Του Χρήστου Υφαντή
Οι εικόνες ενός υγειονομικού πολέμου που καταγράφονται καθημερινά πλέον και οι εξαιρετικά ανησυχητικές προβλέψεις των ειδικών για την εκθετική αύξηση κρουσμάτων, διασωληνωμένων και θανάτων έχουν τεράστιες επιπτώσεις και στο εσωτερικό του ΣΥΡΙΖΑ.
Σημαντικά τμήματα του κόμματος και μεμονωμένα μεσαία και ανώτερα στελέχη παίρνουν, ήδη, αποστάσεις από την άφρονα τακτική του Τσίπρα, που δεν είχε κανένα πρόβλημα από τη μία να υιοθετήσει και να πατρονάρει όλες τις κινητοποιήσεις του τελευταίου διαστήματος, ακόμη και αυτές που εκδηλώθηκαν προς υπεράσπιση της 17 Νοέμβρη και του αρχιδολοφόνου Κουφοντίνα, και από την άλλη να δέχεται δημοσίως το ρίσκο να μολυνθούν πολίτες στο όνομα μιας ψευδεπίγραφης δήθεν υπεράσπισης κάποιων απροσδιόριστών δημοκρατικών δικαιωμάτων που θίγονταν.
Τα ίδια στελέχη δεν έχουν κανένα απολύτως πρόβλημα στις ιδιωτικές συζητήσεις τους να κατηγορούν ως «εγκληματική» την πολιτική Τσίπρα και να του καταλογίζουν «τεράστιες ευθύνες για την κατάσταση της δημόσιας υγείας, η οποία ήδη φορτώνεται στις πλάτες του κόμματος και προσφέρει στη Νέα Δημοκρατία την ασφαλέστερη βάση για να μας εξαερώσει επικοινωνιακά και να μας καταστήσει εχθρούς του λαού».
Την ίδια ώρα ο Πρόεδρος του κόμματος και το στενό του περιβάλλον δείχνουν να μην έχουν αντιληφθεί ακριβώς με τι είδους ήττα απειλείται το κόμμα στη συνείδηση των πολιτών και εξακολουθούν να πολιτεύονται με όρους παρασκηνιακών συνεννοήσεων και συμφωνιών, αρκεί να καταφέρουν να διασώσουν το «αγαπημένο τους» Νικολάκη από τη βέβαιη, σχεδόν, διαδικασία της προανακριτικής επιτροπής, η κατάληξη της οποίας οδηγεί στο εδώλιο και στον πολιτική ξεφτίλα.
Ο Αλέξης Τσίπρας βιώνει με δραματικό τρόπο ένα πλήρες και απόλυτο πολιτικό αδιέξοδο, απέναντι στο οποίο συνδικαλισμοί επιπέδου πρωτοετούς φοιτητή είναι σαφές πως δεν μπορούν να οδηγήσουν πουθενά αλλού από τον ευτελισμό του προσώπου του και την πολιτική απομόνωση του κόμματος.
Τον Πρόεδρο του ΣΥΡΙΖΑ απειλεί ευθέως η αμείλικτη λογική των αριθμών της πανδημίας και, το σημαντικότερο όλων, η βεβαιότητα της κοινωνίας των πολιτών ότι ο ίδιος και ο ΣΥΡΙΖΑ φέρουν τεράστιες ευθύνες για τις εικόνες πολέμου στα νοσοκομεία, επειδή, συνειδητά, επέλεξαν να προκρίνουν και να υπερασπιστούν στους δρόμους και στις πλατείες, τη δικαίωση των δήθεν αιτημάτων ενός κατά συρροή δολοφόνου από τη δημόσια υγεία και την άμυνα της κοινωνίας απέναντι στην πανδημία.
Κόσμος και κοσμάκης εντός και περί τον ΣΥΡΙΖΑ έχει αρχίσει να παίρνει αποστάσεις από τις λειτουργίες του κόμματος, να αρνείται να καταγραφεί στους υπεύθυνους για την τραγωδία που οδηγείται η δημόσια υγεία και να «διευκρινίζει», όταν είναι βέβαιος πως όσα λέει δεν θα μεταφερθούν δημόσια, πως «ευτυχώς στην κατάσταση που είμαστε που διοικεί τη χώρα ο Μητσοτάκης, αλλιώς θα είχαμε αφανιστεί σαν κοινωνία από την πανδημία».
Μερικοί εξ αυτών (τα παραδείγματα αυξάνονται καθημερινά) δεν διστάζουν να προχωρήσουν ένα βήμα παραπάνω και να δηλώσουν «όποτε και αν γίνουν εκλογές μόνη λύση είναι ο Μητσοτάκης, θα τον ψηφίσουμε όλοι στην οικογένεια, με τον δικό μας μαθητευόμενο μάγο δεν βγαίνουμε πουθενά».
Δεν είναι τυχαίο το γεγονός πως όλες τις πρωτοβουλίες του Τσίπρα το τελευταίο δίμηνο δεν τις στήριξε δημοσίως καμία από τις αντίπαλες συνιστώσες και ομάδες εξουσίας, δεν τις επικρότησε κανέναν από τα μεγαλοστελέχη, όλοι οι περί την εξουσία πήραν τις αποστάσεις τους και αντί να υπερασπίζονται στα ΜΜΕ τις παρανοϊκες πολιτικές του προέδρου φρόντιζαν να διευρύνουν τις εσωκομματικές τους επιρροές με το βλέμμα στην επόμενη μέρα.
Ο Τσίπρας είναι, απόμεινε, μόνος του, παρέα με μερικούς από την προεδρική φρουρά που έχουν θεματάκια με το νόμο από τότε που ασκούσαν κυβερνητική εξουσία, αισθάνεται πολιτικά ανεπαρκής (και φαίνεται) και εσωκομματικά βιώνει καθημερινά μια προϊούσα απομόνωση από τις ζωντανές δυνάμεις του κόμματος που έχουν βγει, σχεδόν στο σύνολο τους, απέναντι του και σχεδιάζουν με σχετική αυτονομία το μέλλον τους.
Τα ασθενοφόρα που πηγαινοέρχονται στα νοσοκομεία, οι αριθμοί που έχουν ξεπεράσει κάθε προηγούμενο όριο και οι σκληρές προβλέψεις για την αντιμετώπιση της πανδημίας είναι τα αποτελέσματα της δικής του, της προσωπικής πολιτικής που άσκησε όλο αυτό το διάστημα και των φαντασιώσεων του ότι στο πρόσωπο του Κουφοντίνα μπορεί να δομηθεί κίνημα υπέρ κάποιων απροσδιόριστων δημοκρατικών δικαιωμάτων που δήθεν καταπατώνται από μια ακροδεξιά Κυβέρνηση.
Ο Τσίπρας έχει συγκεντρώσει όλες τις ευθύνες πάνω του, λύγισε από το βάρος τους και πλέον όσα λέει ή υποστηρίζει μόνο ως ανέκδοτα εισπράττονται.
Είναι το τίμημα που πληρώνει (και μαζί του όλος ο ΣΥΡΙΖΑ) για την αδυναμία του να ιεραρχήσει τις ανάγκες και να κατατάξει τις προτεραιότητες με βάση την αντικειμενική τους, έξω από τις κομματικές ψυχοπαθολογίες, συμμετοχή στη διαμόρφωση της συνολικής εικόνας στην κοινωνία.