Eπί τρία χρόνια και 27 ημέρες ο Γρηγόρης Δημητριάδης, δίπλα στον Πρωθυπουργό, Κυριάκο Μητσοτάκη, αναλάμβανε ευθύνες που πολλές φορές, ίσως τις περισσότερες, δεν ήταν δικές του, δεν του αναλογούσαν.
Ήταν εκεί πάντα, μπροστά, λειτουργώντας όχι μόνο ως κινητήριος μοχλός σε διάφορες πτυχές του κυβερνητικού έργου. Ήταν από τη φύση του, όχι γιατί του το ζήταγε ο Πρωθυπουργός, η ασπίδα του.
Στην κρίση στον Έβρο, στην κρίση στα Ελληνοτουρκικά το καλοκαίρι του 2020, στην πανδημία, στις φωτιές το
2021 και σε πολλά άλλα δύσκολα, πάντα έβγαινε πρώτος μπροστά.
Ο Δημητριάδης, αναφέρει το «Πρώτο Θέμα», καλώς ή κακώς (για εκείνον), ήταν παντού, όχι μόνο όμως στις κρίσεις, αλλά κι εκεί που χρειαζόταν μια λύση, από μια μεγάλη επένδυση έως στα μικρά καθημερινά αιτήματα που συνήθως φτάνουν κατά δεκάδες κάθε μήνα στα πρωθυπουργικά γραφεία και πετιούνται στον κάλαθο των αχρήστων.
Ένα γηπεδάκι, μια βιβλιοθήκη, μια απλή συμβολική κίνηση που θα κάνει καλό στην ουσία και την εικόνα της
Κυβέρνησης.
Προχθές παραιτήθηκε δίχως να πει λέξη για μια υπόθεση που θα πάρει τον δρόμο της Δικαιοσύνης, της Βουλής και ίσως κάποια ώρα φωτιστεί το παρασκήνιο.
Να συμφωνήσουμε ότι, όταν βρίσκεσαι σε μια τόσο ευαίσθητη και ταυτοχρόνως ισχυρή θέση, είσαι το alter ego ενός Πρωθυπουργού, θα συγκρουστείς, θα δυσαρεστήσεις, θα κάνεις λάθη και πολλές φορές θα χρεωθείς πράγματα που πρέπει να υπερασπιστείς ακόμα κι αν δεν τα
πιστεύεις.
Έτσι είναι αυτή η θέση και γι' αυτό στην καρέκλα αυτή ποτέ κανείς δεν επιβίωσε για πολύ. Αλλά να συμφωνήσουμε κιόλας ότι ο συγκεκριμένος είχε μία και μόνο ατζέντα, και αυτή ήταν η δουλειά της Κυβέρνησης και η «ασπίδα» του Πρωθυπουργού. Το βέβαιο είναι ότι θα του λείψει.
Ακολουθήστε το Lykavitos.gr στο Google News
και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
