Στα φύλλα γράφει ο άνεμος

παλιές, ξεχασμένες ιστορίες,

κι ο ουρανός χαμηλώνει

πάνω απ’ τις άδειες πλατείες.

 

Μια βροχή χτυπά τα τζάμια,

σαν χέρι που ψάχνει να μπει,

κι η πόλη φοράει τα γκρίζα της

και σωπαίνει ως το πρωί.

 

Στα δέντρα μένει ένα φύλλο,

κόκκινο, πεισματάρικο φως·

κρατιέται λίγο ακόμη

πριν το πάρει ο καιρός.

 

Κι εγώ, μέσα στο φθινόπωρο,

μαθαίνω ξανά να αγαπώ

ό,τι φεύγει χωρίς θόρυβο,

ό,τι μένει μέσα μου

 

@ Γιάννης Παρασκευόπουλος