Το ποίημα της Κυριακής: Η γυναίκα

Η γυναίκα είναι θάλασσα που δεν σταματάει να κινείται,

και φωτιά που ζεσταίνει ακόμα και τον πιο παγωμένο κόσμο.

Κρατάει μέσα της τον πόνο και τη χαρά,

και ξέρει να τους μετατρέπει σε δύναμη και φως.

Μάνα, φίλη, σύντροφος, φωνή που αντηχεί στην ψυχή,

διδάσκει χωρίς λόγια, αγκαλιάζει χωρίς όρια.

Μπορεί να πέσει, αλλά πάντα σηκώνεται,

σαν βουνό που αντέχει τις θύελλες και τις χιονοθύελλες.

Η γυναίκα φέρνει ζωή εκεί που υπάρχει σιωπή,

και δίνει νόημα σε ό,τι φαίνεται χαμένο.

Δεν είναι μόνο ομορφιά ή τρυφερότητα,

είναι η ίδια η ύπαρξη που συνεχίζει να δημιουργεί.

Και όπου περπατά, αφήνει πίσω της κόσμους,

που ανθίζουν σε κάθε βλέμμα, σε κάθε αφή, σε κάθε λέξη.

Η γυναίκα είναι το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον,

και η καρδιά της κρατάει την ιστορία του κόσμου ολόκληρου.

Στην καρδιά της υπάρχουν σπίθες που ανάβουν φωτιές,

κι όπου στρέφει το βλέμμα της, ξυπνούν οι πιο κρυφές ελπίδες.

Μιλάει με σιωπές που καταλαβαίνεις μόνο αν ακούσεις,

και γελάει με φωνή που ξέρει να διώχνει τη μοναξιά.

Κρατάει μυστικά που μπορούν να αλλάξουν τον κόσμο,

και ξέρει πότε να αγαπήσει, πότε να περιμένει, πότε να πολεμήσει.

Η γυναίκα ζει μέσα στην καθημερινότητα και την αιωνιότητα ταυτόχρονα,

είναι η γη που τρέφει, ο άνεμος που ελευθερώνει, ο ήλιος που φωτίζει.

Και όποιος την αγγίξει με σεβασμό, μαθαίνει τι σημαίνει ζωή,

όποιος την προδώσει, μαθαίνει τι σημαίνει δύναμη.

Η γυναίκα δεν ζητάει αναγνώριση,

η παρουσία της είναι ήδη όλο το νόημα.

Κι όπου περπατά, αφήνει πίσω της δρόμους για όσους θα την ακολουθήσουν,

και στο πέρασμά της ανθίζουν ψυχές που πίστεψαν ξανά.

Η γυναίκα είναι παρόν και μέλλον, 

σιωπή και φωνή,

και μέσα στην καρδιά της κουβαλάει ολόκληρο τον κόσμο.

@ Γιάννης Παρασκευόπουλος

Ακολουθήστε το Lykavitos.gr στο Google News
και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις