Ψεκασμένοι εναντίον ιδεοληπτικών με διαιτητή τους εμμονικούς
Ο πεινασμένος καρβέλια ονειρεύεται, οι ινστρούχτορες της συριζαίϊκης επικοινωνίας «τη χούντα του Κούλη» περιγράφουν και η ΑΥΓΗ αποφάσισε ότι «έχουμε πόλεμο» (αυτοί με τους άλλους) και πως «η Αριστερά θα χρειαστεί όλη την υπομονή, την επιμονή, τη λογική και την ευαισθησία της για να μην περάσει η κανονικότητα του Μητσοτάκη».
Του Χρήστου Υφαντή
Γιατί «να μην περάσει»; Επειδή, αυτή «τη μοχθηρή κανονικότητα της χούντας (σ.σ. των συνταγματαρχών) επανέφερε ο Κυριάκος στη ζωή… και στη ζωή της χώρας… και στη ζωή μας… με άλλα μέσα φυσικά, εξίσου όμως, αν όχι περισσότερο, αποτελεσματικά από τα άρματα μάχης και τα γαβγίσματα του Παπαδόπουλου…»!
Όχι, δεν είναι μονόλογος τροφίμου ψυχιατρείου κατά τη διάρκεια της πρωινής βόλτας στους ανθισμένους κήπους του ιδρύματος συνοδεία μελαγχολικής νοσοκόμας που σιχτιρίζει τη ζωή της με αυτούς που έμπλεξε και ξεσκατίζει, είναι επίσημη πολιτική τοποθέτηση στο δημοσιογραφικό όργανο του ΣΥΡΙΖΑ, όπερ σημαίνει εντός της επίσημης κομματικής γραμμής (αλλιώς θα την είχε φάει η μαρμάγκα).
Σύμφωνα με αυτή, μάλλον σύμφωνα μόνο με αυτή, στη χώρα εξελίσσεται ένας εμφύλιος πόλεμος ανάμεσα σε αυτούς και στους άλλους. Οι κακοί άλλοι, με αρχιστράτηγο τον Κούλη, κερδάνε, μέχρι τώρα, οι άτιμοι επειδή χρησιμοποιούν τρομακτικής ισχύος πυρηνικά όπλα, όπως είναι «ο απηνής βομβαρδισμός από τα συστημικά ΜΜΕ (σ.σ. τα αντισυστημικά είναι περισσότερα)… η παγερή αδιαφορία του Μαξίμου στις καταγγελίες για πάρτι με το δημόσιο χρήμα… οι αλλαγές εκλογικών νόμων (σ.σ. καλά, αυτόν δεν είπαν πριν τις εκλογές ότι θα τον αλλάξουν;)… τα ειδικά δικαστήρια (σ.σ. δηλαδή ο Μιωνής κι ο Καλογρίτσας φταίνε, ο σύντροφος Παππάς είναι θύμα)… τις εκδικητικές διώξεις (σ.σ. αυτοί άσκησαν σε πρώην πρωθυπουργούς, πρώην υπουργούς και στον διοικητή της Τ.τ.Ε φιλικές διώξεις, έτσι για να περνάει η ώρα και να κονομάνε όσοι κατασκευάζουν κάλπες)… τον απροκάλυπτο κομματισμό… τις χυδαίες εξυπηρετήσεις που δίνουν στην κοινωνία το σήμα του Δάντη: αφήστε έξω κάθε ελπίδα».
Τα διαβάζεις κι ένας ντουβρουτζάς σού 'ρχεται κατακέφαλα, αναρωτιέσαι «που στο διάολο ζω εγώ και δεν τα βλέπω», σκέφτεσαι μήπως έχει μπλεχτεί ο τίτλος και η χώρα στην οποία όλα αυτά συμβαίνουν και το άρθρο μιλάει για τη Λευκορωσία του «αγαπητού» Λουκασένκο, αλλά η γραμμή είναι τόσο καθαρή που δεν σου επιτρέπει άλλες σκέψεις: ναι, όλα αυτά συμβαίνουν στην Ελλάδα, με πρωθυπουργό τον Κυριάκο Μητσοτάκη, μετά από νόμιμες εκλογές στις οποίες ο λαός ακύρωσε τις εμμονικές ιδεοληψίες των συριζαίων, διοικεί, ελέω λαού, τη χώρα και διαχειρίζεται, όπως αυτός πιστεύει, εκτιμά και νομίζει τις τύχες της.
Η κατάσταση είναι χειρότερη από «πολύ σοβαρή», είναι εξωφρενικά αστεία! Και για το λόγο αυτό επικοινωνιακά ισχυρή, καθώς στη διατύπωση της προκύπτουν σαφή στοιχεία καθολικού ψεκασμού, είναι μια ακραία ανερμάτιστη, παρανοϊκή και ψυχοπαθολογική περίπτωση που δεν παλεύεται, επειδή είναι αήττητη!
