Το ποίημα της Κυριακής: Οι ήρωες του 1821
Στης λευτεριάς το κάλεσμα, σηκώθηκε η φωτιά, κι οι σκλάβοι γίναν άνεμος, που σπάει τη σκλαβιά. Με όρκο γράψαν τη ζωή σε πέτρα και σπαθιά, φωνάζ...
Το ποίημα της Κυριακής: Ανοιξιάτικη Αγάπη
Στων δέντρων τις καινούριες φυλλωσιές γεννήθηκε το γέλιο σου σαν φως, κι ο άνεμος μοσχοβολάει ελπίδα κάθε φορά που λες το όνομά μου. Τα χέρια σο...
Το ποίημα της Κυριακής: Η γυναίκα
Η γυναίκα είναι θάλασσα που δεν σταματάει να κινείται, και φωτιά που ζεσταίνει ακόμα και τον πιο παγωμένο κόσμο. Κρατάει μέσα της τον πόνο και τη χα...
Το ποίημα της Κυριακής: Μάρτης
Μάρτης μ’ ήλιο και βροχή, πότε γελά πότε θυμώνει, μια κλαίει σαν το χειμώνα, μια σαν άνοιξη ζυμώνει. Φέρνει χιόνι στο βουνό και λουλούδι στο περβόλι...
To ποίημα της Κυριακής: Χαρταετός
Στου ουρανού το γαλανό χαλί ανέβηκε όνειρο δεμένο, χάρτινη φλόγα, παιδική ψυχή, με μια κλωστή στον κόσμο μένω. Γελά ο αγέρας, σφυρίζει φως, τα ...
Το ποίημα της Κυριακής: Ελλάδα μου
Ελλάδα, φως που ξημερώνει στο μάρμαρο, ανάσα θάλασσας σε πέτρα αρχαία, στο βλέμμα σου χωράει το αιώνιο κι ο χρόνος γονατίζει μπρος στη γαλήνη σου. ...
Το ποίημα της Κυριακής: Καθημερινή Άσκηση Επιβίωσης
Το πρωί έρχεται χωρίς υπόσχεση. Ο καφές πικρός — όχι από συνήθεια, αλλά από λογαριασμούς απλήρωτους στον πάγκο της κουζίνας. Τα παπούτσια φοριού...
Το ποίημα της Κυριακής: Αγάπη του χειμώνα
Ο χειμώνας σ’ αγάπησε πρώτος, γι’ αυτό σε τύλιξε κρύο. Για να ’ρθεις πιο κοντά μου, για να μάθω το όνομά σου στην ανάσα. Στα χέρια σου χιόνισε ...
To ποίημα της Κυριακής: Η αμυγδαλιά
Η αμυγδαλιά ανθίζει τον Γενάρη χωρίς άδεια από τον χειμώνα. Τα κλαδιά της, γυμνά ακόμη, κρατούν άνθη εύθραυστα σαν ανάσες που βγαίνουν στο κρύο. ...
Το ποίημα της Κυριακής: Αγάπη
Δεν είναι λέξη η αγάπη· είναι ρωγμή στο φως, μια σιωπή που ξέρει το όνομά σου πριν το προφέρεις. Έρχεται χωρίς θόρυβο, σαν νύχτα που δεν φοβίζε...
Το ποίημα της Κυριακής: Ιανουάριος
Κρύο που δεν εξηγείται μόνο με τον καιρό. Τα πρωινά είναι πιο βαριά, σαν να κουβαλούν όσα δεν ειπώθηκαν πέρσι. Τα δέντρα δεν ζητούν τίποτα. Στέκ...
Το ποίημα της Κυριακής: Ο Νέος Χρόνος
Ένα κλειδί γυρίζει μέσα στη νύχτα χωρίς θόρυβο. Οι σκιές αλλάζουν θέση και το σκοτάδι θυμάται πώς να υποχωρεί. Ο νέος χρόνος δεν μιλά· αφήνει σ...