Το καλοκαίρι έρχεται ξυπόλυτο
με αλάτι στα μαλλιά
και ήλιο στα βλέφαρα.
Κρεμά στα μπαλκόνια
λευκά σεντόνια και γέλια,
γεμίζει τα σοκάκια
με καρπούζι, γιασεμί
και παιδικές φωνές.
Τα βράδια
ανάβει μικρά φεγγάρια στις αυλές,
κι οι άνθρωποι θυμούνται
πως κάποτε αγαπήθηκαν
χωρίς φόβο και ρολόγια.
Στην άκρη της θάλασσας
κάθε κύμα λέει ένα μυστικό
που δεν πρόλαβε ο χειμώνας να πνίξει.
Και τότε η καρδιά,
σαν παλιό καΐκι,
λύνει αργά τα σχοινιά της
και φεύγει
© Γιάννης Παρασκευόπουλος