Η Ελένη ζούσε από το συσσίτιο και πουλούσε χαρτομάντηλα στα φανάρια. Νοσηλεύτηκε στο Γ.Ν. Παμμακάριστος, αλλά δεν τα κατάφερε.
Και τώρα της αρνούνται ακόμη και το τελευταίο δικαίωμα: να ταφεί όπως έζησε. Με φόρεμα.
Το γραφείο κίνησης και η κοινωνική υπηρεσία του νοσοκομείου επικαλούνται τη γραφειοκρατία: δεν είχε προχωρήσει σε νομική αναγνώριση φύλου βάσει του Ν. 4491/2017 και δεν υπάρχουν συγγενείς. «Αν θέλετε, πληρώστε εσείς».
Ακόμα και στον θάνατο, η ίδια ταπείνωση. Η ίδια διαγραφή.
Η αξιοπρέπεια όμως δεν είναι διοικητική πράξη ούτε προνόμιο των ισχυρών. Είναι θεμελιώδες ανθρώπινο δικαίωμα.
Ζητάμε το αυτονόητο: να ταφεί ως γυναίκα, με τα ρούχα της, με την ταυτότητά της.
Γιατί μια κοινωνία κρίνεται από το πώς φέρεται στους πιο ευάλωτους. Ακόμη και μετά τον θάνατό τους.