Την πεποίθησή του ότι το καθεστώς του Ιράν βρίσκεται πιο κοντά από ποτέ στην κατάρρευση, εκφράζει ο εξόριστος σάχης, Ρεζά Παχλαβί, περιγράφοντας στο Reuters το σχέδιό του για μια ομαλή δημοκρατική μετάβαση στο Ιράν και υπογραμμίζοντας ότι ο τελικός λόγος για το νέο πολίτευμα πρέπει να ανήκει αποκλειστικά στον ιρανικό λαό.
Στη συνέντευξή του στο Reuters, ο παρουσιάζει την αποστολή του ως προσπάθεια διαμόρφωσης μιας δημοκρατικής μετάβασης μετά την κατάρρευση της Ισλαμικής Δημοκρατίας και όχι ως προσωπική διεκδίκηση εξουσίας.
Υποστηρίζει ότι το ιρανικό καθεστώς βρίσκεται στο ασθενέστερο σημείο του εδώ και δεκαετίες, έχοντας απολέσει τη νομιμοποίησή του, και εκτιμά ότι η πολιτική αλλαγή μπορεί να έρθει σύντομα. Κατά τον ίδιο, ο τελικός λόγος για το νέο πολίτευμα —κοινοβουλευτική μοναρχία ή δημοκρατία— πρέπει να ανήκει στους Ιρανούς, μέσω συντακτικής συνέλευσης και δημοψηφίσματος.
Ο Παχλαβί δηλώνει ότι δεν επιδιώκει κυβερνητικό αξίωμα ούτε ζητεί την επίσημη στήριξη ξένων κυβερνήσεων. Παραδέχεται, ωστόσο, ότι η στάση του απέναντι σε εξωτερική στρατιωτική παρέμβαση άλλαξε μετά τη βίαιη καταστολή των μαζικών διαδηλώσεων του Ιανουαρίου. Ενώ επί χρόνια απέρριπτε τον πόλεμο ως λύση και προέκρινε την ενδυνάμωση των πολιτών, πλέον θεωρεί ότι μια παρέμβαση μπορεί, υπό ορισμένες συνθήκες, να αποτρέψει μεγαλύτερη αιματοχυσία.
Απαντώντας στην κριτική ότι στερείται διοικητικής εμπειρίας και στηρίζεται κυρίως στο οικογενειακό του όνομα, χαρακτηρίζει την πολυετή πολιτική δράση του προσωπική θυσία. Υποστηρίζει ακόμη ότι έχει διευρύνει σημαντικά το μέτωπο της αντιπολίτευσης, προσεγγίζοντας πολιτικές δυνάμεις από διαφορετικές ιδεολογικές αφετηρίες. Απορρίπτει παράλληλα την άποψη ότι οι χρηματοδότες του μπορούν να υπαγορεύουν τη στρατηγική της εκστρατείας του.
Ιδιαίτερη θέση στη συνέντευξη κατέχουν οι καταγγελίες για βιαιότητες και απειλές από ορισμένους υποστηρικτές του. Ο Παχλαβί καταδικάζει απερίφραστα τέτοιες ενέργειες, δηλώνει ότι όσοι τις διαπράττουν δεν μπορούν να θεωρούνται υποστηρικτές του και ζητεί την ποινική τους δίωξη. Αναγνωρίζει επίσης την ανάγκη αυστηρότερης πειθαρχίας στις δημόσιες τοποθετήσεις στενών συνεργατών του.
Για τους Φρουρούς της Επανάστασης, τάσσεται υπέρ του διεθνούς χαρακτηρισμού τους ως τρομοκρατικής οργάνωσης, αλλά διαχωρίζει την ανώτατη ηγεσία και όσους έχουν διαπράξει εγκλήματα από τα χαμηλόβαθμα στελέχη που ενδέχεται να αποσκιρτήσουν. Προειδοποιεί ότι το Ιράν δεν πρέπει να επαναλάβει τα λάθη της απομπααθοποίησης στο Ιράκ. Τέλος, διαψεύδει κατηγορηματικά ότι χρηματοδοτείται από το Ισραήλ ή τη Σαουδική Αραβία, υποστηρίζοντας ότι η εκστρατεία του βασίζεται αποκλειστικά σε ιδιωτικές δωρεές. Εμφανίζεται πεπεισμένος ότι ένα ελεύθερο, κοσμικό και δημοκρατικό Ιράν θα μπορέσει να επανενταχθεί στη διεθνή κοινότητα και να απομακρυνθεί από τη βία και τον αυταρχισμό της Ισλαμικής Δημοκρατίας.