Το ποίημα της Κυριακής: Ο νόμος της μάνας
Στης μάνας τα χέρια ανθίζει ο κόσμος, σαν άνοιξη πρώτη μετά τον χειμώνα· εκεί που λυγίζει της νύχτας ο τρόμος, ανάβει μια αγάπη αιώνια, μόνη εικόνα...
Το ποίημα της Κυριακής: H πόλη που δεν έζησες
Σ’ εκείνη την πόλη που δεν θυμάσαι πια μα που σε θυμάται ακόμη, περπάτησες βιαστικά ένα δειλινό χωρίς να κοιτάξεις τα παράθυρα. Ήταν κλειστά, έτ...
Το ποίημα της Κυριακής: Ο πληθωρισμός
Σαν κλέφτης δίχως πρόσωπο, με νύχτα τριγυρνά, στου κόσμου τα πορτοφόλια αθόρυβα χτυπά. Δεν σπάει πόρτες, δε φωνάζει σαν το ληστή, μα κλέβει απ’ το...
Το ποίημα της Κυριακής: Το Άγιο Πάσχα
Στων κεριών το άγιο φως σιγοκαίει η ελπίδα, κι ο ουρανός σκύβει γλυκός στην άδολη πατρίδα. Καμπάνες στέλνουν τη φωνή σε γη και σε ουράνια, κι ...
Ποίημα: Η Κυριακή των Βαΐων
Την αυγή που ευωδιάζει από βάγια και προσμονή, έρχεται Εκείνος σιωπηλός, μα Βασιλιάς στη γη. Όχι με δόξα κοσμική, μήτε με χρυσά σπαθιά, μα πάνω σ’ ...
To ποίημα της Κυριακής: Η Συνήθεια της Αγάπης
Σε γνώρισα ένα απόγευμα απλό, χωρίς μουσικές και υπερβολές— σε μια στάση λεωφορείου, με τον ήλιο να πέφτει λοξά στα μάτια σου. Κρατούσες μια σακ...
Το ποίημα της Κυριακής: Οι ήρωες του 1821
Στης λευτεριάς το κάλεσμα, σηκώθηκε η φωτιά, κι οι σκλάβοι γίναν άνεμος, που σπάει τη σκλαβιά. Με όρκο γράψαν τη ζωή σε πέτρα και σπαθιά, φωνάζ...
Το ποίημα της Κυριακής: Ανοιξιάτικη Αγάπη
Στων δέντρων τις καινούριες φυλλωσιές γεννήθηκε το γέλιο σου σαν φως, κι ο άνεμος μοσχοβολάει ελπίδα κάθε φορά που λες το όνομά μου. Τα χέρια σο...
Το ποίημα της Κυριακής: Η γυναίκα
Η γυναίκα είναι θάλασσα που δεν σταματάει να κινείται, και φωτιά που ζεσταίνει ακόμα και τον πιο παγωμένο κόσμο. Κρατάει μέσα της τον πόνο και τη χα...
Το ποίημα της Κυριακής: Μάρτης
Μάρτης μ’ ήλιο και βροχή, πότε γελά πότε θυμώνει, μια κλαίει σαν το χειμώνα, μια σαν άνοιξη ζυμώνει. Φέρνει χιόνι στο βουνό και λουλούδι στο περβόλι...
To ποίημα της Κυριακής: Χαρταετός
Στου ουρανού το γαλανό χαλί ανέβηκε όνειρο δεμένο, χάρτινη φλόγα, παιδική ψυχή, με μια κλωστή στον κόσμο μένω. Γελά ο αγέρας, σφυρίζει φως, τα ...
Το ποίημα της Κυριακής: Ελλάδα μου
Ελλάδα, φως που ξημερώνει στο μάρμαρο, ανάσα θάλασσας σε πέτρα αρχαία, στο βλέμμα σου χωράει το αιώνιο κι ο χρόνος γονατίζει μπρος στη γαλήνη σου. ...