Δύο μήνες μετά την έναρξη του πολέμου με τις Ηνωμένες Πολιτείες και το Ισραήλ, το Ιράν φαίνεται να έχει αλλάξει ριζικά τον τρόπο με τον οποίο λαμβάνονται οι αποφάσεις στην κορυφή της εξουσίας. Σε αντίθεση με το παρελθόν, όπου υπήρχε ένας ισχυρός ανώτατος θρησκευτικός ηγέτης που είχε τον τελευταίο λόγο, σήμερα δεν υπάρχει μια απόλυτα κυρίαρχη μορφή που να καθοδηγεί τη χώρα.
Όπως σχολιάζει το Reuters, η δολοφονία του Αγιατολάχ Αλί Χαμενεΐ στην αρχή του πολέμου και η διαδοχή του από τον γιο του, Μοτζτάμπα, ο οποίος τραυματίστηκε σοβαρά, δημιούργησαν ένα νέο σκηνικό. Αν και ο Μοτζτάμπα βρίσκεται τυπικά στην κορυφή, στην πράξη φαίνεται να επικυρώνει αποφάσεις που λαμβάνονται αλλού, κυρίως από στρατιωτικούς.
Την πραγματική επιρροή έχουν πλέον οι Φρουροί της Επανάστασης και τα όργανα ασφαλείας, μαζί με το Ανώτατο Συμβούλιο Εθνικής Ασφάλειας. Ο πόλεμος έχει ενισχύσει έναν πιο κλειστό και σκληροπυρηνικό κύκλο εξουσίας, που ελέγχει τόσο τη στρατηγική όσο και τις πολιτικές αποφάσεις.
Αυτό το μοντέλο εξηγεί και τις καθυστερήσεις στις διαπραγματεύσεις με τις Ηνωμένες Πολιτείες, καθώς δεν υπάρχει μια ενιαία, γρήγορη διαδικασία λήψης αποφάσεων. Παράλληλα, το βασικό εμπόδιο στις συνομιλίες δεν φαίνεται να είναι εσωτερικές διαφωνίες, αλλά η απόσταση ανάμεσα στις απαιτήσεις των δύο πλευρών.
Στο διπλωματικό επίπεδο, το Ιράν εκπροσωπείται από τον υπουργό Εξωτερικών και άλλους υψηλόβαθμους αξιωματούχους, ενώ στο παρασκήνιο σημαντικό ρόλο διαδραματίζουν στρατιωτικοί διοικητές. Οι Φρουροί της Επανάστασης εμφανίζονται ως ο βασικός παράγοντας που καθορίζει την πορεία της χώρας.
Η ενίσχυση της επιρροής τους δείχνει ότι το Ιράν κατευθύνεται προς μια πιο σκληρή εξωτερική πολιτική και αυστηρότερο έλεγχο στο εσωτερικό. Η ιδεολογία τους δίνει προτεραιότητα στην ασφάλεια και στην αντίσταση απέναντι στη Δύση, ειδικά σε ζητήματα όπως το πυρηνικό πρόγραμμα.
Συνολικά, η ισορροπία εξουσίας έχει μετατοπιστεί από τους θρησκευτικούς ηγέτες προς το στρατιωτικό και ασφαλείας σύστημα. Παρά τις πιέσεις από το εξωτερικό, η ηγεσία εμφανίζεται ενιαία, με κοινή στρατηγική: να αποφευχθεί μια γενικευμένη σύγκρουση, να διατηρηθούν τα μέσα πίεσης και να βγει η χώρα από τον πόλεμο σε ισχυρότερη θέση.