Η καθ’ ημάς αριστερά στο τέλος του πρώτου τετάρτου του 21ου αιώνα διαβιεί πολιτικά και ιδεολογικά στις παρυφές του βελοπουλισμού, έλκεται και αναπαράγει τις δοξασίες του ακροδεξιού λαϊκισμού, κατέστησε κύρια πολιτική της έκφραση τις γηραλέες ονειρώξεις μερικών επίμονων της παλαιάς σταλινοκομμουνιστικής νομενκλατούρας και επιχειρεί να αλλάξει την ατζέντα και να προκαλέσει πολιτικές εξελίξεις επιλέγοντας εκτιμήσεις και απόψεις που ούτε το ΚΚΕ των πρώτων χρόνων της μεταπολίτευσης, τότε που μιλούσε για «τη νατοϊκή εναλλαγή στην εξουσία», δεν τόλμησε να καταθέσει δημόσια.
Το φαινόμενο δεν είναι περίεργο, είναι απολύτως φυσιολογικό, είναι το καθαρό εναπομείναν προϊόν από μια μακρά διαδικασία μετακίνησης του χώρου της συριζαίϊκης αριστεράς από την αποθανούσα «ανανέωση» στην παρούσα, αγράμματη, πλην ισχυρή και κρουστική πολιτική του αριστεροδεξιού λαϊκισμού, αυτής της παρά φύση συνένωσης των δύο χειρότερων μορφών λαϊκίστικης ανάγνωσης της πραγματικότητας.
Προφανώς, η εξέλιξη, για να έχει λάβει επίσημο χαρακτήρα, είναι αποδεκτή από την ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ, η ηγετική ομάδα την έχει ενσωματώσει στον πολιτικό λόγο της ή, σε κάθε περίπτωση, την ανέχεται όταν εκφέρεται από το επίσημο κομματικό όργανο στην κυριακάτικη, μάλιστα, έκδοση του.
Εννοείται, πως ό,τι μειωτικά αποκαλείται «κανονικότητα του Μητσοτάκη» είναι όλες εκείνες οι πολιτικές και θεσμικές παρεμβάσεις της κυβέρνησης που έχουν καταστήσει τη χώρα ευρωπαϊκό παράδειγμα κι επιτρέπουν στο λαό της να κινείται ήδη με ασφάλεια προς την έξοδο από την κρίση με θετικότατες προοπτικές τις οποίες σύμπας ο οικονομικός πλανήτης περιγράφει και καταγράφει, πλην του τιτανοτεράστιου Ραγκούση και της μοναδικής Μαριλίζας.
Ο ΣΥΡΙΖΑ δείχνει ότι επιθυμεί σφόδρα να εγκαταλείψει τα τελευταία ίχνη σοβαρότητας που απόμειναν σε όσους ενθυμούνται ακόμη το ένδοξο παρελθόν. Θέλει να διώξει από πάνω του και την τελευταία χρυσόσκονη που συνόδευε παλιότερα το χώρο και να διεκδικήσει την αποκλειστικότητα στον αριστερό βελοπουλισμό, ως εάν να μην έλειψε ούτε μια μέρα από την πολιτική ζωή ο γίγαντας Καμμένος κι οι υποκλίσεις στη θάλασσα της Σαλαμίνας στο τέλος της κατακόκκινης ταπετσαρίας που είχε απλωθεί στα χαλίκια της παραλίας.
Δυστυχώς, για την πολιτική ζωή του τόπου, ο ΣΥΡΙΖΑ έχει αποκτήσει, πλέον, ταυτοτική σχέση με τον αγράμματο ημιμαθή που τον διαχειρίζεται, αυτή η «λυτρωτική» ημιμάθεια έχει διαπεράσει ολόκληρο τον οργανισμό του, η καθημερινή πολιτική του παρέμβαση είναι ένας διαγωνισμός «ψεκασμένοι vs ιδεοληπτικοί με διαιτητή τους εμμονικούς». Τίποτε δεν τους απειλεί, από τίποτε δεν κινδυνεύουν, έχουν ανακαλύψει «τον πολιτικό μήνα που τρέφει τους έντεκα» και πορεύονται προς ένα «πόλεμο», που μόνοι τους αποφάσισαν ότι έχουμε, έτοιμοι να σαρώσουν κάθε ανεμόμυλο που θα βρεθεί μπροστά τους.
Δεν είναι απλή πολιτική κατάντια, αυτή την έχει κατοχυρώσει ο Βαρουφάκης. Είναι κάτι πολύ χειρότερο. Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι, πλέον, ο ξενιστής του χειρότερου ιού που μπορεί να αντιμετωπίσει μια κοινωνία, του ιού του αριστερο–δεξιού λαϊκισμού. Αυτό το πρωτάθλημα το έχει κατακτήσει αήττητος!!!