αυτοί, προκειμένου να δικαιολογήσουν τα αδικαιολόγητα, επιστρατεύουν ξεπερασμένα τσιτάτα, κομμουνιστογενείς αναλύσεις και αναφορές σε κοινωνικούς αγώνες που δεν αφορούν κανέναν πολίτη που αγωνίζεται σε μια δύσκολη και αβέβαια καθημερινότητα. Η πραγματικότητα όμως είναι πολύ πιο πεζή από τα μανιφέστα που συντάσσουν στα κομματικά γραφεία. Όταν ένας βουλευτής αλλάζει πολιτική στέγη μέσα σε λίγους μήνες, χωρίς να μεσολαβήσει καμία εθνική κάλπη, δεν το κάνει από ιδεολογική αφύπνιση. Το κάνει διότι αντιλαμβάνεται ότι το brand name με το οποίο εξελέγη δεν μπορεί πλέον να του εξασφαλίσει την επανεκλογή του.
Η χρήση της αριστερής ρητορικής ως άλλοθι για την πολιτική μετακίνηση αποτελεί προσβολή για την ίδια την ιστορία των ιδεών που επικαλούνται. Η κοινωνία, αντιμέτωπη με την ακρίβεια, την καθημερινότητα και τις πραγματικές ανάγκες της οικονομίας, παρακολουθεί αυτούς τους βερμπαλισμούς ως μια κακόγουστη θεατρική παράσταση.
Το έλλειμμα λεβεντιάς κάτι δείχνει και... λέει!
Στην ελληνική πολιτική παράδοση υπήρχε κάποτε η έννοια της πολιτικής τσίπας και της λεβεντιάς. Όταν ένας πολιτικός διαφωνούσε ριζικά με την πορεία του κόμματος που τον ανέδειξε, παρέδιδε την έδρα του στον επόμενο επιλαχόντα και επέστρεφε στο σπίτι του ή ιδιώτευε, αναμένοντας την κρίση του λαού. Σήμερα, η έννοια της παραίτησης θεωρείται σχεδόν... αφέλεια από τους αριστερούς "επαγγελματίες" της εξουσίας.
Αντί να επιστρέψουν τις έδρες στον ΣΥΡΙΖΑ –το κόμμα δηλαδή του οποίου οι ψηφοφόροι τους εμπιστεύτηκαν– προτιμούν να τις κρατήσουν ως προσωπικό τους λάφυρο.
Ορισμένοι μάλιστα, που επέλεξαν να παραδώσουν την έδρα τους για να προσχωρήσουν στην ΕΛ.Α.Σ., το έπραξαν μόνο κάτω από την ασφυκτική πίεση της κοινής γνώμης και της εσωκομματικής κατακραυγής, και όχι ως πράξη αυθεντικής πολιτικής ευθύνης. Η πλειονότητα των μετακινούμενων επιλέγει τη βολική οδό της ανεξαρτητοποίησης, χρησιμοποιώντας τη βουλευτική έδρα ως διαπραγματευτικό χαρτί για την επόμενη μέρα. Πρόκειται για μια βαθιά αντιδημοκρατική πρακτική που αλλοιώνει τη βούληση των πολιτών, όπως αυτή εκφράστηκε στις εθνικές κάλπες.
Από την άλλη πλευρά υπάρχουν και αυτοί που πληρούν τα κριτήρια του... ηγέτη Τσίπρα. Είναι αυτοί που παραιτούνται, αφού όμως έχουν γυρίσει βόλτα κάμποσα κόμματα και έχουν υπηρετήσει -ή... φτύσει- τους πολιτικούς αρχηγούς τους κατά το πρόσφατο παρελθόν. Όλοι αυτοί οι τύποι δεν ενδιαφέρονται για το αύριο της χώρας. Ενδιαφέρονται να πιάσουν... στασίδι στην εξουσία για να ικανοποιήσουν τη ματαιοδοξία τους και να εφαρμόσουν ιδεοληψίες, οι οποίες οδηγούν τη χώρα σε αδιέξοδο, για το οποίο οι ίδιοι, μάλλον αδιαφορούν.
Το ξεκάθαρο μήνυμα των προηγούμενων εκλογών που αγνοήθηκε επιδεικτικά
Το εκλογικό σώμα έστειλε δύο πολύ καθαρά και ηχηρά μηνύματα, τόσο το 2019 όσο και το 2023, με ακόμη πιο εμφατικό τρόπο. Η καταδίκη της περιόδου 2015-2019 δεν ήταν μια συγκυριακή επιλογή, αλλά μια συνειδητή απόρριψη των ψευδαισθήσεων, των πειραματισμών και της οικονομικής ασφυξίας που βίωσε η χώρα.
