Το πρωί έρχεται χωρίς υπόσχεση.
Ο καφές πικρός — όχι από συνήθεια,
αλλά από λογαριασμούς απλήρωτους
στον πάγκο της κουζίνας.
Τα παπούτσια φοριούνται μηχανικά.
Η ίδια διαδρομή.
Τα ίδια πρόσωπα στο λεωφορείο,
με βλέμματα που δεν ρωτούν πια.
Η δουλειά μετριέται σε ώρες,
όχι σε νόημα.
Ο χρόνος σπάει σε μικρά κομμάτια
μέχρι το διάλειμμα των δέκα λεπτών.
Στο κινητό, ειδήσεις επαναλαμβανόμενες.
Λέξεις βαριές: κρίση, αύξηση, φόβος.
Τις προσπερνάς με τον αντίχειρα,
όπως προσπερνάς και τον εαυτό σου.
Το απόγευμα κουβαλά κόπωση.
Το σώμα ζητά σιωπή,
το μυαλό λογαριασμό.
Η μέρα κλείνει χωρίς απολογισμό.
Κι όμως, αύριο
θα σηκωθείς ξανά.
Όχι από ελπίδα —
από συνήθεια που λέγεται αντοχή.
@ Γιάννης Παρασκευόπουλος