Σε ηλικία 94 ετών έφυγε από τη ζωή εντελώς αθόρυβα ο Άγγελος Αντωνόπουλος. Η είδηση του θανάτου δεν έγινε γνωστή παρά λίγη ώρα μετά την κηδεία του.

Ο Άγγελος Αντωνόπουλος κηδεύτηκε στην Αθήνα το πρωί της Τετάρτης (3.6.26) αλλά η ταφή του έγινε στην Κάρυστο. Σύμφωνα με πληροφορίες του evima.gr η ταφή του έγινε στον Ιερό Ναό του Αγίου Αθανασίου το πρωί της Τετάρτης (3.6.26). 

Στην κηδεία βρέθηκαν συγγενείς και φίλοι του τόσο από την Αθήνα όσο και από την Κάρυστο που αγαπούσε ιδιαίτερα ο ηθοποιός. Αυτός είναι και ο λόγος που ο ίδιος επιθυμούσε να θαφτεί στην Κάρυστο.

Εξάλλου, τα τελευταία χρόνια είχε αποτραβηχτεί στην Κάρυστο.

Ποιος ήταν ο σπουδαίος ηθοποιός του θεάτρου, του κινηματογράφου και της τηλεόρασης

Ο Άγγελος Αντωνόπουλος υπήρξε από εκείνες τις μορφές του ελληνικού θεάτρου που δεν χρειάστηκαν ποτέ θόρυβο για να αφήσουν αποτύπωμα. Με παρουσία επιβλητική, λόγο μετρημένο και μια βαθιά αίσθηση αξιοπρέπειας, διένυσε μια μεγάλη διαδρομή στο θέατρο, τον κινηματογράφο και την τηλεόραση, υπηρετώντας την υποκριτική με συνέπεια και ήθος. Έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 94 ετών. Η είδηση του θανάτου του δεν δημοσιοποιήθηκε πριν από την ταφή του, καθώς αυτή ήταν η επιθυμία του.

Γεννημένος στα Ολύμπια, κοντά στην Αρχαία Ολυμπία, με καταγωγή από τη Γορτυνία, μεγάλωσε ανάμεσα στα Ταμπούρια και την Αρχαία Ολυμπία. Η σχέση του με την τέχνη διαμορφώθηκε ουσιαστικά μέσα από τη Δραματική Σχολή του Θεάτρου Τέχνης του Καρόλου Κουν, εκεί όπου ήρθε σε επαφή με μια ολόκληρη σχολή σκέψης γύρω από το θέατρο, την πειθαρχία και την αλήθεια της σκηνής.

Τα πρώτα του βήματα έγιναν δίπλα στον Κάρολο Κουν, σε παραστάσεις μεγάλων Ελλήνων και ξένων συγγραφέων. Αργότερα, η πορεία του συνεχίστηκε στο θέατρο Μουσούρη, σε συνεργασία με τον Δημήτρη Μυράτ, ενώ από το 1962 και για περίπου μία δεκαετία συμμετείχε σε μεγάλους θιάσους, δίπλα σε κορυφαίους πρωταγωνιστές της εποχής.

Στη θεατρική του διαδρομή συνάντησε, σχεδόν, όλα τα είδη. Από τον Σαίξπηρ και τον Μπρεχτ μέχρι τον Τσέχωφ και τον Ζακ Ντε Βαλ, ο Άγγελος Αντωνόπουλος στάθηκε στη σκηνή με την ίδια σοβαρότητα, είτε επρόκειτο για κλασικό ρεπερτόριο είτε για πιο σύγχρονα έργα. Συνεργάστηκε με σπουδαίες προσωπικότητες, όπως ο Αλέξης Μινωτής, η Κατίνα Παξινού, ο Μάνος Κατράκης, η Βέρα Ζαβιτσιάνου, ο Βασίλης Γεωργιάδης και ο Ερρίκος Ανδρέου.

Στον κινηματογράφο έκανε την πρώτη του εμφάνιση με την «Εκδρομή» και την «Παρένθεση» του Τάκη Κανελλόπουλου. Στη συνέχεια συνεργάστηκε με σημαντικούς σκηνοθέτες του ελληνικού σινεμά, ανάμεσά τους ο Βασίλης Γεωργιάδης, ο Ντίνος Δημόπουλος, ο Γιάννης Δαλιανίδης, ο Γιώργος Τζαβέλλας και ο Φιλοποίμην Φίνος. Συνολικά συμμετείχε σε περισσότερες από 30 ταινίες, αφήνοντας πίσω του εικόνες και ρόλους που συνδέθηκαν με μια ολόκληρη εποχή του ελληνικού κινηματογράφου.

Η τηλεόραση τον σύστησε ακόμη περισσότερο στο ευρύ κοινό. Το 1971 έκανε το ντεμπούτο του στη μικρή οθόνη με τον «Άγνωστο Πόλεμο» του Νίκου Φώσκολου, έπειτα από πρόταση του σκηνοθέτη Κώστα Κουτσομύτη. Ακολούθησαν σειρές που έγραψαν τη δική τους ιστορία, όπως «Οι Πανθέοι», «Το φως του Αυγερινού», «Μαντάμ Σουσού», «Ουράνιο Τόξο», «Οικογένεια-Οικογένεια», «Καζίνο», «Συμφωνία Σιωπής» και «Πρόβα νυφικού». Η τελευταία του τηλεοπτική εμφάνιση ήταν στα «Παιδιά της Νιόβης» το 2004.

Πέρα από ηθοποιός, υπήρξε και δάσκαλος υποκριτικής για πολλά χρόνια. Για τον Άγγελο Αντωνόπουλο, το θέατρο δεν ήταν απλώς επάγγελμα ή δημόσια εικόνα. Ήταν τρόπος σκέψης, καθημερινή άσκηση και βαθιά σχέση με τον άνθρωπο. Αυτήν τη σχέση προσπάθησε να μεταδώσει και σε νεότερους ηθοποιούς, με τη σοβαρότητα ενός ανθρώπου που γνώριζε καλά πως η σκηνή απαιτεί αλήθεια πριν από οτιδήποτε άλλο.

Μία από τις χαρακτηριστικές στιγμές της ώριμης πορείας του ήταν η ερμηνεία του στον ρόλο του Καρλ Μαρξ, στο έργο «Ο Μαρξ στο Σόχο», το 2007. Ήταν μια εμφάνιση που ταίριαζε στην ιδιοσυγκρασία του: λιτή, στοχαστική, με βάρος στον λόγο και στην εσωτερική ένταση.

Ο Άγγελος Αντωνόπουλος ανήκε σε μια γενιά ηθοποιών που πέρασαν από τη σκηνή με ευγένεια, εργατικότητα και σεβασμό στο κοινό. Δεν υπήρξε μόνο ένας αναγνωρίσιμος πρωταγωνιστής της τηλεόρασης ή του κινηματογράφου. Υπήρξε ένας άνθρωπος του θεάτρου με όλη τη σημασία της λέξης.