Ποίημα: Η Κυριακή των Βαΐων

Την αυγή που ευωδιάζει από βάγια και προσμονή,

έρχεται Εκείνος σιωπηλός, μα Βασιλιάς στη γη.

Όχι με δόξα κοσμική, μήτε με χρυσά σπαθιά,

μα πάνω σ’ ένα ταπεινό, μικρό γαϊδουράκι, απαλά.

Τα πλήθη στρώνουν τα κλαδιά σαν δρόμο ευλογίας,

φωνάζουν «Ωσαννά!» με φλόγα θείας προσδοκίας.

Μα πίσω απ’ τα χαμόγελα και τη γιορτή τη λαμπερή,

κρύβεται σκιά βαριά, μια θυσία σιωπηρή.

Ω Κυριακή των Βαΐων, αρχή του Θείου Δράματος,

προάγγελος Σταυρού και άχραντου θαύματος.

Στης καρδιάς το μυστικό να Τον υποδεχτείς,

όχι με βάγια μοναχά, μα με ψυχή καθαρή να Τον ενδυθείς 

Γιατί ο δρόμος Του βαριά προς τον Γολγοθά γυρνά,

κι η δόξα Του περνά μέσα απ’ αγκάθια και καρφιά.

Κι εμείς, ανάμεσα σε «Ωσαννά» και σιωπηλό δισταγμό,

κρατάμε βάγια ή σταυρό — διαλέγουμε Θεό.

@ Γιάννης Παρασκευόπουλος 

Ακολουθήστε το Lykavitos.gr στο Google News
και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις