Η κρατούσα θεωρία για την ύπαρξη ζωής σε έναν πλανήτη αναφέρει ότι ο πλανήτης πρέπει να βρίσκεται σε μια θέση τέτοια από το μητρικό του άστρο, προκειμένου να μπορεί να υπάρχει σε αυτόν νερό σε υγρή μορφή είτε στην επιφάνεια του είτε και κάτω από αυτή.
Μια νέα έρευνα καταρρίπτει αυτή την άποψη αναφέροντας ότι μπορούν να υπάρξουν κόσμοι που να διαθέτουν ζωή με πλήρη απουσία κάποιου άστρου.
Έχει διαπιστωθεί ότι η ζωή είναι εξαιρετικά επίμονη και βρίσκει τρόπους να επιβιώνει ακόμη και ακραία περιβάλλοντα όπως αυτά σε μόνιμα παγωμένες περιοχές ή στις αβύσσους των ωκεανών.
Η νέα έρευνα δείχνει ότι σταθερά, φιλικά προς τη ζωή περιβάλλοντα μπορεί να υπάρχουν ακόμη και πολύ μακριά από οποιοδήποτε άστρο.
Η εξερεύνηση του γαλαξία μας για τον εντοπισμό πλανητών σε άλλα συστήματα μακριά από το ηλιακό μας σύστημα οδήγησε στην ανακάλυψη μέχρι στιγμής περίπου επτά χιλιάδων εξωπλανητών όπως ονομάζονται αυτοί οι πλανήτες ενώ έχει υποδειχθεί η παρουσία αρκετών χιλιάδων ακόμη και απομένει η επιβεβαίωση της ύπαρξης τους.
Η επιστημονική κοινότητα είναι έκπληκτη από την ποικιλία των πλανητών που υπάρχει στο Σύμπαν αφού πιστευόταν μέχρι πριν από 15-20 χρόνια που ξεκίνησε ο εντοπισμός εξωλανητών ότι το ηλιακό μας σύστημα είναι ένα τυπικό δείγμα πλανητικού συστήματος και ότι τα είδη πλανητών που υπάρχουν στο ηλιακό μας σύστημα αντιστοιχούν σε μεγάλο ποσοστό στα είδη των πλανητών που υπάρχουν στο Σύμπαν.
Αυτή η άποψη αποδείχτηκε κάτι εντελώς εσφαλμένη αφού ανακαλύπτονται συνεχώς εξωπλανήτες με συνθήκες και χαρακτηριστικά που προκαλούν κυριολεκτικά ακόμη και τους πιο ταλαντούχους σεναριογράφους και συγγραφείς επιστημονικής φαντασίας.
Τα ιδιαίτερα φεγγάρια
Μια ερευνητική ομάδα αποτελούμενη από επιστήμονες από το Πανεπιστήμιο Λούντβιχ Μαξιμίλιαν και το Ινστιτούτο Εξωγήινης Φυσικής Μαξ Πλανκ στη Γερμανία αναφέρει ότι αν ένας περιπλανώμενος πλανήτης διαθέτει ένα δορυφόρο αυτό το φεγγάρι είναι πιθανό να μπορεί να διατηρεί για χρονικό διάστημα άνω των τεσσάρων δισ. ετών κάποιον ωκεανό άρα δυνητικά να έχουν αναπτυχθεί κάποιες μορφές ζωής εκεί.
Προηγούμενη έρευνα της φυσικού του Πανεπιστημίου Λούντβιχ Μαξιμίλιαν Τζούλια Ροσέτι έδειξε ότι αέριοι γίγαντες που απομακρύνονται βιαίως από το πλανητικό τους σύστημα μπορούν να διατηρήσουν ορισμένους από τους δορυφόρους τους και να ταξιδεύουν μαζί στο διαστρικό κενό.
Η νέα μελέτη αναφέρει ότι αν ένας δορυφόρος περιπλανώμενου εξωπλανήτη διαθέτει μια πυκνή ατμόσφαιρα πλούσια σε υδρογόνο σε συνδυασμό με παλιρροϊκή θέρμανση μπορεί να διατηρήσει αυτές τις συνθήκες για χρονικό διάστημα σχεδόν όσο υπάρχει η Γη αρκετός χρόνος δηλαδή για να αναπτυχθεί πολύπλοκη ζωή.