Ο ελληνικός λαός πλήρωσε ακριβά τα δεινά εκείνης της τετραετίας και αποφάσισε να γυρίσει σελίδα, ζητώντας σταθερότητα, σοβαρότητα και ρεαλισμό. Αντί, λοιπόν, τα στελέχη που πρωταγωνίστησαν ή στήριξαν εκείνη την περίοδο να προχωρήσουν σε μια ειλικρινή αυτοκριτική και να αποδεχθούν την ετυμηγορία του λαού με σεβασμό, επιλέγουν τη στρατηγική της πολιτικής επιβίωσης μέσω της... μεταμφίεσης.
Αντί να μας αδειάσουν τη γωνία αυτοβούλως, ζητούν νέες... ευκαιρίες για να τα ξανακάνουν μπάχαλο. Είναι αδιόρθωτοι και το ξέρουν. Οι... λεβέντες και οι... λεβέντισσες που έχουν αποτύχει και ταυτόχρονα ξεφτιλίζονται ως... γυρολόγοι, δεν τολμούν να διανοηθούν ότι θα κάνουν στην... μπάντα. Θεωρούν ότι αλλάζοντας κομματικό λογότυπο ή ακολουθώντας τον Αλέξη Τσίπρα στο νέο του... ΙΧ εγχείρημα, θα διαγράψουν το παρελθόν τους. Όμως, η στάση αυτή δείχνει μια πρωτοφανή περιφρόνηση προς τη λαϊκή ετυμηγορία.
Ο κόσμος τους καταδίκασε για τα έργα και τις ημέρες τους, κι εκείνοι απαντούν με το να αλλάζουν... καρέκλες, ετικέτες και... χρωματικούς συνδυασμούς ελπίζοντας ότι η μνήμη των πολιτών είναι κοντή. Και όντως αυτό συμβαίνει, γιατί εκεί που απευθύνονται ξέρουν ότι έχουν να κάνουν με "πελάτες", οι οποίοι θα τους ξανα-προτιμήσουν λόγω... κακής συνήθειας!
Ο κυβερνητισμός ως αυτοσκοπός
Το πιο αποκαλυπτικό στοιχείο αυτής της κατάστασης είναι ο απόλυτος κυνισμός με τον οποίο αντιμετωπίζεται η πολιτική διαδικασία. Η ίδρυση της ΕΛ.Α.Σ. δεν ήρθε να καλύψει κάποιο πραγματικό κοινωνικό κενό, ούτε εκφράζει κάποιο νέο ρεύμα ιδεών. Αποτελεί απλώς το καταφύγιο εκείνων που βρέθηκαν άστεγοι μετά τη διάλυση του ΣΥΡΙΖΑ και αναζητούσαν έναν γνώριμο αρχηγό για να τους οδηγήσει ξανά στο πολιτικό προσκήνιο.
Από την άλλη πλευρά, η σπουδή ορισμένων να προσδεθούν στο άρμα του ΠΑΣΟΚ αποδεικνύει ότι ο "κυβερνητισμός" είναι ο μοναδικός οδηγός τους.
Όταν βλέπουν ένα κόμμα να ανεβαίνει δημοσκοπικά, σπεύδουν να δηλώσουν παρόντες, ξεχνώντας τις ύβρεις και τις κατηγορίες που εκτόξευαν εναντίον του κατά το παρελθόν. Αυτή η συμπεριφορά υπονομεύει την αξιοπιστία του πολιτικού συστήματος στο σύνολο του και τροφοδοτεί την αποχή και την απαξίωση των πολιτών προς τους θεσμούς.
Η επόμενη μέρα και η κρίση της κοινωνίας
Οι πολιτικοί γυρολόγοι μπορεί να θεωρούν ότι πέτυχαν έναν προσωρινό τακτικό ελιγμό, εξασφαλίζοντας την παρουσία τους στα τηλεοπτικά πάνελ και τις κοινοβουλευτικές συζητήσεις.
Ωστόσο, η ιστορία έχει δείξει ότι οι ψηφοφόροι σπάνια συγχωρούν την έλλειψη αυθεντικότητας και τη συνειδητή εξαπάτηση. Η προσπάθεια να επιβιώσουν πολιτικά ανακυκλώνοντας θεωρίες του περασμένου αιώνα, την ώρα που η χώρα χρειάζεται ρεαλιστικές λύσεις και σοβαρή αντιπολίτευση, είναι καταδικασμένη να πέσει στο κενό.
Η κοινωνία έχει πλέον την εμπειρία και την κρίση να ξεχωρίζει την πραγματική πολιτική προσφορά από τον τυχοδιωκτισμό της καρέκλας. Ονόματα δεν λέμε και οικογένειες δεν... θίγουμε. Αν και όλοι καταλαβαίνετε για ποιους τυχοδιώκτες μιλάμε...