Μόνο που στην περίπτωση της κομματικής εφημερίδας του ΣΥΡΙΖΑ, το πανελληνίως γνωστό πλέον σύνθημα «Δεν είναι αθώοι…» συνόδευε τη φωτογραφία των δύο Προέδρων της ΝΔ και Πρωθυπουργών, του Αντώνη Σαμαρά και του Κυριάκου Μητσοτάκη αντίστοιχα στο πρωτοσέλιδο, σε μια απόπειρα δημιουργίας εντυπώσεων, οι οποίες δεν είναι άλλες από την ύπαρξη διαύλων επικοινωνίας των επικεφαλής της ΝΔ με το ναζιστικό μόρφωμα.
Πλην των μαζικών αντιδράσεων που καταγράφηκαν από την πρώτη στιγμή από στελέχη της ΝΔ, το περιεχόμενο του πρωτοσέλιδου αποδοκίμασαν ακαδημαϊκοί, καλλιτέχνες και πολιτικοί όλων των χώρων, για να λάβουν τη σκυτάλη οι Αντώνης Λιάκος, μέλος του Πολιτικού Συμβουλίου του ΣΥΡΙΖΑ- Προοδευτική Συμμαχία και ο Δημήτρης Χριστόπουλος, πανεπιστημιακός που έχει ταχθεί ανοιχτά κατά καιρούς υπέρ πολιτικών της Κουμουνδούρου.
Για την ανάγκη νέας προσέγγισης έκανε λόγο από πλευράς του ο κ. Λιάκος, αναπτύσσοντας μια ενδιαφέρουσα επιχειρηματολογία προς τους συντρόφους του, με απόληξη το συμπέρασμα ότι «Αφενός η πανδημία, αφετέρου η καταδίκη της Χρυσής Αυγής έθεσαν τέλος σε αυτού του είδους τις εξυπνάδες».
Αναλυτικά η ανάρτηση του κ. Λιάκου:
«Το σύνθημα «δεν είναι αθώοι» έχει ένα συγκεκριμένο νοηματικό βάρος. Καθιερώθηκε για την δίκη της Χρυσής Αυγής για εγκληματικές ενέργειες σε μια ποινική δίκη με εξόχως πολιτικό νόημα, αλλά ποινική δίκη. Φυσικά τις αιτίες ανόδου της Χρυσής Αυγής οφείλουμε να τις αναζητήσουμε και σε πολιτικό και σε ιστορικό επίπεδο.
Όχι για να προσμετρήσουμε ποινές, αλλά να καταλάβουμε το βάθος και την πολυπλοκότητα της επανεμφάνισης του ναζισμού μέσα από τις πρόσφατες ιστορικές μας περιπέτειες. Π.χ. το γεγονός ότι η Χρυσή Αυγή απέκτησε μαζικό ακροατήριο στις πίστες του Μακεδονικού, δεν καθιστά τους Μακεδονομάχους συνενόχους με την ποινική σημασία του όρου.
Άλλο οι κοινωνικές, ιδεολογικές, πολιτικές αιτίες, άλλο η απόδοση ενοχής. Η μνησικακία της ΝΔ, η οποία εκδηλώθηκε, μετά την απόφαση, με ψεύδη είτε για την προέλευση της ΧΑ από τα κινήματα διαμαρτυρίας και τις πλατείες των αγαναχτισμένων, είτε με την δήθεν προετοιμασία ποινικών κωδίκων για την ελάφρυνση των ποινών, είτε για τη συμπόρευσή της στο κοινοβούλιο –παρά τα στατιστικά στοιχεία που δείχνουν το ακριβώς αντίθετο, δεν μπορεί να βρει ως αντίδοτο τη χρησιμοποίηση του ίδιου συνθήματος «δεν είναι αθώοι» απέναντι στους ηγέτες της Δεξιάς.
Η πολιτική, όπως και η αναζήτηση ιστορικών ευθυνών δεν γίνεται με όρους ένοχος-αθώος, ούτε με λογική αναζήτησης ποινικών ευθυνών. Ένα πράγμα οι ποινικές ευθύνες, ένα εντελώς διαφορετικό οι πολιτικές και ιστορικές ευθύνες και αιτίες. Δεν υπάρχει κανένας λόγος τα αριστερά έντυπα και οι προοδευτικοί πολίτες να ακολουθήσουν, έστω αμυνόμενοι, το παράδειγμα του θεατρικού συγγραφέα Δημήτρη Δημητριάδη.
Εκφράζει ένα κόσμο που στα προηγούμενα χρόνια συναγωνιζόταν σε ένα δεξιό εικονοκλαστισμό – και βυθίζεται τώρα στον φανατισμό και τη ρυπαρογραφία. Αφενός η πανδημία, αφετέρου η καταδίκη της Χρυσής Αυγής έθεσαν τέλος σε αυτού του είδους τις εξυπνάδες. Αλλά αυτά τα ίδια τα γεγονότα εξάντλησαν και τα αριστερά στερεότυπα. Η νέα εποχή χρειάζεται καινούργια προσέγγιση».
«Μυωπικούς τακτικισμούς» διέγνωσε με τη σειρά του ο Δημήτρης Χριστόπουλος στο σχόλιό του για το πρωτοσέλιδο της εφημερίδας «Αυγή», αναφέροντας, μεταξύ άλλων, ότι «το να καταδικάζεις μόνο τα φάουλ του αντιπάλου είναι βολικό.
Στα δικά σου φάουλ δοκιμάζεται η πολιτική σου αξιοπιστία. Ειδάλλως, σε αυτήν την κλωτσοπατινάδα, η πολιτική αναβάπτιση της Άκρας Δεξιάς καιροφυλακτεί. Πρέπει να κρατήσουμε ψηλά το λόγο μας. Ανυπέρθετη προτεραιότητα σήμερα ο θρυματισμός της Χρυσής Αυγής και όχι ανέφελοι συμψηφισμοί. Ο αντιφασισμός είναι ο κατεξοχήν υπαρξιακός αγώνας της Αριστεράς. Πάντα ήταν. Είναι κρίμα να τον ισοπεδώνει με ευτελείς και μυωπικούς τακτικισμούς».