Το ποίημα της Κυριακής: Καλοκαίρι εσύ

Στα μάτια σου το φως γίνεται θάλασσα,

κι εγώ, γυμνός απ’ τον χρόνο,

βουτάω να σε φτάσω.

Στην άκρη του γιαλού το δέρμα μας

μιλάει μια γλώσσα που ξέρει μόνο ο ήλιος,

μυρίζεις γιασεμί και αλάτι,

κι ο αέρας τυλίγει τα μαλλιά σου

σαν να φοβάται το βράδυ που έρχεται.

Γράφουμε τα ονόματά μας στην άμμο,

η παλίρροια τα σβήνει,

μα η καρδιά χαράζει πιο βαθιά

κι απ’ την πέτρα.

Οι νύχτες μας ανάβουν από τζιτζίκια,

τα φιλιά μας κρυφοκαίγονται

σαν σπίθες από μακρινή φωτιά,

και κάθε χάραμα σε βρίσκει

να κρατάς τον ήλιο πριν πέσει

στον ύπνο του χειμώνα.

 

@ Γιάννης Παρασκευόπουλος 

 

Ακολουθήστε το Lykavitos.gr στο Google News
και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις