Ο χειμώνας σ’ αγάπησε πρώτος,
γι’ αυτό σε τύλιξε κρύο.
Για να ’ρθεις πιο κοντά μου,
για να μάθω το όνομά σου
στην ανάσα.
Στα χέρια σου χιόνισε φως,
στα μάτια σου νύχτωσε γλυκά.
Τα φιλιά μας άτμιζαν
σαν μυστικά πάνω στο τζάμι
που δεν ήθελαν να σβήσουν.
Έξω πάγωνε ο κόσμος,
μα μέσα μας άναβε χρόνος·
ένα τζάκι από καρδιές
που δεν φοβήθηκαν τον χειμώνα.
Κι αν φύγει, αγάπη μου, το κρύο,
θα μείνει αυτή η σιωπή
που έμαθε να αγαπά
χωρίς να καίγεται
@ Γιάννης Παρασκευόπουλος